w moim zyciu nic sie nie układa, ciagle mam pod góre

masz racje mesiac to nie dużo, ale siedzac w domu i czekajac na tel to strasznie frustrujace. a dni mijaja, a pozniej tygodnie. kurcze cos jest ze mna nie tak? masz racje,że nie mam najgorszej sytuacji, ale czasem sie tak czuje poprostu. musze myslec pozytywnie, bo jakis czas temu usłyszałam od pewnej osoby, że jesli bede myslała pesymistycznie to bede przyciągac do siebie złe rzeczy. kurcze trzeba sie wziąsć w garśc, tylko kiedy w koło sie nie układa i jest ponuro to trudno sie usmiechnąc

Miesiąc szukania pracy to ma być dużo? Ja szukałem pracy 6 miesięcy, w niektórych firmach, to miesiąc trwa analiza CV, za nim w ogóle się do Ciebie odezwą. Rozumiem też twoje uczucia, jakie pojawiają się gdy nic się udaję, gdy nie masz pracy i w dodatku mnóstwo ciągle piętrzących się problemów, wiem, bo rok temu byłem w podobnej sytuacji, a do przywalenia ogromnych problemów musiałem się niestety przyzwyczaić, rzadko kiedy w życiu wszystko idzie pięknie i gładko. Jedno mogę Ci powiedzieć, zadbaj o sen, bo tylko wypoczęta jesteś sobą na rozmowie, tam gdzie mnie nie przyjęli nigdy nie byłem wyspany i nie byłem sobą, a tam gdzie byłem sobą zawsze chcieli mnie przyjąć ( tylko nie mogliśmy się np. dogadać finansowo, firma wstrzymała zatrudnienie, itp)

I odnośnie strachu przed brakiem znalezienia pracy, radzę mimo wszystko zachować ostrożność i rozsądek, firmy, które biorą wszystkich jak leci i mają bardzo łatwe rozmowy i biorą wszystkich, albo mają bardzo złe warunki finansowe albo atmosferę w pracy, wiem, bo sam się tak wkopałem (w dodatku podpisanie umowy o zakazie konkurencji, która przekreśla mi rok pracy w przypadku odejścia z obecnej pracy przy 25% dochodu płaconego prze pracodawcę) może spowodować jeszcze większy strach i depresję. Pamiętaj jedno jeśli do Ciebie dzwonią i zapraszają na rozmowy to jest dobrze, bo to czy dostaniesz pracę niestety nie zależy w 100% od twoich umiejętności, ale humoru Pani Kadrowej, Pani/Pana Kierownik/a, twojego wyspania, dyspozycji danego dnia i głupiego szczęścia, jeżeli jednak chodzisz na rozmowy to zatrudnienie jest jedynie kwestią czasu.

hej. dziekuje za rady wezme sobie je do serca i wciele je w zycie. masz racje to nie duzo miesiac ale naprawde troche sie załamałam, brak pracy, zero telefonów z domniemanym facetem nie wyszło. naprawde czułam sie opuszczona, samotna i było mi przykro. teraz jest juz lepiej, olałam tamten watek z facetem, pracy nadal szukam, ale od jakiegos tygodnia chodze na rozmowy i mysle ze w koncu mnie zatrudnią. czuje sie lepiej, jestem pogodna i wstaje rano z usmiechem na twarzy :-)

hej, dzieki!!! mam nadzieje ze mi sie uda, jestem dobrej mysli, trzeba uwierzyc w siebie! mam 24 lata, pracowałam wczesniej, ale zostałam zwolniona, redukcja etatów, wczesniej zawsze miałam prace przez kogos teraz sama szukam i dlatego miałam mysli ze nie znajde, szukam wytrwale

hej, pewnie masz racje, musze sie nauczyc kazdego dnia myslec pozytywnie, bo czasem mam z tym problemy. musze wcielic to do swego zycia a bedzie dobrze tak mysle :-) nie do konca jestem pesymistka ale czesto ,pora to zmienic !

hehe, jesli chodzi o prace to byłam przedwczoraj na rozmowie i przyjeli mnie! teraz czekam na rozpoczecie jej, zaczynam od poniedziałku. nie jest zle ale musze myslec pozytywnie, a co do faceta to nie mam pojecia, zazwyczaj trafiam na kretynów, szybko sie angazuje a pozniej czeka mnie rozczarowanie, tak juz jest

A co to za praca? Teraz jest ciężko od reki dostać normalną pracę. Może dasz radę miesiąc popracować. Na początek to coś.

Jak się nie będziesz angażować z chłopakami tylko spotykać koleżeńsko to wszystko będzie ok.

I jeszcze dodam dla wszystkich.
Dziewczyny nie lubią randek bo czuja się, nie wiem dlaczego, źle gdy chłopak się dowala. Gdyby do mnie się dziewczyna dowalała, to po prostu bym jej powiedział żeby poczekała, bo chcę ja poznać. Ze strachu że chłopak może coś powiedzieć dziewczyny są same i źle się czują. Wóz albo przewóz! Opanować strach przez taką możliwością i masz mnóstwo randek i duży wybór. Asertywnie określić czego oczekujesz. Ja akurat trafiłem na neurotyczną dziewczynę i mimo tego że jej nie dotknąłem i niczego nie proponowałem a spotkanie wyszło ok to ona i tak się wycofała ze strachu. Część dziewczyn nie boi się chłopaków tylko swoich własnych pragnień erotycznych których nie mogą kontrolować. Jak nie będziesz kontrolować tych pragnień to nigdy nie dojdziesz do momentu przyjaźni z chłopakiem bo albo wcześniej zrezygnujesz albo wcześniej ulegniesz byle komu. To się niestety często zdarza. Podstawą uzyskania szansy na dobry związek jest samokontrola. Dlatego tak często mówię o tym żeby chodzić ze sobą bez seksu kilka miesięcy, najlepiej z kilkoma chłopakami jednocześnie.