Relacje z kolegą. Kolega zaspał na spotkanie...

Tak, jest to możliwe. Miałam kiedyś (parę razy nawet) taką samą sytuację z moim chłopakiem (a wiem, że nie kłamał, ma bardzo mocny sen) i z koleżanką. Niektórzy tak mają, że jak zasną, to nic oprócz trzęsienia ziemi z co najmniej ósemką w skali Richtera nie jest w stanie ich obudzić Oczywiście, istnieje jakaśtam szansa, że kłamał, ale tak na logikę - w jakim celu miałby to robić? Na pewno miałaś prawo się wkurzyć, bo chyba tylko święty by się nie wkurzył, stojąc pod czyimś mieszkaniem tyle czasu bez odzewu. Jednak proponuję Ci zastanowić się nad tym jeszcze raz, na spokojnie. Może warto jednak przymknąć oko na tą całą sprawę? Może był przemęczony pracą, zasnął niekontrolowanie i naprawdę nie słyszał... Przede wszystkim porozmawiaj z nim o tej sytuacji.

Sama potrafię zasnąć, że nic mnie wtedy nie zbudzi. Wiec to jest mozliwe.
Ale zasnać przed spotkaniem z dziewczyną? Dziwne.
Ale nawet jesli zasnął to mogłoby go stać chociaz na rozmowe, przeprosiny a nie tylko smsa.. No ale faceci tacy sa

Dziękuję za odpowiedzi. Nie dowiem się, czy to była ściema czy nie, nie mam w jaki sposób. Fakt - jest bardzo przepracowany. Ale spotkać się chciał. W smsie napisał po tym wszystkim, że wrócił do domu, położył się na chwilkę i nie wiedział że zaśnie.

To, co się stało - tego jestem świadoma, również, że wolałabym choć rozmowę po tym wszystkim a nie smsy.
Chciałabym wiedzieć, co byście na moim miejscu zrobili, czy rzeczywiście jak Anemonne radzi przymknąć na to oko? Zależy mi jak napisałam na tej znajomości - aby była dobra, ale czy to znaczy, że mam być wyrozumiała wobec takiego zachowania i zadowolić się smsem? Nie chodzi mi o nie wiem jakie huczne przeprosiny ale chociaż o rozmowę, zainteresowanie się czy wszystko w porządku? Czy mam prawo oczekiwać, że jakoś zrekompensuje mi tą "niespodziankę"? Czekać, aby wyciągnął pierwszy rękę? Czy żądać rozmowy, bo mam wątpliwości co do sytuacji tego wieczoru?

Dziękuję, chciałam właśnie rozwiać wątpliwość, czy mogę czegokolwiek oczekiwać, tzn wytłumaczenia (dotychczas to było "zaspałem" - wierz mi po nim się nie spodziewałam). "

Nie no dobroć i wyrozumiałość to jedno a oczekiwanie porozmawiania w 4 oczy to drugie. Rozumiem jak się czujesz bo sam nie znoszę niedomówień. Na Twoim miejscu dążyłbym do wyjaśnienia sytuacji. A tak przy okazji - zaproponował coś w zamian? Jakiś miły rewanż czy też nabrał wody w usta?

Myślę, że to możliwe, że zasnął kamiennym snem. Mojemu bratu zdarza się położyć, zasnąć w 3 sekundy i niczym go nie obudzisz. Telefon i domofon moze dzwonić, mozna puścic muzykę na full, krzyczeć, wołać, glaskać...poprostu nic.
Twój znajomy też mógł tak spać, tylko zastanawia mnie ten wyłączony telefon. Kto wyłącza tel. wiedząc, że ma miec za chwilkę gościa itd...

Telefon mógł się zawsze rozładować od dzwonienia.
Nie ma co gdybać, trzeba z nim porozmawiać. Żonkil, na pewno masz prawo do jego wyjaśnienia. Powiedz mu, że nie chcesz takich sytuacji w przyszłości, bo poczułaś się zlekceważona, a nawet jeśli coś takiego znów się zdarzy, to daj mu wyraźnie do zrozumienia, że sms z przeprosinami nie wystarczy.

Dokładnie, porozmawiaj z nim. Niech wie jak sie czulas tamtego wieczora.
I tak jak napisała Anemonne powiedz, że gdyby taka sytuacja miala miejsce jeszcze raz to wolałabyś żeby zadzwonił, a może lepiej by było gdyby pofatygowal się do Ciebie osobiscie.

nie przejmuj sie tak wiem co to znaczy mialam podobne sytuacje ale co teraz ci powiem moze cie teraz zabolec moze on poprostu unika spotkan z toba ...ale  z jakiego powodu??? nie wiemy ..byc moze  ktos sie w okół niego się kręci  i niewypada mu sie z toba spotykac lub jest mu wstyd ...ja pewnie rowniez bym sie wkuzyla jak ty  bo bardzo szybko sie denerwuje  ale to nie jest najlepsze wyjscie  ...wyszlas pierwsza z inicjatywą tak? chciałaś rozmawiac ...? tak!! stop  teraz daj mu szanse niech sie wykaze niech on poczuje ze stracił cos  ważnego ....nie zaprzataj sobie glowy i pamietaj ze przyjaciel który przestaje nim byc tak naprawde nigdy nim nie był....3maj sie cieplutko bądz rozsądna nie daj sie soba manipulowac to on narozrabial nie ty ....zrobiłaś co mogłaś tyle starczy :):):):)):):):):):

Ciężko uwierzyć, ale najwidoczniej jest jak mówicie. Ciężko też zapomnieć o kimś kto był ważny, mimo wszystko, ale chyba nie mam wyjścia. I chyba słowo "był" jest tu na miejscu.
Cóż już wiele przeszłam w życiu, bo nie mam nastu lat i trochę widziałam i doświadczyłam, choć takie sytuacje niezależnie od wieku powodują emocjonalny chaos i wtedy się głupieje, dlatego opinia z zewnątrz bywa pomocna.

Szkoda tylko, że być może było to coś co miało mi pokazać "moje miejsce". Myślałam początkowo, że może to był incydent, że zaraz sobie wyjaśnimy i potem będziemy się z tego jeszcze wspólnie śmiali....

Hej, ja już to zrobiłam, przedwczoraj. Pomyślałam dokładnie tak samo, a moja reakcja - ostry sms, wynikała po prostu z moich emocji....z których on może sobie nie zdawać sprawy, bo to że wtedy do niego pojechałam wiązało się z tym, że jadę dość daleko (w tym samym mieście ale jednak to nie było 10 min drogi), na jego zaproszenie, dość późno, ciemno, okolica niezbyt fajna, a ja czekałam na niego na mrozie godzinę co oczywiście było moją decyzja lecz to i fakt tego, że usiłowałam się z nim skontaktować i dobijałam do drzwi - sprawiły, że faktycznie każdemu chyba byłoby trudno uwierzyć, że kolega zasnął kamiennym snem. Poza tym to nie było tak że mógł zapomnieć, bo godzinę wcześniej rozmawialiśmy przez telefon! Dlatego różne scenariusze mi przychodziły do głowy ale na pewno nie to, żeby go dzień później (po tym jak nie zmrużyłam oka, sądząc że go napadli po drodze czy coś) "pogłaskać po głowie" i napisać - ok, nie martw się nic się nie stało. Zupełnie coś przeciwnego czułam - wściekłość, żal.

Ochłonęłam, napisałam, że nie chcę aby to zdarzenie nas poróżniło,że chciałabym aby było jak dawniej i że przepraszam za ostry sms.
Odezwał się, że...odezwie się na drugi dzień, że mnie bardzo przeprasza i że nie ma nawet kiedy teraz mi odpisać (wiem, ze ma 25 godzin pracy na 24) - no i się nie odezwał.

To wszystko się zbiega z tym, że on faktycznie ma wiele na głowie teraz, zbyt wiele, dlatego też ze zmęczenia pewnie zasnął, hm.

Faktycznie oczekiwałam, że mimo wszystko zadzwoni, ja wcale nie chcę się czepiać o to jego zaspanie, nie jestem typem wiecznie wypominającej baby...poza tym już trochę ochłonęłam. Kwestia zaufania została nadszarpnięta.

Natomiast uważam, że mimo, że on nie jest moim partnerem miałam prawo zwrócić mu uwagę na jego zachowanie, bo to dotyczyło bezpośrednio mnie. Roztrząsać, nie roztrząsam, aczkolwiek w akcie mojego żalu tu napisałam:)

Dziękuję Wam za wszystkie rady:)

Ja po prostu już to zostawiłam. Nie jestem pamiętliwą osobą, nie będę też wnikała co jest prawdą a co nie, przyjęłam do wiadomości jego wersję bo innej nie znam, a domniemania to różne być mogą i po co się zadręczać tym. To kolega-  tylko i aż. Wiadomo - nie chcę być tak przez nikogo traktowana, teraz będę czujniejsza, bo to się rozumie samo przez się w tej sytuacji. Nie jestem mściwa, wyznaję zupełnie inne wartości, jeżeli komuś coś nie pasuje w mojej osobie to trudno, jego wybór.

Początkowo - wielki gniew, bo ja jestem widocznie z innej gliny ulepiona i tak tego bym nie zostawiła, jeżeli bym była na jego miejscu, dotyczyłoby to zarówno chłopaka, koleżanki czy kolegi czy kogoś z rodziny - gdybym komuś "pozwoliła" nawet nieświadomie na tym mrozie stać i ogólnie taka gafa hehe, byłoby mi okropnie i wstyd.
Niemniej trzeba mieć w sobie trochę pokory i nie obrażać się od razu, bo można coś stracić.
Ja na razie nie naciskam bo wiem, że ma kupę roboty. Ja czasem tez tak mam i wiem jak to jest.
Ale dziękuję, bo dzięki Wam udalo mi eiś rozważyć wszystkie za i przeciw i teraz już wiem co mam robić.

Też miałam kiedyś taką mało przyjemną sytuację z moim aktualnym chłopakiem. Gadaliśmy przez tel, pilnował wtedy mieszkania swojej siostry pod warszawą i powiedział, żebym przyjechała. Ja miałam jeszcze kilka rzeczy do załatwienia i pod wieczór wsiadłam w autobus. Jak dzwoniłam drugi raz do niego wiedziałam już, że coś jest nie tak... Potem domofonem kilka razy... Próbowałam sobie tłumaczyć - może się kąpie? Może poszedł do sklepu i za chwile tu będzie? Dwie godziny później straciłam już wiarę. Jakiś sąsiad wpuścił mnie na klatkę, stałam, dzwoniłam do drzwi jak idiotka - zero odzewu. Dodam jeszcze, że jego samochód stał na parkingu więc wiedziałam, że musi być w tym mieszkaniu. W końcu napisałam mu sms, że idę do domu... i usiadłam na klatce. 10 minut później zza drzwi dobiegła mnie muzyka. Poczułam się jak największa idiotka na świecie.
Po tej akcji dzwonił, przepraszał - wiem, że to było przez alkohol niestety... Długo się potem nie widzieliśmy (nie byliśmy jeszcze wtedy parą), nie chciałam od niego żadnych tłumaczeń. Jak zaczęliśmy być razem musiałam się bardzo pilnować, żeby mu tego nie wypomnieć (tego i wielu innych fantastycznych wpadek...).

W przypadku mojego faceta wynikało to jednak na 90% z alkoholu - jak było u Ciebie - nie wiem. Ale ktoś mądrze wspomniał, że facetowi może być wstyd tej wpadki (bez względu na to czym była spowodowana), a dodatkowo może się bać, że przy najbliższym spotkaniu wszystko mu wygarniesz i zaczniesz awanturę. Może spróbuj dać mu trochę czasu - jeśli się w końcu nie odezwie to pomyśl sobie, że miałaś do czynienia z tchórzem i tyle.

Ktoś jeszcze wspomniał o tym, że facetowi po prostu nie zależy - cóż, to po co by ją do siebie zapraszał? To dla mnie trochę sprzeczne komunikaty...

Czasem są to zrządzenia losu i przypadki...Jednak bolą i odpowiedzialność za to zostaje po stronie tej, która nie wywiązała się ze spotkania. Nawet jeżeli winna była siła wyższa (przebita opona, zaśnięcie) . Tym samym stronie poszkodowanej należy się moim zdaniem jakaś rekompensata, ale to już zależy od klasy strony drugiej. Jak ktoś bardzo chce to się postara. Jak nie zależy mu - tak to też potraktuje. W takich sytuacjach poznaje się właśnie ludzi.

ale jakbysmy za kazdem razem Was tak się czepiały to po dwóch dniach ślubu był by już rozwód a jakby nie patrzył czasem jesteście Nam przydatni....
nie każdy facet widzi że źle zrobił w wiekszości przypadków i tak pomimo naszej anielskiej cierpliwości i wyrozumiałośći wg Was potrafimy się tylko czepiać...

a tak na serio to uwierz Don Pedro że są jeszcze kobiety które wysłuchają najpierw zanim przywitają patelnią

Masz na myśli mój przypadek. Hm, a ja bym chciała w takim razie usłyszeć od Ciebie jak wg Ciebie powinnam się zachować? Obrazić się, nie odzywać po grób a może przy każdej okazji wypominać? Wziąwszy pod uwagę, że to kolega. Poza tym może powinnam wierzyć w "swoją" wymyśloną przez siebie wersję, bo jego wytłumaczenie jest "usprawiedliwianiem go"?

To naprawdę słodkie co piszecie ale o ile dobrze rozumiem z postów autorki to od 13 grudnia kiedy pisała o swoim problemie jeszcze z tym kolegą nie rozmawiała? I "załatwiona" została sprawa przez 3 sms-y?! Wybaczcie ale to jest niepoważne. Jeśli się godzicie na taki rozwój wypadków to świadczy to o Waszej ulegości a nie braniu sprawy we własne ręce.

Moja opinia wynika z mojego podejścia do sprawy. Jeśli ktoś mi zrobiłby taką akcję dołożyłbym wszelkich starań żeby ją wyjaśnić i nie zastanawiać sie potem 2 tygodnie o co TAK NAPRAWDĘ chodziło. Przecież do tej pory żonkil pozostaje w domysłach, dodatkowo coraz bardziej tłumacząc kolegę...

Don Pedro rozumiem Ciebie. I wierz mi, że nie podoba mi się to ale nie zmuszę człowieka do wytłumaczeń, już powiedział co się stało. Czy ostrzejsza wersja w stylu: "spiłem się", albo "nie byłem sam" miałaby być bardziej wiarygodna? Ok, zgadzam się, że powinno być w cztery oczy. Nie było, były smsy oraz kilka dni później telefon.
Ja na jego miejscu starałabym się to wynagrodzić drugiej osobie. Ale to ja nie on.

I to wszystko w jakiś sposób zaciążyło jednak na naszej znajomości. Jak? Mogę mówić za siebie - stwierdziłam, że jemu mniej zależy na tej relacji więc i ja się zdystansowałam. I jest takie powiedzenie, że nie warto tracić czasu dla tych, którzy go dla nas nie mają (już nie chodzi o zaspanie tylko o to, że ten czas aby się ze mną spotkać, by mi to choćby zrekompensować - nie znalazł się).

Opisałam to wszystko tutaj, bo gryzła mnie ta sytuacja, nie miałam wcześniej takich akcji.

Pozwolisz, że się wtrącę:). Ja chciałam innej formy, ale chcieć to ja sobie mogę. Miałam go nachodzić? Bo teraz już mówisz chyba o tym, co on powinien był zrobić. To on powinien przyjść do mnie z wyjaśnieniem a nie ja do niego. Ale jak tego nie zrobił - przecież nie powieszę go za to. Chyba, że masz jakiś pomysł...

Znaczy rezygnujesz a ja właśnie oczekiwałbym od niego wyjaśnienia w 4 oczy. I nie tak kiedy jaśnie Pan będzie gotowy bo za bardzo SIĘ cenię żeby na niego czekać albo robisz myk pt. spadaj kolego na bambus skoro zachowujesz się jak dzieciak.

your business...

Moze to smieszne co napisze,ale mialam kiedys taki przypadek,musialam pilnie zadzwonic,a ze nie mialam telefonu to korzystalam z pobliskiej portierni,zostawilam spiacego syna pod opieka kumpla,ten sie zakluczyl i tak mocno zasnal,ze po wszelkich probach...musialam wywarzyc drzwi,stanelam przd nim ,a ten zdziwiony,jak weszlas,moze twoj przyjaciel rowniez mocno zasnal,i zapomnial o Bozym swiecie...lepiej szczerze porozmawiac..