mój facet mnie zawiódł!

Mialem kilka takich sytuacji w rożnych momentach życia i szczerze mowiac nie proponowałem pożyczki.
Bo doszedłem do wniosku ze jak ktos nie potrafi o siebie zadbac to nie ma sensu mu akurat w takiej kwestii pomagać.
Po prostu przyjąłem do wiadomości ze nie pojedziemy razem. Zmieniłem plany na bardziej optymalne.
Tez szczerze mówiąc pojechanie gdzieś z dziewczyna za która trzeba płacić(bo ona nie potrafi na siebie zarobić) jest raczej frustrujące.

Gaga piszesz, że zapłaciłaś za siebie. Mniemam więc, że wcześniej ustaliliście że każdy płaci za siebie. W związku z powyższym nie dziwię się, że partner zaproponował pożyczkę. Oczekiwałaś, że pokryje za Ciebie różnicę, jak lwią część pokryłaś sama?

Chyba przesadzasz. Przecież się umówiliście wcześniej, że każdy sobie finansuje ten wyjazd. Piszesz o nim też "od roku spotykam się z pewnym facetem" - brzmi jakby była to luźna relacja. Możesz albo przyjąć pożyczkę albo zrezygnować z wyjazdu.

Hmmm... Zdaje mi się, że w dzisiejszych czasach jednego dnia można być wydolnym finansowo, a nawet całkiem dobrze finansowo stać, a drugiego nie mieć na przysłowiowy chleb.
Ktoś z Was ma może pewną pensję do końca życia, czy jak?

Plany sobie można mieć, a wydarzyć się może po drodze sporo.
Skoro dziewczyna zapłaciła za wszystko, widać raczej sponsora nie szukała. Na końcu trochę jej nie wyszło, a Wy jej ubliżacie, że jest niewydolna finansowa. Masakra. To na czym Waszym zdaniem polega związek??
Po połowie. Wszystko po połowie. I nieważne, że ja zarabiam dwa razy mniej dajmy na to od partnera. Jak dziecko się pojawi, to też najlepiej na pół wszystko.
To ma być związek? To jest jakiś idiotyczny układ. Strach pomyśleć, co się stanie, jak zachoruje jedno z partnerów. No nic tylko kopnąć w tyłek. Nie będzie nam planów wakacyjnych burzył! Darmozjad jeden.

W Waszych chorych związkach to chyba jedno je szynkę, a drugie suchy chleb. No jak sobie nie radzi, jego problem. Albo w pierwszym zdaniu po poznaniu wymieniacie kwotę, jaką musi zarabiać partnerka, inaczej "do widzenia". No i niech jej nie przyjdzie do głowy "stracić pracę". Wiadomo "next".

Rozumiem dążenie do równouprawnienia. No już pracujemy na siebie, nie utrzymujecie nas, ale to co z Was zostało nie ma dla mnie nic wspólnego z facetem. Gdzie ochrona jakaś, wsparcie, poczucie bezpieczeństwa, to co kiedyś świadczyło o męstwie?
Zostały jakieś żałosne pajace, które liczą każdy grosz, a jeśli już płacą, to jęczą na tę wielką niesprawiedliwość, jaka ich w życiu spotkała.

Ale nie wszyscy oczywiście są tacy. I o dziwo, ci jeszcze normalni, mają na ogół fajne, wartościowe żony (które niekoniecznie zarabiają więcej, ale też wcale nie wiszą na nich) fajne rodziny.
A wyzwoleni... cóż... Biorą desperatki... lub zostają sami zdziwieni że lata lecą, a oni jakoś nie umieją sobie życia ułożyć. I nie wpadną na pomysł, że być może dlatego, że normalne kobiety szukają FACETÓW, a nie kogoś do układu, by taniej mieszkanie lub coś tam innego opłacalnie na pół podzielić, że normalną kobietę to ich skąpstwo zwyczajnie obrzydza, bo jak założyć rodzinę z kimś, kto myśli tylko i wyłącznie o własnym tyłku i wygodzie, kto w przyszłości dla kobiety, matki ich dzieci nie będzie żadnym wsparciem i będzie jej wyliczał, ile kasy w sklepie wydała i na pewno na swoje łaszki i kosmetyki znowu, a że jeśli tego nie zrobi, bo oszczędna, to znów zarzuci jej, że nie dba o siebie, a koleżanka w pracy taka ładna i pachnąca.

Do Autorki. Zaskoczyłaś faceta. Może tak tylko powiedział, może nie wiedział, jak zareagować, nie przemyślał Niekoniecznie przyjmie zwrot, choć i tego nie można wykluczyć.
Ja myślę to co powyżej, ale nie wiem, jaki Twój mężczyzna był do tej pory. Jaki był?

Wiesz, nie przypuszczam, by autorka takiego układu właśnie chciała. W dzisiejszych czasach nam kobietom się nieustannie wmawia, że równouprawnienie, że nie można na faceta liczyć...
I myślę, że przez ciągłe gadanie my same już się w tym wszystkich gubimy. Bo i chciałybyśmy być zdobywane, podrywane, zaskakiwane... Bo ciągle czujemy, że to facet powinien się jednak wysilić, natrudzić nim nas zdobędzie... a jednocześnie boimy się też tego oczekiwać. Bo zaraz jeden czy drugi zarzuci nam, że szukamy sponsora. Bzdura.

A kobieta zwyczajnie go poznaje. Po roku czasu to pewnie jeszcze nie do końca ma świadomość, czy pewne jego zachowania są wynikiem tego, że jest skąpy, czy tego, że może jej jeszcze aż tak nie zna, czy może nie jest pewien tego związku. Przekonuje się o tym. Zapłaciła za siebie, bo skoro pracuje na pewno nie chciała, by on ponosił koszty. Miała też plany, by płacić resztę (co nadal nie znaczy, że takiego właśnie chciała układu, po prostu raczej nie padła z jego strony jakaś inna propozycja), ale coś tam jej się nie powiodło.  Myślę, że to właśnie był moment, w którym mogła przekonać się, z kim się spotyka. I przekonała. I myślę, że to, że się umówili inaczej (jakie miała wyjście?) nie znaczy, że w chwili, gdy u niej coś poszło nie tak. ona nie mogła liczyć na swojego mężczyznę.
Bo na tym chyba powinien polegać związek. Wszystkiego przewidzieć się nie da. Są choroby, problemy, mogą nas zwolnić z pracy - ale wtedy właśnie przekonujemy się, czym był nasz związek i ile wart jest nasz partner.

No to wygląda na to, że się zgadzamy, skoro takie właśnie jest Twoje podejście.
Zresztą ja nie adresowałam wypowiedzi do Ciebie. Pisałam ogólnie po lekturze postów powyżej. Szczególnie mnie "ujął" post pana Kwadrada. Takim egoizmem powiało, że aż trudno mi uwierzyć, że to może przyjąć aż taki wymiar. Myślę, że dla takich osób związek nie różni się od układu. Choć może i on odebrał tę wypowiedź jak wyjazd trochę bliższych znajomych. Nie wyobrażam sobie, by tak właśnie "zmieniając plany na bardziej optymalne" potraktował swoją ukochaną, kogoś, z kim wiąże swoje przyszłość.

Przypuszczam jednak, że skoro autorce zrobiło się przykro, to raczej nie miała świadomości, że jej związek to układ. Choć fakt, tak o tym facecie napisała, jakby to nie było nic aż tak wielkiego.
I nadal myślę, że jego odpowiedź niczego nie przesądza. Na pewno trzeba brać pod uwagę całokształt relacji, jej intensywność itp.

Według mnie ten facet zachował się jak burak.

No tak, to naprawdę przerażające, jak ten świat się zmienia.
Sama jeszcze zaczęłam umawiać się na randki w czasach (a nie było to 100 lat temu ) gdy faceci czuliby się raczej urażeni, gdyby to kobieta np. chciała zapłacić za siebie na spotkaniu. I to nie musieli być stali partnerzy. Nawet zwykli znajomi tak robili. Ot, poczuwali się. Chyba w jakiś sposób czuli się dumni z tego. Nie, nie nadużywałam nigdy, żeby nie było. Teraz nawet jak facet stara się o kobietę, niekoniecznie ma ochotę jej cokolwiek postawić. Taki nowoczesny. Strach pomyśleć, co będzie dalej. A mam jednego znajomego, raczej z młodszego pokolenia, który chwalił mi się jakiś czas temu, że się spotyka z taką jedną i jest tak super, bo ona tak o niego dba, przywozi mu czekoladki i coś do zjedzenia na rano, bo biedaczek pójdzie do pracy głodny (nie mieszkają razem) i planuje, jakie mu przyjemności zrobić, np. lot spadochronem. I on jest z tego mega dumny. Taki się sobie fajny wydaje. A dla mnie zachowuje się jak jakiś żigolo. Dodam, że on niewiele z siebie lasce daje i ogólnie umawia się jeszcze z innymi. Takie mam poczucie, jakby oczekiwał, że ona się jeszcze bardziej postara o niego. Nosz... Ciągle mam nadzieję, że zostanie jakaś "linia" normalnych facetów...

A to trochę jednak zmienia Gaga. Jeśli sama mu dajesz odczuć, że to nie związek, chyba nie możesz oczekiwać poświęceń. Taki wyjazd to jednak nie piwo czy cola. Chcesz wolności, to masz.

No i wszystko się wyjaśniło.

Ręce opadają. Nie chce się wiązać, zarabia więcej - ale to facet ma płacić, bo... jest facetem