jak myślicie co było powodem?

A może, ktoś Mu coś powiedział na Twój temat?

Macie jakiś wspólnych Znajomych?

Paru, ale to są jego znajomi, z którymi poznałam się na jednej imprezie. Też mi to przyszło do głowy, ale szczerze wątpię.

I nie wiem co robić - próbować z nim rozmawiać, poczekać na jego reakcję, czy odpuścić temat? To tylko kilka tygodni, ale zależy mi na nim...

jajo92 - rozmawiałam z nim o moim ostatnim związku, zna szczegóły. Wszystko o czym kiedykolwiek rozmawialiśmy było prawdziwe, nie oszukałam go w niczym.
Wiem, że muszę to z nim wyjaśnić - ale z drugiej strony, jak? Na smsy nie odpisuje, przez telefon jak zadzwoniłam rozmawiał ze mną jak z wrogiem...

A też nie chcę się facetowi narzucać i robić z siebie idiotki.

Ok. bo na początku to było tylko "ot tak" a teraz może być zaangażowanie.

Taka prywata teraz, Tobie na serio nie przeszkadza wiek tego Chłopaka?

Jasne, że wolałabym, żeby był starszy, to chyba normalne. Ale ponieważ zajebiście pasował mi pod każdym względem - przestałam o tym myśleć. Postanowiłam po prostu cieszyć się tym, że przy tym facecie czuję się szczęśliwa.
Spotykamy/spotykaliśmy od kilku tygodni, ani razu tak naprawdę nie rozmawialiśmy na temat tego co jest między nami. Rozmawialiśmy za to na każdy możliwy inny temat. Zna mnie trochę. Tym bardziej nie rozumiem tego co się teraz dzieje.

Wiem, też się tym pocieszam...
Gdyby on chociaż powiedział, że chce przystopować, gdyby powiedział COKOLWIEK - byłaby to zupełnie inna sytuacja. Ale on powołuje się na moją nieszczerość, na cechy które niby zobaczył i które mu nie odpowiadają (jak pytam jakie dokładnie - tekst: "całokształt"...). Z dnia na dzień. Nie umiem znaleźć sobie miejsca. A on zamilkł.

Tęczowa zgapilaś moją nazwę

Tęczowa pani - nie, przypadek Weszłam tu dziś po raz pierwszy i chcąc założyć wątek musiałam się zarejestrować. Nie przeglądałam ani tematów, ani listy użytkowników.

Nawet nie z dnia na dzień, bo to była zmiana o 180 stopni na przestrzeni jednego wieczoru...

Mógł. To byłoby przynajmniej fair.

Co radzisz? Pytać i drążyć temat, czy dać spokój?

To prawda. Tylko takie niedopowiedzenia to jest masakra. Miejsca nie mogę sobie znaleźć, tylko cały czas analizuję to co powiedział.
Jakiekolwiek podał by wyjaśnienie, byłoby ono lepsze od tego co jest teraz.

Sorry, że tak z głupia frant i lekko nie na temat, ale.. Czym 30-letniej kobiecie imponuje 22-letni ( 30 - 8 to 22, o ile dobrze zrozumiałam) chłopiec ?
Seks? Ok, tu nie trzeba mi wyjaśnień Ale Ty chcesz stworzyć z nim ZWIĄZEK? Serio?

Ja rozumiem, że niektórzy są "dojrzalsi nad swój wiek", itd. itp.. ale no bez jaj. Co ten chłopak wie o życiu i co może Ci tak mentalnie/emocjonalnie zaoferować żeś się tak zafiksowała na nim?
Seks aż taki dobry? 22 lata facet.. to albo ma hiper doświadczenie, albo jakiś dar.. nie uwierzę

no offence ofkors

Wayne - nie wiem, na razie jeszcze się nad tym nie zastanawiałam. Uznałam, że jeśli coś z tego wyjdzie, to będę się później martwić.

Ok. 25 to już ciut lepiej   Ale nadal rzadkość by taki gość był na etapie powiedzmy 35-letniego gościa emocjonalnie.

Ja bym się obawiała, że będę dla niego kimś w rodzaju "nauczycielki", a do tego kompletnie się nie nadaję. Przeciwnie - sama chętnie bym się od faceta czegoś nauczyła.

No, chyba że odpowiadała Ci taka rola w jego życiu to luz, bo znam też takie pary.

koni no właśnie -dziecko - nie chciałam tego pisać Ostatnio zainteresowałam mnie pan kilka lat młodszy ode mnie.. Sama szybko zaaranżowałam spotkanie i byłabym nawet na tak, gdyby nie robił tak częstych aluzji do tego, że "chętnie mi się podporządkuje, będzie posłuszny" itp. WTF ?! Poczułam się jak taka Mamcia

Może już jestem przewrażliwiona i mam lekkiego pier..ca, ale na nauczycielkę to ja się nie nadaję zdecydowanie, po pierwsze znudziło by mnie to - gdzie tu jakaś dla mnie zabawa? Po drugie, jestę dość mało dyplomatyczna do tego fachu

Elle - też mnie takie klimaty nie bawią. Ale on nie jest dziecięcy ani trochę, gdyby był, to miałabym problem z głowy. A do tego chyba nigdy z nikim tak mi się nie rozmawiało... A to przywiązuje strasznie.

Kurka, ale to nie masz do niego adresu czy coś?

Jakbym była blisko z facetem: sypiałabym z nim + byłaby bliskość na innych poziomach, o którą chodzi i by się zaczął z dnia na dzień tak dziwnie zachowywać to bym go złapała gdzieś, próbowała złapać..

Tez jeszcze a propos tej różnicy wieku, to ja nie spotkałam się z tym żeby komuś to przeszkadzało - raczej mam wrażenie, że przeciwnie. Oczywiście jeśli się dba o siebie itd.

To weź się gdzieś Autorko przyczaj na niego i zapytaj wprost, tak żeby się nie mógł wywinąć od odpowiedzi.

Jakby to był tylko seks to bym sobie nie zawracała głowy, ale skoro mówisz, że chłopak naprawdę się starał to cholera wie..mógł się przestraszyć, że go zostawisz/wymienisz, właśnie dlatego, że jest młodszy i ma 'mniej do zaoferowania' wg siebie.

No rozmowa to podstawa, ale rozumiem ze on nie odpowiada na smsy i nie odbiera telefonow. Moze nie wie jak ma to powiedziec, ze to roznica wieku ma wplyw na jego decyzje i wymysla nieszczerosc. Jesli nie chce rozmawiac, to teczowa wyjdzie na deaperatke... Chociaz czasem lepiej wyjsc na desperatke, ale wycisnac z faceta cala prawde!

A ja myślałem, że doświadczenie przychodzi z przeżyciami, a nie z latami.

W teorii tak, ale jest jeszcze taki 'niuans' jak realne możliwości upakowania tych doświadczeń w stosunku do wieku.
Jeśli wierzysz, że standardowy 20 latek bez związku na koncie może mieć tak samo bogate doświadczenie życiowe i związkowe jak dajmy na to 38-latek, to nie pogadamy..

A zazwyczaj mówimy o standardzie.

Tak, bardziej to nagnij do swojej tezy. Akurat aż takiej różnicy w tym temacie jak widać nie ma.

22 vs 37 - u terapeutki dostała przydomek "stara". Czasami jak tematem są związki to zdarzy nam się z tego całego ambarasu sprzed 7 lat pośmiać Biorąc pod uwagę ilość dzieci to już w ogóle zakrawało na sadomasochizm.

Autorko - nie chce powiedzieć to nie, żyj dalej, nie ma najmniejszego sensu rozmyślać nad faktycznymi powodami. Tak starałem się postępować przy ostatnim rozstaniu i w porównaniu do poprzedniego, gdzie bujałem się z pytaniami przez prawie pół roku, wyszło mi to na zdrowie. Zakładając, że za tydzień udzieli Ci odpowiedzi na nurtujące Cię pytania, uwierzysz? Może będziesz mieć wątpliwości skoro już za pierwszym razem nie chciał powiedzieć prawdy? Po co Ci to. Przed siebie i wio

Poza tym ja jestem tego zdania ze nie warto sie plaszczyc przed facetem. Olej go i tyle. Nie badz nahalna, nie naciskaj.. Moze wtedy jemu sie odmieni.. Zobaczy ze odpuscilas i sie odezwie bo podobno to facet powinien walczyc o kobiete nie na odwrot. Ja przynajmniej tak robie.. Jak sie odezwie to sie uciesze a jak nie to bedzie to tylko oznaczac ze nie byl mnie wart. Wiem ze ciezko jest. Mysli kraza wokol niego. Co chwile zerkasz na telefon bo moze napisal/zadzwonil.. Mam to samo. Ale trzeba miec dla samej siebie troche szacunku. Odpusc.

Elle i Szczęśliwsza - no właśnie... Próby wyciągnięcia od niego czegokolwiek zalatują desperacją i brakiem szacunku do siebie. Z jednej strony ciężko olać, z drugiej - nie mam w tym momencie chyba na niego żadnego wpływu, a ośmieszać się nie mam zamiaru.

Czyli chodziło tylko o seks, a potem się wystraszył?

Tak w ogóle to bardzo Wam dziękuję za wszystkie odpowiedzi.

Alinkax uprzedziła moją wypowiedź. Też jestem zdania, że bardzo prawdopodobna jest presja jego  znajomych, których poznałaś na spotkaniu o którym wcześniej wspomniałaś.
Jego aktualne zachowanie, bezpodstawne oskarżenia, to raczej zwykłe tchórzostwo i ucieczka przed szczerą rozmową.
Jeżeli nagle doszedł do wniosku, że jednak różnica wieku jest dla niego problemem, to mimo wszystko mógł  zakończyć Waszą znajomość w kulturalny sposób, nie pozostawiając Cię z tyloma niewiadomymi, a do tego rzucając jakieś oskarżenia wyssane z palca.
Tak, czy owak przeżyłabyś rozstanie, jednak nie męczyłabyś się tak, jak teraz. Chyba pomyliłaś się w ocenie jego dojrzałości (zresztą wiek nie zawsze idzie w parze z dojrzałością).
Na Twoim miejscu, dałabym sobie spokój, nie szukałabym kontaktu z nim i nie próbowała już niczego wyjaśniać, skoro on do tego nie dąży, a na dodatek jest nieuprzejmy.

Na moje nieszczęście też jestem z typu ludzi, którzy mają silną potrzebę bliskości i szybko się przywiązują do innych. Nie jest łatwo wykonać to co wyżej napisane i nigdy nie będzie. Lecz można choć minimalnie zniwelować skutki uboczne rozstania. Fakt, robienie czegoś na siłę, kiedy nie ma się na to kompletnie ochoty, męczy jeszcze bardziej, ale za to całość trwa krócej. Zmniejsza częstotliwość myślenia, odwraca uwagę.

Grinta - o takiej opcji wolę nawet nie myśleć..

No i nie pojawił się.

Elle - nie. Jest mi tylko zwyczajnie, po ludzku, kurewsko smutno.

Elle - chyba niestety masz rację.
Ogólnie okropnie się czuję. Mimo wszystko nie umiem nie myśleć o tym co było powodem. Bo nadal nie trafia do mnie to, że nagle z dnia na dzień zaczął mu przeszkadzać mój wiek czy to, że robi się za poważnie. Wiedział to wszystko wcześniej, mógł się wcześniej zdystansować czy zasugerować że mu to nie leży. Nie zrobił tego.
Naprawdę wolałabym żeby chodziło o coś z tego powyżej. Ale to faktycznie wygląda tak, jakby nagle dowiedział się o mnie czegoś, przez co mnie skreślił. Nie wiem czy byłby na tyle podły, żeby wszystko wymyślić i mnie obarczyć winą.

A poza tym... jest mi tak cholernie żal tego, jak się przy nim czułam. Nie mogę sobie znaleźć miejsca. Wszystko przy nim nabrało innego sensu, miałam power do działania, a teraz... nie zostało nic.

Napiszcie mi coś pocieszającego. Cokolwiek.