czas na dziecko

Moim zdaniem decyzja o dziecku musi być przemyślana i skonsultowana z partnerem -  "ochota"  pojawia się w czasie owulacji a dziecko będziesz mieć już do końca życia przez pierwsze lata 24 godziny 7 dni w tygodniu praktycznie.  To musi być wasza przemyślana decyzja,  ja mam 20 lat skończone na początku roku,  i planowaną wyczekana 2 miesięczna córeczkę - nocne wstawanie itp w ogóle mnie nie męczy a wręcz przeciwnie bardzo cieszy mnie każda chwila z nią.  Wynagradza mi wszystkie trudy ciąży i porodu.

Tak więc jeśli zdecydujesz na tak życzę powodzenia pamiętaj tylko ze czasem nawet zrobić dziecko to sztuka i trzeba się długo starać a czasem udaje się w pierwszym cyklu.

Moniko moja mama siostrę urodziła w wieku lat 38 w pełni zdrowa choć dość mała bo z wagą 2600, ja w wieku lat 20 miałam ciążę pełna powikłań i teraz tez ciągle coś także fakt im starsza kobieta większe ryzyko ale to nie jest przesadzone

Więc nie wiem trudno podjąć decyzję,  ciąży i porodu również się boję,  kiedyś sobie powiedziałam nigdy w życiu ciąży ale po opływie czasu zaczyna się odzywać tęsknota, a obawy i lęk są spore,  ponieważ posiadam bardzo niski próg bólu bardzo źle znoszę zabiegi medyczne a poród przypomina ubojnie świniakow

Nie wiem nie przeszłam przez to i nie byłam na porodówce,  ale wiem że ból jest i to nie mały a ja cierpię na tokofobie,  chciałabym ale lęk przed bólem i całą imprezę jaką trzeba przejść to trochę zastanawia poza tym ciąża dolegliwości mdłości wymioty i tak dalej to wyczerpujące,  szkoda że nie ma możliwości przejścia przez ten okres w miarę możliwie,  wiem że nie każda przechodzi w sposób fatalny wręcz nie do zniesienia ale to różnie jest,  może się udać że będzie w miarę ok a czasem nie do zniesienia,  niktorzy mężczyźni mówią że kobiety mają przesrane jeśli chodzi o wydawanie potomstwa

Emilia już nie jeden poród oglądałam,  nie bardzo to wygląda, są nawet takie że łzy w oczach stają jak się pomyśli przez co trzeba przejść,  drastycznie to wygląda a kobiety wrzeszczą w niebogłosy,  boję się że nie dam rady

Cesarka to też ból - po operacji. No i możliwość powstania zrostów w bliźnie - endometriozy - ja się tego akurat bardziej boję niż bólu.

Moniko, wpisz sobie w google frazę "dobry poród" lub "dobrze urodzeni". Bardziej wierzę pozytywnym historiom, niż filmom i opowiastkom, na/w których babki zwijają się z bólu lub co gorsza, dochodzi do powikłań.

Moniko ja Ci opiszę dwie sytuacje,  moją i dziewczyny mojego kuzyna która chodziła ze mną do szkoły (klasy)
Ona: jedynym objawem ciąży był brzuch,  zero mdłości i innych rzeczy.  Poród?  Rano dostała skurczy pół godziny po dojezdzie do szpitala (dojazd trwał godzine)  mała była już z nią,  poród wspomina wspaniale,  nawet nie pękła,  nie była nacinana a co za tym idzie zszywana

Ja: miałam czasem potworne mdłości ale to chyba tylko od około 8 do 12-13 tygodnia. Potem było trochę komplikacji przedwczesne skurcze itp po 25 tygodniu praktycznie co 2 tygodnie przez tydzień byłam w szpitalu. 
Poród: trafiłam do szpitala w 38 tygodniu ze skierowaniem z podejrzeniem zatrucia ciążowego.  Miałam mieć test oksytocynowy wiec w niedziele od godziny 22 juz nic nie mogłam jeść ( pić 1 łyk wody co 2 godziny jakoś tak)  w poniedziałek testy nie zrobili bo dostałam skurczy cały poniedziałek czekałam głodna,  nic. We wtorek założyli mi balonik który miał spowodować rozwarcie do 4 cm,  spowodował i nadal nic.  W środę na 6 miałam stawić się na porodówce,  podlaczyli mi kroplowke z oksytocynowy.  Do 17 leżałam w strasznych bólach krzyżowych i brzusznych jak się później okazało bolało aż tak ponieważ mała się gdzieś przekrecila i przodem wbijalala mi się w pęcherz a tyłem w kość,  a ja jeszcze skakalam na piłce.  Chwilę po 17 wszedł lekarz zbadał i biegiem cesarka,  czekaliśmy jeszcze na anestezjologa jakoś 17.30 rozpoczął się zabieg 17.55 urodziła się moja kochana niunia a o 18.20 dzwoniłam juz po rodzinie w sali pooperacyjnej.
Jeść dali mi dopiero w piątek rano 3 sucharki i herbatę o smaku cementu potem coś wyglądającego podobnie jak mąka zmieszana z wodą nie wiem do dziś co to było.

Jak widzisz nie ma reguły.  Ale kobiety rodzą tyle tysięcy lat! Aa czy bolało po cesarce?  Tak pierwsze wstanie z łóżka było ciężkie potem coraz lepiej im więcej chodziłam ból był mniejszy ciężko mi było wstawać i kłaść się około 3 dni potem już dobrze. 
Ale czuć ruchy dziecka w brzuchu a później mimo wszystkiego co przeszłam jak mi ją dali po cesarce zapomniałam o wszystkim.  Wszystko mi wynagradza
Jak widzisz funduje mi też czasem nieprzespane noce bo zaraz 5 ale wstaje do niej zawsze z uśmiechem. 

Czy boli? Tak boli.  Ale to wszystko jest bólu warte a dziecko to największy skarb

Taa, śliczna i słodka. Jak śpi. Jak nie śpi, to wyje, ty nie śpisz po nocach itp. itd. Macierzyństwo to nie tylko blaski, ale i cała kupa cieni.
Weź pod uwagę plusy i minusy, a przede wszystkim to, co podpowiada ci serce, intuicja. A potem podejmij decyzję. Ja wiem, że ona jest ciężka. U mnie nie jest do końca tak, że jestem na 100% zdecydowana, mam też jakieś tam wątpliwości, w zasadzie całą masę, ale decyzję już podjęłam kilkanaście miesięcy temu i jej nie zmieniam. teraz to już ostro walczymy, biorę całą garść leków i prawie modlę się, żeby zajść. Lekarka nie powiedziała mi wprost, że jestem za stara, ale że nie ma na co czekać.

Poboli mocniej przez 2-3 dni a później już jest ok.

Dokładnie, Ilo ma rację. Jedna dziewczyna biega do końca jak strzała, inna leży.

Nie chce Cię urazić ale Monika jesteśmy praktycznie w jednym wieku i widzę, że, przynajmniej u mnie, miało to znaczenie. Byłam mniej sprawna i słabsza. Z resztą sam wiek sprawiał, że była to ciąża o podwyższonym ryzyku. Musisz się też z tym liczyć, choć w Twoim wypadku może być całkiem bezproblemowo.

Moniko przemyśl sprawę dokładnie bo kiedyś może być zbyt późno na decyzję na TAK.

Emilio u mnie jest przeciwnie dla mnie strach przed bólem to numer jeden a objawy jakie bywają w ciąży to drugi,  właśnie tego najbardziej się boję,  bólu boję się jak niczego w życiu bo w moim przypadku jest to chorobliwe,  ja nie potrafię nawet najmniejszego zabiegu medycznego przejść w spokoju a ból porodowy wiedzą dziewczyny które już rodziły,  może być mniej bolesny i do przeżycia a czasem tak potfornie boli że się mdleje z bólu,  gdybym wiedziała że nie bedzie aż tak bolec,  ale tego nikt nie wie,  wychowanie dziecka już mnie tak nie przeraża,  mam cierpliwość anielską a może się myle,  może wychowanie gorzej by mi poszło,  wszystko to jest wielką niewiadoma,  przekonać się można tylko w trakcie przejścia przez ten trudny okres,  o bólu nie do przezycia wiem z opowiadan jedna kobieta przeszla porod tak bardzo ciężko że az zdecydowała sie na podwiazanie jajnikow,  któż to wie jak ja bym to przeszla nie mam zadnej gwarancji na to ze bedzie mniej bolało

Wiem to jest właśnie to coś wspaniałego chociaż tego nie doświadczyłam ale wiem i czuję w głębi serca jakie to wspaniałe,  ujrzeć swoje dziecko jak bije jego serduszko,  ale myślę sobie skoro siedzi we mnie tak ogromny lęk to może nie dla mnie,  bo lęk i ból przy porodzie równa się zła współpraca z położona a co dalej to jeszcze gorzej , chcialabym to poczuc i doswiadczyc ale boje sie niesamowicie może tylko ja się tego boję

Monika, za dużo o tym myślisz To jest właśnie podstawowy problem wynikający z wieku. Masz uregulowane życie, swoje przyzwyczajenia, schematy dnia czy postępowania itd. A dziecko wiele rzeczy zmienia w życiu większości ludzi. A ponieważ jesteś starsza i masz wrażenie, że jest na dziecko już późno to zastanawiasz się nad rzeczami, nad którymi może byś się i wcześniej nie zastanawiała, uznając je za naturalne. Myślę, że wiele kobiet po 30stce się boi ciąży i to z bardzo różnych względów.
Ciąże są różne i różne są kobiety, które mają brzuchy - to zderzenie dwóch tych rzeczy. Oprócz ewidentnych okoliczności medycznych, które nakazują jakieś postępowanie, to są takie kobiety, które mają milion dolegliwości, ale funkcjonują normalnie i takie, które coś zaszczypie w brzuchu i natychmiast leżą plackiem. Twoje nastawienie i determinacja ma na to również wpływ. Jest mnóstwo kobiet z lekkimi ciążami - pomyśl, że w internecie pełno jest złych historii ciężkich ciąż, bo jak ktoś ma lekko, to się tym raczej nie chwali. Weź też pod uwagę to, że nawet te kobiety, które z byle pierdoły robią widły też przez te ciąże przechodzą i dają radę. I jest możliwe, że i Twoja ciąża będzie lekka. Porody też są różne, cesarki tak samo, ale i tu wiele zależy od nastawienia jakie się ma. Jak skupiasz się nad tym jak będzie bolało, to jedynie to zapamiętasz, jak się nastawisz zadaniowo, ból zejdzie na dalszy plan. Poza tym weź pod uwagę to, że porodu boi się wiele kobiet niebędących w ciąży i niemało spośród nich potem zmienia nastawienie. Ja też się bałam, nie jestem wiele od Ciebie młodsza, ale im bliżej było porodu i im bardziej był on nieodwoływalny, tym mniej budził we mnie strachu. Ostatecznie nie bałam się w ogóle i wspominam poród jako raczej przyjemne wydarzenie. Owszem, bolało, ale wizyta u dentysty jest dla mnie znaaaaacznie gorsza.
Zgadzam się z tym, co napisała któraś dziewczyna - to dopiero początek lęków, one Cię nigdy nie opuszczą, bo dziecko nieustannie dostarcza wrażeń. Natomiast niekoniecznie musi Ci przeorać i zmienić całe życie - tu znowu wiele zależy od dziecka, ale równie wiele od Ciebie. Ale tym możesz się martwić jak już podejmiesz decyzję, do której Cię namawiam

Ciaza w moim wieku dziewczyny to trudny orzech do zgryzienia, dziecko jest pod znakiem zapytania , mężczyzna moich marzen nie bardzo chce,  nie wiem czy boi się obowiązków,  czy tak zwyczajnie nie dorósł do roli ojca,  jest starszy od emnie, może czuje się za stary na bycie ojcem