Kocha mnie, ale chcę być sam!

Moim zdaniem chłopak nie dojrzał do poważnego związku... Nie będę Ci pisac, abyś dała sobie spokój, zapomniała o nim, bo wiem, jakie to trudne. Może dajcie sobie czas, czas pokaże, czy cos tego będzie, czy nie. 6 lat to bardzo dużo, więc jeżeli Cie kocha, to zrozumie to i będzie chciał byc z Tobą, trzymam kciuki, kiedyś musi byc dobrze

Jak pewien facet mi tak kiedyś powiedział to kilka dni później przypadkiem spotkałam go z inną (twierdził że musi trochę odpocząć i pobyć sam, nie zerwaliśmy to miała być przerwa) no i nie dość tego to panienka była no cóż dzieckiem, pod pedofilię to podchodziło Co nie oznacza oczywiście że i tu tak jest.

Brałam do siebie taka myśl że być może poznał kogoś itd.  Zapytałam się go wprost czy ktoś jest oprócz mnie ale odpowiedział ze nie. To znaczy ze kłamie? Mówił ze on sam nie wie co ma robić.  Ze czuje taka pustkę.. i nie potrafi znaleźć odpowiedzi na to czy chce ze mną być. Czy to dlatego może chce pobyć sam? Żeby odnaleźć siebie?

Jestem jakby po drugiej stronie - powiedziałem swojej dziewczynie, że uważam iż lepiej będzie jak się rozejdziemy i nie wynika to z tego, że mam kogoś innego.
W moim przypadku jest tak, że wiem iż bardzo się różnimy i jakbyśmy mieli żyć razem to musiałbym się do wszystkiego dostosowywać.
Z początku myślałem, że dam radę, ale po latach stwierdziłem, że to nie ma sensu. Teraz jesteśmy w stanie zawieszenia, bo tak na prawdę nie chce się z nią rozchodzić, ale tak będzie lepiej.
Może z twoim chłopcem jest podobnie.

A jak wyglądają teraz Wasze relacje? Macie kontakt? Spotykacie się?

Nie kocha Cię. To się tak tyko mówi "kocham, ale chcę być sam".
(Chyba, że jesteś jakąś patologią, bijesz, pijesz i się puszczasz....)

może kogoś ma, a może dopiero się ktoś znajdzie. Dla Ciebie najważniejsze jest to , że to nie TY

No niestety. Jak obserwuję, to w takich sytuacjach często tak jest. Smutne, ktoś niby chce być sam, a tak naprawdę z inną. Cywilnej odwagi brak, szacunku do drugiej osoby też, że się ją tak okłamuje.

No, ale fakt, nie musi tak być. Warto jednak brać pod uwagę, by w razie czego za bardzo nie cierpieć, choć domyślam się w takiej sytuacji i tak ból by był, normalna sprawa. Inna opcja to, że faktycznie np się pogubił, może być chwilowe, też tego wykluczyć nie można. Ogólnie mieliście jakieś większe problemy w związku, kłótnie? Jak wyglądały relacje między Wami? No albo nie ma nikogo, a uczucia się wypaliły czy widzi, że np nie pasujecie do siebie. Sama też pomyśl jak wyglądał Wasz związek.

Był między nami jeden kryzys w związku.  Jakiś rok temu. On nie był pewny swoich uczuć, czego chce. Klotnie na okrągło. Rozstalismy się przez to. Tzn zrobiliśmy sobie przerwę ale wiedziałam że wrócimy do siebie.. sam się odezwał ze tęskni itd. I było pozniej między nami naprawdę dobrze. Ja tak myslalam. Myslalam ze to sie zmieni, ze jednak jak wrocilismy do sb to jest pewny ze chce ze mna byc itd. Bylo miedzy nami dobrze chociaz nie rozmawialismy o uczuciach.  6 lat ze sobą byliśmy.  Nigdy nie było rozmowy między nami o tym żeby zamieszkać razem itd. Tzn ja bardzo chciałam, on o tym wiedział ale nigdy nie naciskalam na to. Nie jestem dziewczyna co trzyma na smyczy. Robil co chcial, chcial gdzies wyjsc ze znajomymi to wyszedl. Ostatnio pezemyslalam wszystko i doszlam do wniosku ze mimo ze jestem z nim szczesliwa on tez, to cos jest nie tak. Postanowilam z nim porozmawiac. I powiedzial mi ze bylo miedzy nami dobrze, ze mnie kocha ale dalej nie jest pewny czy jestem osoba z ktora chce spedzic reszte zycia. Mowil ze czuje pustke. Ze juz nawet nie potrafi otwarcie mówić o uczuciach.  Sama zakonczylam ten zwiazek. Ale już nawet nie mam pewności ze będzie dobrze. Jest jeszcze jedna sprawa. Jesteśmy ze sobą praktycznie od liceum. Koncze studia magisterskie a on pracuje. Wcześniej ja i on nikogo na poważnie nie mieliśmy. Można powiedzieć ze jest to nasz 1 związek.  Czy jest taka możliwość ze to właśnie przez to? Nie wie czy chce ze mną być bo tak naprawdę nie był w związku z żadną inną dziewczyna? Nie wie jak to być z inną i dlatego nie wie czy jestem tą jedyną osobą? hm

Fajnie, że zadzwonił.

Zastanawiające jest to, że po raz drugi w ciągu roku się rozstaliście, bo On nie jest pewien.

Przypuśćmy, że znowu wrócicie do siebie i co za rok czy za dwa lata znowu powtórzy się ten sam scenariusz?

Myślę, że bawi się Tobą.
Wykorzystuje to, że na niego zawsze czekasz, że może wracać kiedy mu się "odwidzi", pozwodzi cię jeszcze trochę, i stracisz tylko czas.

Zdecydowanie Twój chłopak nie dojrzał do związku, widocznie jednak potrzebuje trochę samotności i czuje się uwięziony mimo tego że się stara. Szczerze mówiąc lepiej że Ci to mówi i stawia sprawę jasno niż miałby Cię w jakikolwiek sposób odpychać i zmuszać do zerwania. Zachował się na tyle dojrzale na ile się da i moim zdaniem jedyne co mozesz zrobić to zaakceptować jego decyzję bo introwertycy to ciężki orzech do zgryzienia i nie uda Ci się go przekonać do swojej racji a wręcz utwierdzisz go bardziej w swoim przekonaniu

Każda z opinii ma w sobie wiele sensu. Znasz go więc może wiesz, czy stać by go było na zabawę Twoimi uczuciami i świadome,  egoistyczne trzymanie w zapasie.Niemniej tak właśnie jest, przyzwyczajenie zrobiło swoje i ciężko jest rozstać się całkiem po kilku latach z osobą, która nas nie zraniła. Po prostu coś nie zagrało, czegoś mu w Waszym związku i w Tobie brakuje. Nic złego, tylko przykre dla drugiej strony,  jak Ty, której gra wszystko. I to, że jesteście pierwszymi, pewnie też jest znaczące. Chce jeszcze spróbować odmiany, zanim związe się na stałe. Tylko się chyba odrobinę przeliczyl,  bo skoro podtrzymuje kontakt,  nie znalazł jeszcze. To na swój sposob odpowiedzialne, zerwanie zamiast zdrady.  Tylko dla Ciebie oznacza w najlepszym wypadku friendzone na tę chwilę. Pomyśl,  nie chce się zadeklarować,  nie wiesz, kiedy się zdecyduje, a Ty byś chciała. I zawsze będzie to poczucie niedosytu z jego strony.
Będąc na Twoim miejscu spróbowałabym zrobić to samo co on - poczuć się singielka,  poznawać ludzi, mężczyzn, może trafi Ci się ktoś bardziej zaangażowany. Bo ta jego miłość, przy separacji, troszkę wątpliwości budzi. Mnie by to nie zadowolilo.
Jeśli nie wyjdzie gdzie indziej, może być  szansa na powrót. Lepiej wybrać dobrze  niż się latami męczyć.

Noahhax3 od tego pierwszego zerwania tj rok temu po tym jak do siebie wróciliśmy było naprawdę bardzo dobrze między nami. Nie przypominam sobie żeby była jakaś kłótnia między nami . Prawda jest taka ze gdybym z nim ostatnio nie porozmawiala  o tym co mnie trapi to dalej bylibyśmy ze sobą. Ale czy to miałoby sens... doszlam do wniosku ze nie ma co dalej tego ciagnac. 6 lat to dużo.  Nie chce zyc z kims kto nie wie czy chce ze mna byc. Chciałabym z nim zamieszkać,  założyć rodzinę. Zacząć powoli od mieszkania... wydaje mi się ze  dla niego to chyba za szybko... dlatego się tak dzieje.. boi się tego stałego związku... może też chodzi o jego przyjaciół.. są w podobnym wieku i tez nie mają jeszcze nikogo na stałe. .. jednak czy jak kogoś się kocha to czy od niego się odchodzi... Nie!

Ja mam 23 a on 24. Nie chodzi mi o to żeby od razu rodzinę zakładać. Bo w tym wieku Ja nie chce mieć dziecka. I nie zmuszam go do tego. Nigdy mu o to glowy nie trulam. Chodzi o to ze on nie chce w ogóle spróbować żeby np najpierw zamieszkać ze sobą itd. A on już patrzy w przyszłość czy jestem tą jedyną na całe życie żeby być np matka jego dzieci itd.

Wydaje mi się ze przez ten 6 letni okres nie było rozmow właśnie o to żeby zamieszkać ze sobą itd. Nie powiem dawalam mu jakies sygnaly ale bez skutku. A jak już do tych rozmów dochodzi to mam wrażenie ze on się po prostu wycofuje ;/

Wiesz prawda jest taka ze on od zawsze wiedział ze chce z nim zamieszać itd. Wcześniej nie miałam pracy, nie powiem on tak samo miał problemy ze znalezieniem pracy. Dobrze mi się mieszka z rodzicami. Ale bedac ze soba 6 lat czy nie jest tak ze zaczyna sie myslec co dalej? I nie powiem mam koleżanki które juz w moim wieku mieszkają ze swoimi chłopakami itd i zawsze w głębi duszy zazdroscilam im  tego. Nie chce stać w miejscu. I czekać na nie wiadomo co..

Nie zakładałam.  Zawsze mu dawalam różne sygnały ze chce z nim zamieszkać itd. Ale on zawsze przynajmniej takie mam wrażenie zmieniał zdanie. Dlatego nigdy nie doszło do takich powaznych rozmów do zamieszkania aż do ostatniego roku. Gdy już do tego doszło on się wycofuje. Czy nie lepiej później niż wcale. Dla mnie wydaje się to oczywiste jak się kogoś kocha to i jest się z nim 6 lat to sie myśli o wspólnej przyszłości.. nie trzeba o tym mówić bo się o tym wie...

Sygnały?  Chodźby takie ze jakiś czas temu byłam z nim u jego siostry która w wieku 18 lat wyprowadziła się z domu i zamieszkała z chłopakiem. Mowie mu "ale jej zazdrosze ze mieszkaja ze soba, tez tak chce" i cisza. W ich dzielnicy jest mieszkanie do wynajęcia. Rozmawialiśmy o tym  i nagle mowie mu "to może wynajmiemy  to mieszkanie" a tu nagle cisza i zmiana zdania...  i jest wiecej takich sytuacji...czy to juz nie dalej dużo do myślenia. ..