Moja historia...między młotem a kowadłem.

Witajcie. Jak zauważyłyście jestem tutaj nowa. Muszę się wygadać a jakoś tak ciężko przed znajomymi mi się otworzyć. W zeszłym roku (w listopadzie) poznałam faceta, Amerykanina (A), pracowaliśmy razem, potem zaczęliśmy się spotykać...chciałam przełamać swoją barierę językową na dobre. Bardzo dobrze nam się rozmawiało mimo moich drobnych błędów Spotykaliśmy się regularnie, na początku raz w tygodniu, potem dwa razy w tygodniu. Pisaliśmy ze sobą codziennie. Ja pełna w skowronkach. Zakochałam się. Zawsze szczęśliwa i z uśmiechem na twarzy szłam na spotkanie z nim. A był uprzejmy, zabawny, dużo opowiadał, dużo mówił (a ja lubię gdy to facet dużo mówi;) w końcu i ja się otworzyłam. Pewnego dnia zorganizowałam spotkanie. Zaprosiłam koleżanki, on kolegów i poszliśmy do klubu. Upiłam się (ale nie tak by nie ustać na nogach), trochę tańczyliśmy, nie ukrywam, że było po mnie widać, że na niego lecę. W pewnym momencie powiedział, że musi iść. Zaproponowałam więc, że go odprowadzę na autobus, zresztą sama już chciałam wracać do domu a znajomi się rozeszli po kątach. Gdy wyszliśmy, zaczęliśmy gadać i w końcu się mu przyznałam, że mi się podoba, zaczęliśmy się całować. Wróciłam do domu w skowronkach, zakochana po uszy. Nasz romans kwitł (no ale zawsze na całowaniu się kończyło) a ja chciałam się coś o nim więcej dowiedzieć; jak wiadomo, facebook to najlepsze źródło informacji. Zaczęłam szukać i znalazłam. Jakie było moje zdziwienie gdy zobaczyłam, że na jego profilu jest status "w związku". Ja też ale po 1. mój 6letni związek rozpadał się już zanim go poznałam (w końcu się rozpadł bo mój były chciał mnie ubezwłasnowolnić: zamknąć w domu, robić dzieci, itp. Mi to nie odpowiadało) a po 2. A dobrze o tym wiedział i jakoś mu to nie przeszkadzało. Oczywiście jak poprosiłam go o fb to nie chciał mi dać. Powód? Cenił swoją prywatność. Spytałam go więc wprost i nawet mu pokazałam, że znalazłam jego profil (ze zdjęciem sprzed kilku lat, wiele się nie zmienił). Jego reakcja? Szybka odpowiedź, że to nie jest jego profil i zmiana tematu. Czułam, że jest coś nie tak. Potem była przerwa świąteczna, 2 tygodnie minęły jak z bicza strzelił. Spotkaliśmy się po świętach w pracy. Po kilku dniach powiedział mi, że ma dziewczynę. W końcu się przyznał, że ten profil fb co znalazłam jest jego no i, że mu przykro, że mnie okłamał. To był już początek stycznia. Jak myślicie, jak się poczułam? No tak, oszukana Niestety nie jestem typem kobiety, która facetowi daje w twarz nawet jeśli bardzo ma na to ochotę. Musiałam tą całą sytuację sobie przemyśleć. Spotykaliśmy się w pracy a ja chciałam szlifować mój angielski i już nawet z lenistwa stwierdziłam, nawet tego chciałam, że dam mu szansę i zostaniemy dobrymi znajomymi. I tak dalej się spotykaliśmy, rozmawialiśmy a ja dalej byłam zakochana, nawet bardziej niż wcześniej. I poszliśmy na "piwo" pewnego dnia. W knajpie miałam wypadek i musiałam wracać do domu więc pojechał ze mną. W mieszkaniu, jak się już ogarnęłam, leżeliśmy przytuleni do siebie, rozmawialiśmy, zaczęliśmy się całować i pierwszy raz doszło do czegoś więcej...wylądowaliśmy w łóżku. Alkohol też miał trochę na to wpływ chociaż to słabe wytłumaczenie. Prostując to on zaczął bo ja leżąc obok i patrząc na niego nawet nie drgnęłam. Po? "Żałowaliśmy" oboje. Spotkaliśmy się następnego dnia żeby porozmawiać i powiedzieć sobie, że to było raz, i więcej się nie zdarzy. Taaa...jasne. W ciągu następnych kilku miesięcy jeszcze kilka razy się zdarzyło ale częściej to się całowaliśmy. Niewinnie -_- Międzyczasie jego dziewczyna zabroniła mu się ze mną spotykać, co skończyło się tym, że on ją okłamywał a my spotykaliśmy się i pisaliśmy po kryjomu. Nie ukrywałam, że mi się to nie podoba i że nie chcę tak się ukrywać. Chciałam nawet się z nią spotkać i pogadać tak o, chociaż teraz to w sumie nie wiem po co. W końcu wyjechał. Nie mogliśmy się spotykać więc pisaliśmy do siebie, codziennie. Z jednej strony, cieszyłam się, że wyjechał, a z drugiej, brakowało mi tej bliskości. Zacznę od tego, że moim marzeniem od zawsze było wyjechanie do Stanów i wkrótce się nadarzyła taka okazja. Jego dziewczyna miała do niego jechać jednak pojechałam ja. Ona nie mogła ze względu na nową pracę. Nie ukrywam, że on bardzo mi ułatwił uzyskanie wizy. Byłam w 7 niebie. Nie  poleciałam prosto do niego, chciałam jeszcze coś pozwiedzać. Jednak będąc u niego doszło miedzy nami do skrajnych sytuacji. 1. Znowu wylądowaliśmy w łóżku i to nie raz. 2. Emocje wzięły górę i jak małe dziecko popłakałam się, i wygarnęłam mu wszystko: od tego jak bardzo źle się z tym czuje po zdanie, że to znaczy coś więcej dla mnie i powinien się przyznać jej do zdrady i zakończyć związek. Dla niego jednak zdrada nie była powodem do zerwania. Co jest? Do tej pory nie wiem. Usłyszałam nawet takie zdanie, że jestem dla niego kimś więcej i on już nie chce nikogo ranić. Po tym już nic nie było takie jak kiedyś. Nie rozmawialiśmy ze sobą tak jak kiedyś, było między nami napięcie, trzymaliśmy dystans, nie piliśmy, już nawet na mojej twarzy nie było tego uśmiechu co wcześniej. To trwało połowę mojego pobytu u niego. Wróciłam do Polski. Niby piszemy ze sobą normalnie ale ja już mu nie ufam, już nie mówię o tym co czuję i co myślę, już nie dzielę się z nim wszystkim tak jak kiedyś. A ja teraz szukam odpowiedzi na pytania: Czy dalej się męczyć i utrzymywać znajomość mimo wszystko czy pójść na łatwiznę i zerwać kontakt? Czy ona powinna się dowiedzieć o nas nawet jeśli ja z nim dalej będę utrzymywać kontakt? Czy może dać sobie spokój z informowaniem jej o tym co się między mną a nim wydarzyło?
W ciągu swojego 25-letniego życia tylko z dwoma facetami poszłam do łóżka:moim eks i z nim, i to dlatego, że byłam i jestem cholernie zakochana.
Pomóżcie mi znaleźć odpowiedzi na moje pytania. Poradźcie bo ja, tak szczerze, już nie wiem co zrobić ;(