Przemoc psychiczna.

Skads to znam. Tylko u mnie dochodzila do tego przemoc fizyczna.. Ale wypisz wymaluj to samo. Podkopywanie ze jestem nikim ze na nikogo nie moge liczyc ze dzieci zniszczylam gwalty.. Ach nawet mi sie nie chce myslec. Wiem co przezywasz wiec jestem z Toba calym sercem. Moj pozew poszedl 1. wrzesnia bo juz dluzej nie dam rady.. Najbardziej w tym wszystkim szkoda dzieci. Ze musza na to patrzec i to przezywac

Szczerze mówiąc, nie do końca wiem co powiedzieć. Bardzo Ci współczuję. Podpisuję się też rękoma i nogami pod tym, co pisały Ci wszystkie osoby powyżej. Nie możesz pozwolić mu dłużej siebie wyniszczać. Masz tylko jedno życie, nie daj komuś go sobie odebrać. Walcz dla siebie i dla dzieci. Coś wiem o przemocy w rodzinie i mogę Cię zapewnić, że ZNACZNIE lepsze dla nich będzie posiadanie rodziców po rozwodzie niż oglądanie tego, co dzieje się teraz. Bo dzieci nie są głupie ani ślepe, one widzą, słyszą, zapamiętują. Niech więc ich oraz Twoje własne dobro będzie teraz dla Ciebie priorytetem, żebyś dała radę się od niego uwolnić, ułożyć swoje życie na nowo, bez bólu i ciągłego strachu.

Informuj nas tu na bieżąco jak się sprawy mają, co zdecydowałaś. I pamiętaj, nie działaj pod wpływem chwili. Jeśli chcesz tę sprawę wygrać i wyjść z tego obronną ręką, musisz sobie wszystko porządnie przemyśleć. Odetnij się również finansowo i to jak najszybciej, żeby nie miał żadnych podstaw, by rościć sobie prawa do dzieci. No i przede wszystkim bądź silna, nie ugnij się. Bo to bardzo możliwe, że jak tylko dowie się o rozprawie, zaczną się przeprosiny, błagania, obietnice zmiany. Nie wierz w ani jedno słowo, tacy ludzie się nie zmieniają.

Z całego serca życzę Ci, żebyś dała radę to przetrwać.

Dziękuję bardzo za słowa otuchy i wsparcia.
Myślę, że mąż bardziej szaleje kiedy widzi, że jego słowa nie robią już na mnie wrażenia. Chce spać w drugim pokoju, niech śpi. Nie chce się odzywać, udawać, że mnie nie słyszy. Niech udaje. Kiedyś, jak już wspomniałam, położyłabym uszy po sobie, kajała się, wzięła winę na siebie, przepraszała. Teraz już nie. Nie czuję się winna, nic złego nie zrobiłam. Nie chcę w nieskończoność pokutować za niegdysiejsze przewinienia. Tak nie można, ciągle żyć w poczuciu winy. Dzięki terapii zrozumiałam, że nie musze ciągle przepraszać, kajać się, prosić, niemalże błagać o wybaczenie ze łzami w oczach. Teraz wystarczy kiedy spokojnie i stanowczo powiem, że nie podoba mi się to, jak mąż się do mnie zwraca, że uważam jego zachowanie za nieadekwatne do mojej „winy”. A kiedy on widzi mój spokój coraz bardziej się nakręca. Taka woda na młyn dla niego.
Czasem przemknie mi przez myśl żeby dla świętego spokoju przeprosić itd., ale powiedzcie ile można? Za każdym takim razem muszę sobie mówić „nic nie zrobiłaś, nie masz za co przepraszać”. A małżonek „celebruje” rocznicę „wykrycia” moich maili, łapie wtedy doła z fochem i zamyka się w sobie.
Na terapii mam stwierdzone początki nerwicy. Bywa tak, że wracając do domu czuję ścisk żołądka nie wiedząc w jakim  nastroju będzie mąż. Wtedy wystarczy niewinne pytanie dziecka, jakiś ich grymas na buzi, a ja już jestem zdenerwowana. Nie umiem nad tym zapanować, najchętniej bym usiadła i płakała w takich momentach. Wiecie o czym mówię? Czasem idąc ulicą ogarnia mnie irracjonalny strach. Nogi stają się jakieś ciężkie, zaczyna mi być gorąco. Tak samo z siebie. Pani psycholog mówi, że to na tle nerwicowym. Zasypiam i budzę się tak ściśniętymi zębami, że rano czuję jak twarz mam napiętą, jak żeby mnie bolą od tego ściskania.
Tak, żyję w stresie. Dlatego popełniam błędy. Mój brat mówi, że to taka spirala. Denerwuję się żeby nie zrobić błędu czy czegokolwiek co mogłoby zdenerwować męża i dlatego popełniam błędy i tak już będzie. Im bardziej się staram tym mniej wychodzi. Starałam się kiedyś o tym mężowi powiedzieć, wytłumaczyć. Ale on tylko stwierdził, że go nie słucham i olewam i robię to specjalnie. Co więcej, usiłuje mi wmówić, że jestem złą matką, że nie dbam o dzieci. Nie wydaje mi się słuszne żeby zmuszać dziecko do czegoś jeśli nie ma na to ochoty. Na przykład do ćwiczenia rysowania kółek. Czasem mam wrażenie, że mąż boi się, żeby nasze dzieci nie były gorsze od innych. Córka nie lubiła bawić się lalkami, nie robiła im przyjęć, nie przebierała, nie woziła w wózku. Nie każda dziewczynka musi bawić się lalkami. Znowu moja wina – nie pokazuję jak powinna bawić się dziewczynka. Dużo by mówić takich przykładów…
A co do finansów. Macie rację, powinnam się odciąć. Tylko boję się. Boję się bo moja pensja pochłonie dokładnie połowę wydatków: kredyt, przedszkole, opłaty. Nie wiele zostanie na życie. Pensja wpływa na powiedzmy wspólne konto bo tak mi wygodnie. Tak mi wygodnie ze strachu. Mąż mówił, że dopóki jest między nami dobrze to będzie jak jest. To znaczy dopóki się mniej więcej dogadujemy. Nawet jakieś „kieszonkowe” mam na własne wydatki. Nie wiem jak długo to potrwa jeszcze. Mam swoje konto, ale po aferze z kartą kredytową zleciłam w pracy aby przelewali pensję na konto wspólne. Mąż ma dostęp online, ma kartę. Ja kartę biorę czasem do sklepu. Mogę iść do banku, ale nie chcę. Chcę uniknąć pytań – po co ci pieniądze? Przecież ja robię zakupy.
Kiedyś bardzo chciał mieć wgląd w moje konto. Uważał, że w małżeństwie ma się jedno konto, że on musi wszystko wiedzieć. Po aferze z kartą i mailami kazał się logować żeby sprawdzić na co wydaję pieniądze i czy przypadkiem nie mam "lewych" wpływów od kochanków. Czasem w ogóle mam wrażenie, że nie nie daje mi prawa do prywatności. On uważa, że po tym, co mu zrobiłam nie mam prawa mieć prywatności, on ma prawo mieć wgląd we wszystko.
Na razie wymyśliłam, że podpytam w pracy czy dałoby radę żeby dodatki socjalne: premie, wczasy pod gruszą czy dodatki świąteczne przelewać na moje konto, a pensję jak dotąd na wspólne. Na rozdzielność zdecydowałam się pod groźbą, że jeśli się nie zgodzę to mąż wystąpi do sądu o sądowne jej ustanowienie. Mój brat mówił, żebym nic nie podpisywała bez prawnika, ale przestraszyłam się.
Wiem, że to jak się mąż zachowuje wynika z jego strachu, pewnie z jakieś poczucie niższości, które nie wiem z czego może wynikać. Widzę, że im bardziej ja jestem spokojna tym on bardziej szaleje. Myślę, że terapia by mu pomogła, ale on nie chce. Za to jest bardzo ciekawy o czym rozmawiam na swoich spotkaniach z psychologiem. Chyba kiedyś taki nie był. Nie wiem co go tak zmieniło. A może był, tylko ja tego nie widziałam. Być może chciałam się odciąć od rodziców. Może chciałam w końcu kogoś mieć… Faktem jest, że nie umiałam rozmawiać, nadal mam z tym problem. Tylko, że mam również wrażenie, że mąż nie staje po mojej stronie. Kiedy skarżę się na coś w pracy staje po stronie pracodawcy, kiedy mówię, że może bym poszukała innego zajęcia (bez parcia, ale po prostu żeby sprawdzić czy mam szanse gdzieś indziej) mówi: ty nie możesz pracować w innej branży. A niby, przepraszam dlaczego nie? Wiecie, że to śmieszne, ale wtedy chowam się w sobie i nie ciągnę dyskusji. Nawet nie dlatego, że on ma rację, ale dlatego że nie chce mi się wierzyć, że go przekonam. W takich chwilach w jego oczach widzę (to za duże słowo) coś podobnego do pogardy. Kiedyś zaproponowałam wycieczkę. Usłyszałam "nie chce mi się. nie mam pieniędzy. jakbyś miała prawo jazdy to byś mogła jechać". A ja chciałam jechać 30 km od miasta na wycieczkę z dzieckiem.

Tak, masz rację na własne życzenie uwierzyłam, że bez męża nie dam rady. Że jestem do dupy i nie dam sobie rady. To jest racja, że pokutuję za wcześniejsze „potknięcia” finansowe.
To chyba jest strach, ale bardziej strach o dzieci. Strach, że mąż zamieni życie w piekło. Już nie raz mówił, że jeśli chcę się rozstać to proszę bardzo, ale to ja mam się wyprowadzić bo to wszystko moja wina. To ja mu zniszczyłam życie. Dzieci oczywiście mają zostać z nim. Inaczej, gdybyśmy się rozwiedli, a dzieci zostały ze mną on musiałby wyjechać i zerwać kontakty z dziećmi, siostrą i rodzicami. Ze wszystkimi. Taki szantaż emocjonalny…
Teraz, pisząc na tym forum też jest we mnie strach, że on dotrze do moich postów. Że jakimś swoim cudownym skanerem mnie prześwietli i będzie wiedział. A przecież mówił, że mam nie pisać na forum, że mam nie mieć fb…
Tego się boję, tej walki…
To już nawet nie chodzi o strach, że znowu wpadnę w jakieś tarapaty finansowe. Dostałam psychiczne wsparcie od brata, przyjaciółki. Myślę, że gdybym była pod kreską pomógłby mi mój tata.
Paraliżuje mnie tylko strach. O słowa męża, o to do czego jest zdolny. A może nie jest zdolny, tylko mocny w gębie… W każdym razie już kilka razy padło zdanie, że mam mu oddać 8 tysięcy za urządzenie kuchni bo on wyłożył swoje pieniądze na to. Mówił, żebym poprosiła swoją mamę o pomoc. A jeśli ja tego nie zrobię to on pójdzie do niej i jeszcze opowie jaka jestem fałszywa i jak jego życie zmieniłam w piekło. Co prawda pani prawnik, z którą się konsultowałam, powiedziała, że w takiej sytuacji mam mu odpowiedzieć żeby zabrał sobie dwie szafki, lodówkę i zmywarkę. Nigdy tego nie powiedziałam. Ze strachu. Pani prawnik zachowanie męża jak najbardziej podciągnęła pod psychiczną przemoc, utwierdziła w przekonaniu, że każdy ma prawo do prywatności. Kiedy mąż się dowiedział, że byłam u prawnika oszalał. Szalał przez kilka dni. Teraz czasem wypomina. Mówi „idź do prawnika, poradź się czy mogę tak do ciebie mówić, albo czy możesz tak i tak się zachować”. Czasem sobie myślę, że on się tak zachowuje bo nie sądził, że mam w sobie tyle siły by iść po poradę. A czasem już sama nie wiem co myśleć. Łapię się na tym, że może on czeka na to aż to ja zrobię ten pierwszy krok ku ostateczności? A wtedy to wykorzysta. Bo skoro chcę odejść to mam się wyprowadzić. Już dwa lata temu krzyczał, że wyrzuci mi walizki za drzwi, zmieni zamki itd. Ja mu wtedy na to, że to też moje mieszkanie, że wrócę z policją i on będzie miał wstyd a nie ja. Bo mąż bardzo przeżywa, że ja o swoich emocjach czy kłótniach z nim mogę rozmawiać z koleżanką. On przyjacielowi o naszym kryzysie nie powiedział, jedynie swoim rodzicom, a on trochę się odcięli, ale dali też znać (zwłaszcza teściowa), że są za mną w każdej chwili. Przecież każdy musi mieć jakiś swój wentyl. Inaczej można zwariować. A on ma pretensje, że z koleżanką rozmawiam. Określił, że domowe brudy na płocie wywieszam. On bardzo dba żeby czasem ktoś źle o nim nie powiedział… Boi się, że ktoś mógłby rysę zobaczyć na jego nieskalanej osobie. Ma siebie za jedynego prawego, a mnie za obłudną i fałszywą szmatę. Tak, kiedyś takie określenie usłyszałam.
Dlatego się boję. Nie wiem ile jeszcze wytrzymam. Na razie postanowiłam wszystko napisać mamie i bratu. Potem może razem zastanowimy się co robić…

Czarna Kotka wskazała ci blog do przeczytania "Moje dwie głowy" ja dorzuce jeszce drugi "Uciekamydoprzodu", pisza go kobiety, które były w przemocowych związkach i udało im sie wyzwolic, teraz same udzielajá rad wiéc  tam tez pisz.
Posłuchaj LUSILJU i nagrywaj meża, nagrania chowaj przed nim, najlepiej u matki lub brata, bardzo ci się moga kiedys przydać.

Nie bój się, ze mąż zobaczy, że piszesz na tym czy innym forum, masz do tego prawo o ile nie zaniedbujesz obowiązków wzgledem dzieci. To co piszesz przyda ci się gdy zechcesz założyć męzowi niebieską kartę, bo tu już masz wszystko spisane i nie będziesz miała mtliku w głowie, gdy pójdziesz do opieki społecznej lub policję. 

Dzieci maż  ci nie odbierze, bo sąd nie ma podstaw do tego aby pozbawic cię praw rodzicielskich, a wpadkę z kartą może miec każdy, pieniędzy nie wydawałaś chyba na hazard, alkohol czy inne rozrywki, miałas wyciagi i udowodniłabyś, że kupowałaś rzeczy potrzebne do domu więc tez nic by ci w sądzie nie zrobił i rozdzielności nie otrzymałby, brat dobrze ci radził, ale go nieposłuchałaś. Dowiedź sie od prawnika, czy w przypadku zablokowania dostepu  przez meża do pieniędzy nie możesz wystąpić o alimenty na zabezpieczenie dzieci i opłat,a przede wszystkim załóż sobie nowe konto i tam przelewaj swoją wypłatę, nie pozbawiaj się środków finasowych, bo to jest główna przyczyna twojego strachu.

Przeczytaj też wątek bznwrblwsk "przeprowadzka z miasta na wieś" w zakładce  STRES, LĘK, NERWICA, DEPRESJA,  ona tez żyła w podobnym związku, może jeszcze gorszym  przez pięć lat, dopiero założenie niebieskiej kart pomogło jej i mąż musiał odpuscić dojrzała nawet do tego że wzięła z nim rozwód i wyniosła się z domu.