Wygasniete uczucie kobiety

Nie szukam wdzięczności.... poprostu nie rozumiem jak można odejść od człowieka który  się troszczy o swoją ukochaną i ma celu ja uszczeliwienia  jej.

Ehhhhh nie wiem co myśleć

Ja ma 35 lat ona 27.....
Ciężko jest coś planować jam któraś ze stron ma taka depresję ze nie wychodzi się z domu.... narazie się cieszylem  że znalazla  pracę i daje w niej radę....
Mialem plany się budować pomału... W tym roku chciem załatwiać pozwolenia..... A na w grudniu na święta planowałem się zareczyc

Powiedziała mi tylko ze mnie już nie kocha i coś się w niej wypaliło.... pisze do niej listy SMS i nic.... Ani mi nie odpowiedziała jak mam jej rzeczy zwrócić
Jest to moja osobista tragedia, dramat
Już druga dziewczyna serwuje mi takie niespodzianki...
Po pierwszej nie wytrzymałem i miałem próbę  samobujcza co jak widać nie wyszła....
Potem chciała wrócić ale już byłem z Tą właśnie co teraz odeszła i juz nie było szans....wszystko robiłem by się nie wypaliło..... proponowalem wyjazdy spacery.... wspólne kolację.. robiłem jej obiady.. do łóżka zanosilem śniadania..... kwiaty upominki... niespodzianki..... zakupy i wiele innych rzeczy....
Ja chyba nie rozumiem kobiet.....

Podobno kobiety nie da się uszczęśliwić i piszę to bez ironii,bo coś w tym jest,zaraz Ci tu ktoś napisze,że byłeś "zbyt dobry",a to się w chłopskiej głowie nie mieści,jednak czasami można zagłaskać kota na śmierć ...

Niepotrzebnie błagałeś ja o powrót,wyszedłeś na "żebrającego o uczucia",nie da się nikogo zmusić do uczuć,pogódź się z tym.

No i właśnie dlatego ta dziewczyna wie, że może mieć Ciebie w każdej chwili. A coś, co jest łatwo dostępne, nie jest atrakcyjne.

A jak przestaniesz się do niej odzywać, to jest jakaś tam szansa (gwarancji nie ma, ale szansa jest), że zacznie się zastanawiać, czemu zniknąłeś, dlaczego o niej tak szybko zapomniałeś (nawet jak nie zapomniałeś, to niech ona tak myśli), co robisz itp. I może zechcieć wznowić kontakt. A jak już wznowi, to nie rzucaj się na nią od razu, lecz najpierw napisz o tym tu na forum, jest tu paru ogarniętych facetów, to Ci podpowiedzą, co dalej

I zacznij umawiać się z innymi dziewczynami. Nie musisz od razu na randki, możesz tak po prostu koleżeńsko, dla higieny psychicznej, wtedy będzie Ci łatwiej nie odzywać się do tamtej i czekać, aż ona się odezwie.

Prawidłowo. Wiem, że to cholernie trudne, ale mam nadzieję, że wytrwasz. Z własnego doświadczenia wiem, że prędzej czy później zawsze się odezwą. Jedna się odezwała kiedyś (po tym, jak mnie rzuciła) i potem wróciliśmy do siebie. Inna, która dała mi kosza (a byłem w niej mocno zakochany), odezwała się po paru miesiącach i chciała się ze mną umówić. Umówiliśmy się i... zacząłem się zastanawiać, co ja właściwie widziałem wcześniej w tej dziewczynie Odkochałem się błyskawicznie.

Tak czy siak odezwie się. Bądź cierpliwy.

Czy w depresję popadła w trakcie waszej znajomości? A co było przyczyną tego stanu jej zdrowia?
Może jej decyzja o rozstaniu, to nadal objaw nie wyjścia z dołka psychicznego. Rani tych, których kocha, bo nie chce zawiązywać ci życia.

Jest też sugestia, że mogła poznać kogoś w pracy i nie jest to wykluczone.
Może zapytaj wprost, czy kogoś poznała. Ale to jak dojdzie do spotkania i rozmowy w cztery oczy. Nawet jeśli zaprzeczy, to z jej "mowy ciała" wyczytasz odpowiedź.

Sugeruję też trzecią opcję, bo ty tak działasz - jak dla mnie - w zwolnionym tempie..... "budować pomału", "planowałem się zaręczyć"........a 7-em lat to sporo czasu na określone deklaracje. No..... ja jestem kobietą "starszej daty"..........ja bym pewnie się też odkochała.

Poczekaj, do rozmowy na pewno dojdzie, a może dowiesz się z innych źródeł.
Masz jakiś kontakt z jej rodziną, koleżanką ?

a czy ona przyjmowała jakieś leki? ja tak miałam, choruję na nerwicę, w momencie kiedy leki postawiły mnie na nogi, poczułam się jak nowo narodzona i zapragnęłam "żyć". Podświadomie wydawało mi się, że za mój stan odpowiadają osoby, które niestety nie miały z nim nic wspólnego.

Ale przynajmniej powiedziała ci prawdę. Nie kombinować, nie zdradzała, nie szukała winy w Tobie.

Masę domysłów ci zaoszczędzila, i masę cierpienia.

Na tak postawiona sprawę nie ma co radzić.

Poprostu uszanuj te decyzje, jak mężczyzna przyjmij tona klatę.

Myślę że jesteś za dobry dla swoich kobiet

Przyjaciel powiernik opiekun lekarz.

Prędzej czy później tak kończy.

To okrutne ale tak jest niestety.

A czy przed rozstaniem znikała gdzieś, na jakieś spotkania "z koleżankami" lub "z kolegą"? Bo może ktoś trzeci jest w tle. Może ktoś z tej nowej pracy? 

Poczytaj sobie założony przeze mnie wątek w tym samym dziale forum, tutaj to ja jestem "ten trzeci", ale przynajmniej będziesz wiedział, jak to może funkcjonować od środka. Tak niestety wygląda prawdziwe życie...

Byłeś bardziej jak opiekun w zakładzie dla seniora i terapeuta niż chłopak, z którym ma się ochotę robić coś więcej niż wypłakać w rękaw i przytulić.

Innymi słowy: zamęczyłeś bułę swoją 'dobrocią', która - jak łatwo się domyślić po identycznym powodzie zakończenia poprzedniego związku - jest Twoją strategią zatrzymania kogoś przy sobie. To teraz już wiesz, że to nie jest najszczęśliwsza strategia, a już na pewno nie długoterminowa.

Kobieta to nie piesek czy chomiczek, którego będziesz karmił przez pipetkę i wycierał pod ogonkiem przez całe lata. Co innego krótszy lub dłuższy epizod z chorobą, która wynika w trakcie- wtedy to się nazywa wsparcie i jest bardzo pożądane od partnera.
Ale u ciebie tak się praktycznie zaczęła (!) znajomość i przez lata w takim stanie trwała. Gdzie Ty w tym wszystkim byłeś?

Masz syndrom misjonarza. Wylecz się z tego, bo to wyjątkowo wredny mechanizm sabotażu własnego szczęścia, za to praktycznie dożywotnia gwarancja wchodzenia w 4 litery innym i uszczęśliwiania ich swoim kosztem.

No może Misz rację....
Pierwszy związek zakończył się bo po zdradzie nie umiałem jej zaufać i byłem zbyt zazdrosny i zaborczy... to rozumie i ok

Nie chciała

Ok rozumiem.... ale może już mnie nie dobijanie....
Ba barazie wnioskuje ze TO moja wina ze jak mnie o coś prosiła to nie odmawilem

Czyli już do mnie nie wróci????

Może masz rację ze nie rozumiem co masz dokładniej na myśli.   
Widocznie nie jestem na tyle inteligentny żeby zrozumieć

Nie odzywaj się do niej, zmień swoje życie, wyprowadz się od rodziców, rób coś ciekawego, pielęgnuj swoje pasje. Jak się odezwie kiedyś i zobaczy Cię odmienionego to jest cień szansy. W innym wypadku nie. Odrzuciła Cię takiego, jaki jesteś teraz, wiec takiego Cię nie weźmie z powrotem, musisz się zmienić.

Jest też szansa, że jak się zmienisz, to w międzyczasie poznasz fajniejszą.

Tak czy siak nie traktuj tej dyskusji jako dobijanie, lecz jako informację zwrotną. Skoro zostałeś odrzucony takim, jaki jesteś, to musisz coś zmienić, bo jeśli cały czas będziesz działał w ten sam sposób, to za każdym razem otrzymasz ten sam rezultat. Chcąc mieć inne rezultaty, musisz zmienić sposób działania.

Na pewno macie rację..... I nie będę z tym zyskutowac
Myślałem ze pocieszycie mnie ze może jednak wróci... ale większość z Was.. chyba wszyscy mówicie ze nie.....że ja mam się zmienić.. ton chyba zrobię sobie przeszczep mózgu, bo chyba wszystko źle robilem..... ktoś pytał "gdzie bylem". Przy niej.... wspieralem i próbowałem coś robić.... nigdy by na myśl nie przeszło ze mnie zostawi..... cieszyła się mną i była dumna....ale co tam....
To że mieszkam z rodzicami to nie znaczy je jestem mami synkiem.... sam sobie biorę, pracuje., gotuje... mieszkam, bo chce się budować a pójście gdzieś na wynajem i płacenie tysiąca miało  mi się celem tgmbardziej ze mam caly dół do dyspozycji
Może jestem takim człowiekiem ze nie rozumiem jak można od kogoś odejść bo sam bym nie mógł.... może jak ktoś ty powiedział ze nie mam jak.... no może kur.wa nie mam ale nawet w najtrudniejszych chwilach nie przyszło mi na myśl zostawienie jej.... zawsze jej mówiłem ze związek ton praca i wyrozumiałość.... mam swoje wady ale wiem o nich i mówiłem ze tak jak ja wpieram ja tak ja potrzebuje też w pewnych kwestiach....

Hehe

Ciekawe co płacą kobiet w tym wieku?
Krowowe?
Jałówkowe?

a tak mi się to stwierdzenie spodobało, ze zastanawiałam się co płacą kobiety w tym wieku

bykowe mężczyzn

Nie wiem, od kiedy został wprowadzony podatek od tzw. bykowego, ale z tego co mi wiadomo, to został zlikwidowany w latach 70-tych.
Obejmował mężczyzn po 30-tym roku życia.
To była "kara" za miganie się od zakładania rodziny.
Kobiety "płaciły" staropanieństwem z powodu braku oświadczyn.

Autorze a czy nie było czasem tak,że nie byłeś pewny jej uczuć przez ten cały czas?Nie chciałeś czasem tą dobroczynnością czegoś nadrobić i przy okazji liczyłeś,że za to musi Cię szczerze pokochać?

Jak możesz to odpowiedz na moje pytanie

Czemu, nie byłeś pewien jej uczuć?
Może konkretnie: czy mówiła ci w ciągu trwania waszego związku, że cię kocha?
Bo, że przestała, to ci powiedziała, ale czy wcześniej deklarowała swoje uczucie?

Grupo, a może oboje mieliście problemy z wzajemną komunikacją. Nie potrafiliście się otworzyć na siebie, wyrazić co do siebie czujecie.
Nie nazywaliście rzeczy po imieniu. Czyny i owszem, były z twojej strony, ale może brakowało słów na poparcie waszych relacji. One też się bardzo liczą, wytwarzają taką emocjonalną więź między bliskimi osobami.
Nawet tutaj, twoje odpowiedzi są enigmatyczne, trzeba cię dopytywać.

Nie czuję między wami "iskrzenia", jak to winno być między kobietą i mężczyzną, tylko chłód, nawet to jej odejście było przemyślane, bez odwołań, bo jak można być razem, skoro zabrakło uczucia. Jej odejście nie było poprzedzone wcześniejszymi awanturami, wymówkami, próbą "wzniecenia ognia".
Tylko szczera rozmowa wyjaśni, dlaczego "coś się w niej wypaliło".
To zadanie dla ciebie, żeby do tej rozmowy doprowadzić.
Nie daj się zbyć, powiedz twardo, że należy ci się TO, po tylu latach związku.
Niech się otworzy i wyrzuci z siebie te frustrujące, nagromadzone emocje.

Pisz, jaki będzie ciąg dalszy twojej historii.
Jesteś dobrym człowiekiem, dlatego życzę ci, abyś odzyskał jej uczucia, jeżeli byłaby taka możliwość.

Czemu nie byłem pewien jej uczuć?  Hmmm.... Nie czułem by Chciała mnie uszczęśliwić..... ja owszem
Mówiłem czego potrzebuje i z czym mam problem... Jak ma to zrobić i ile to dla mnie znaczy... Ale bez skutku
Ja jej miłość pokazywanem na każdym kroku, tak mylsle.
Mówiłem jej to co drugi dzień.... pytała czemu się śmieje,  to odpowiadalem -bo Cie Kocham.... na kazdym kroku mówiłem ze jest najcudowniejsza i najpikniesza i nie wyobrażam sobie nikogo innego u mego boku.... Z jej strony jednak rzadko....
Mieliśmy dobry kontakt.. Nie wiem co się stało
Nie klucjlisjy się.... to przyszło nagle.... zresztą ze mną się nie da klucic

I to wcale nie jest dobre.
Zanim będziesz aniołem pobądź trochę człowiekiem. Który jest spontaniczny czasem zły, czasem ma gułpi pomysł, czasem się zdenerwuje.
To jest normalne, ludzkie.

Ty się robisz do porzygu idealny: nie kłóci się, opiekuje, powtarza że kocha itd, ipd.
Nie jednego by to przerosło.

Włazisz w tyłek, wszystko dajesz, a potem się dziwisz.

Cześć Mam podobną sytuację tylko bardziej popapraną .Mamy 2 synów w wieku 4 i 2 lata wiem że rozstanie zmieni im całe życie .Jeżeli jestes sam to tylko nie popełniaj w przyszłości podobnych błędów.Ja tez szukam wyjścia z sytuacji ...

Bo ja na prawdę nie bylem zły.... I chyba trafiłem beznadziejnie na beznadziejną osobę..... jedna koleżanka z forum mi to uświadomiła....
Jak sobie pomyślę jak chciałem ja wyciągać.. na spacery, na rower do kawiarni, w góry, nad morze, do zoo, coś zwiedzić, zobaczyć  itd.... zawsze słyszałem ze nie teraz albo jak chce to mam sobie sam jechać.....ale dla mnie to żadna przyjemność samemu jechać.... czyż źle mówię?
Myślałem ze to jest powodem jej horoby i czekałem aż będzie lepiej i się nie doczekałem bo dostałem przez łeb...
Nie rozumiem czemu mi jej tak brakuje...

Baziula, rozsądna kobitka generalnie jesteś, ale chyba nie do końca trafnie dobrałaś tutaj sformułowania.
Bo autor jeszcze sobie zakoduje, że jego opiekuńcze nastawienie i okazywanie uczuć robią z niego jakiegoś mutanta. Coż,  nawet jeśli kogoś to przerasta, ale kto powiedział, że to on ma coś zmieniać. A może to druga osoba ma problem z tym, że sobie "nie radzi". Wszystko zależy od tego, na kogo się trafi.
A piszę to, jako osoba posiadająca różne kręgi znajomych. I przez niektórych lubiana i postrzegana jako normalna osoba, a przez innych właśnie jako taka "porządna" do urzygu, bo... nie przeklinam co drugie słowo, nie upijam się do nieprzytomności i takie tam.

Problemem może być raczej to, że przy swoim zaangażowaniu autor na zbyt dużo pozwolił drugiej stronie. A jeśli ktoś pozwoli sobie wejść na głowę (niezależnie od płci), to taki układ często nie kończy się szczęśliwie, bo dysproporcje na dłuższą metę się nie sprawdzają. Więc być dobrym ale pamiętając o sobie i patrzeć kogo się ma po drugiej stronie i czy to, co jej dajemy ona docenia.