Cisza

Witam wszystkich.Czuje się jak większość z Was..Samotna..Ludzie ,których spotykam wokół albo zawodzą,albo po prostu żyją własnym życiem i nie mają dla mnie czasu.Jedyne co mam to rodzinę kochającą,ale z racji bycia na studiach nasze kontakty są bardzo ograniczone a telefon do nich nie zastąpi ciepłego ogniska domowego. Pomimo,że wciąż jestem wśród ludzi, próbuje zmieniać świat, chodzić po szpitalach onkologicznych do małych dzieci, ucząc się nocami ,aby zdać kolejne egzaminy na medycynie ale ..Ale czuje się w tym całym świecie taka zagubiona,jakbym była aniołkiem,który tu nie pasuję.A ludzie ..Ludzie mnie zaskakują, sprawiają ,że to co o nich myślę,a staram się dobrze niknie.. Mijamy każdego dnia dziesiątki osób a żyjemy sami, rodzimy się sami, cierpimy sami i umieramy sami.. Mężczyźni ,których poznaje albo z racji tego ,że mieszkamy daleko rezygnują z utrzymywania znajomości, albo zakochuje się w swoim koledze,który później oznajmia ,że przespał się z mężatką ,która jest jego przyjaciółką.Ludzie mnie zawodzą..Wiem,że przesadzam,bo gdzieś w tym wszystkim są dobre rzeczy,ale czasem chciałabym zamknąć oczy i znaleźć się w lepszym świecie, pozbawionym bólu, cierpienia, obojętności.