Moja historia z mezem maminsynkiem i erotomanem

Przepraszam z gory, bo tekst nie bedzie najkrotszy, ale postaram sie jak najzwiezlej... Bylam z moim mezem prawie 6 lat zanim sie pobralismy. W tym czasie odlozylismy troche pieniedzy (za malo na mieszkanie) i postanowilismy sie pobrac. Malzenstwem jestesmy od 3 lat. Maz ma przepisany dom. Zamieszkalismy z tesciami. Tesc jakis miesiac po slubie zmarl, ja w tym mniej wiecej czasie zaszlam w ciaze. Dom dwupokojowy, wiec w jednym pokoju tesciowa, w drugim my i dziecko. Problemy zaczely sie, gdy urodzilam. Po prostu z dnia na dzien stalismy sie sobie z mezem zupelnie obcy. Maz ma takie naloty zlego humoru, ze potrafil sie do mnie nie odzywac kilka dni zupelnie bez powodu. Do tego doszlo to, ze przytylam w ciazy dosc sporo, wiec waga do tej pory zostala, chociaz okolo 10 kg udalo mi sie po porodzie zgubic. No ale zostaly rozstepy, nadwaga, itd. Maz zaczal przesiadywac w kotlowni (jedyne pomieszczenie w domu, w ktorym zapali papierosa, napije sie kawy w spokoju itd.). Okazalo sie, ze nie tylko. On ogladal filmy pornograficzne. Bylo mi przykro, bo seks uprawialismy baaardzo rzadko. Do tej pory to jest to okolo 1 w miesiacu. W koncu nie wytrzymalam. Jego ciaglego zlego humoru takze. Pojechalam do sadu zlozyc pozew o rozwod. Okazalo sie, ze nie wzielam aktu urodzenia dziecka, wiec go nie zlozylam. Potem nie mialam odwagi. Jakos sie pogodzilismy. Jakis czas potem wszystko wrocilo do normy- maz oglada te filmy, chociaz stara sie ukrywac, ciagle przesiaduje w pokoju u matkie. Twierdzi, ze tam odpoczywa, bo w pokoju z dwulatkiem nie moze. Rozumiem to, bo faktycznie dziecko jest zywiolowe, jest ciasno, brak intymnosci, nie mamy warunkow, by ten seks uprawiac... No ale sami przeciez wiedzielismy, ze jest ciasno. Pobralismy sie, wiec teraz razem powinnismy to piwo wypic, a nie on ucieka do matki, bo musi odpoczac. Czest zabiera syna i siedza tam obaj. Ja w tym czasie sama w pokoju obok. Powoli nie wytrzymuje. Dzisiaj sie poklocilismy. Powiedzialam, ze nie moge patrzec juz na niego, ze jest obrzydliwy, ohydny i skoro i tak sie zadomowil w pokoju u matki to niech sobie tam i spi. No i poszedl tam spac. Sa tam 2 lozka. U nas 1 i czesto dziecko przychodzi spac do nas z lozeczka. Nie mam zamiaru go z powrotem wolac. Gdy powiedzialam, ze on to malzenstwo zepsul swoim zachowaniem, maminsynkostwem i ze nie mam ochoty sie z nim kochac, bo mnie zwyczajnie brzydzi, to odpowiedzial, zebym sie nie martwila, bo on ze mna tez nie. Mysle, ze to przez moja nadwage smutas.gif . Bylam kiedys baaardzo ladna dziewczyna. W sumie do tej pory jestem, tylko ze mam zniszczone cialo ciaza. Proces chudniecia trwa dlugo u mnie niestety... Nie wiem juz, co myslec, bo naprawde zaczelam sie nim brzydzic. Moze nie obchodziloby mnie to tak, gdyby nie to, ze zaczal byc dla mnie po prostu niemily. Nie odpowiada normalnie na pytania, tylko warczy, odburkuje, widze, ze go irytuje, gdy o cos sie pytam. W dodatku te filmy... A seks 1 w miesiacu. Doslownie. Jestem mloda, mam 25 lat, ale zyje prawie jak w celibacie. Zaczelam miec mysli o innych chlopakach, zeby chociaz sie pocalowac, dotknac, poczuc znow kobieta, ale zaraz pojawiaja sie wyrzuty sumienia... Mam wrazenie, ze to wynik w duzej mierze tego, ze nie ma miedzy nami intymnosci, swobody, prywatnosci (w jednym pokoju tesciowa, w drugim dziecko) oraz mojego obecnego wygladu. Mielismy w tym roku latwic papiery na budowe domu, ale po tym wszystkim nie wiem, czy chce. Ten dom to bylo moje marzenie, ale zdaje sobie sprawe, ze budowa potrwalaby kilka lat, a mnie przeraza , ze przez ten czas zwariuje, ze nasze malzenstwo nie przetrwa kolejnych kryzysow, ktore z pewnoscia by sie pojawily... Nie wiem, co robic. Bije sie w piers, ze to moja wina, ze nie postaralam sie najpierw o wlasny kat, ale teraz jest za pozno. W dodatku maz odrzucaw szelkie moje pomysly, by szybciej wybudowac dom- kredyt nie, wyjazd za granice nie, itd. Dziewczyny- jesli tylko macie mozliwosc- nie mieszkajcie z tesciami! Ja tu nie obwiniam tesciowej- nie jest zla kobieta, ale zamieszkanie z nia to byl gwozdz do trumny mojego malzenstwa... A wlasciwie zabil je zupelny brak prywatnosci, szczerosci, rozmow no i seksu... Nie wiem, co robic. Czy starac sie stawiac dom, czy uciekac? Przeraza mnie rozwod, trudno mi przelknac porazke, jaka okazalo sie moje malzenstwo. W sumie to kocham meza, ale za bardzo mnie krzywdzi. Pewnie napiszecie, to, co zwykle piszecie takim dziewczynom, jak ja-ze nierob, ze poszla na nieswoje i sie rzadzi, ale mi nie chodzi o konflikt z tesciowa, bo to nie to jest przyczyna mojego niepowodzenia, tylko moje relacje z mezem i zamieszkanie wraz z jego matka. Ja to widze i w pelni przyznaje racje tym, ktorzy twierdza, za to pewny konic malzenstwa... Prosze doradzcie cos. Nie bede sie za czesto odzywac, bo nie mam za wiele czasu, ale bede czytac regularnie i rady przyjme do serca oraz postaram sie wdrozyc w zycie...