Kochanek zawiódł?

No właśnie, dużo zależy od tego co planujecie w przyszłości. On chce z Tobą być? Rozstałaś się z mężem i co dalej?

Madowa, facet zachował się moim zdaniem adekwatnie do sytuacji. Układ jest chyba jasny. Chemia, pożądanie.
Bierzesz na siebie ryzyko ciąży oraz chorób przenoszonych drogą płciową.
Ja gościa niestety trochę rozumiem.

Wybacz ale co Ty sie spodziewałaś po 1.5 miesiaca?
Dla niego to wygodny uklad a z ta ciaza to jest takie powiedzeni
"U mezatki nie ma wpadki"
A moze myslal ze to meza?
Ja bym olala go

W sumie macie rację... nasza relacja od początku opierała się przede wszystkim na przyjaźni + seks. Ani ja, ani on nie chcieliśmy się wiązać. Tzn zdarzało mu się zachowywać tak jakby chciał tą relację przebudować w coś więcej. Kilka razy wychodził z propozycją wspólnych wakacji z moją córeczką, chciał ją poznać, jednak ja się nie godziłam.. Gdy umawiamy się na weekendy ludzie patrzący na nas z boku myślą, że jesteśmy parą.. mnie czasem jego zachowanie przytłaczało. Z mężem rozstałam się z powodu chorej zazdrości, miał obsesję na moim punkcie, traktował mnie jak własność. Nie chciałam się z nikim wiązać, nie miałam takiej potrzeby, chciałam odpocząć. Jednak przyzwyczaiłam się do tego, że jest ON. Na każde moje zawołanie, mogłam zadzwonić w środku nocy i wiedziałam że to dla niego nie problem. Zwyczajnie szkoda mi tej relacji.. pasował mi taki układ. Nie byłam w związku, a jednak miałam kogoś komu na mnie zależało i na kim mogłam polegać. Do ostatniej sytuacji. Rozbił mnie tym totalnie. Chciałabym mu napisać co mi leży na sercu, a z drugiej strony mam potrzebę żeby to on sam domyślił się o co chodzi. Nie odzywam się od dwóch dni, a on nic.. zapyta się o jakąś głupotę, albo sam milczy. Jest typem faceta, który się nigdy nie narzuca kobiecie jeśli ta wysyła negatywne sygnały. Pewnie to moje milczenie tak odbiera, ale kurde trzeba być chyba skończonym idiotą żeby się nie domyślić o co mi chodzi.
O rozwód nigdy mnie nie prosił ze względu na siebie. Rozwód doradza mi przede wszystkim ze względu na mnie, żebym mogła zacząć nowe życie. Sam jest po rozwodzie, wie ile wiąże się z tym stresu i nerwów, dlatego chciałby żebym jak najszybciej przez to przebrnęła.
Chciałabym żeby również była jasność, nie oczekiwałam od niego deklaracji że będziemy rodziną, albo że jest happy z powodu ciąży. Dla mnie to byłaby również sytuacja niekomfortowa, delikatnie mówiąc. Zależało mi żeby zwyczajnie był przy mnie, porozmawiał ze mną na ten temat. Nawet jeśli miał wątpliwości czy to jego dziecko, dlaczego mi o tym nie powiedział.

a dlaczego się nie zabezpieczasz, przecież masz corke, jesteś taka naiwna?

Tak. Głupota z mojej strony.

Wiem, że gdy on się odezwie, a na pewno w końcu to zrobi - powiem mu jak mnie zranił. Co on z tym zrobi to jego sprawa, ja natomiast jestem pewna, że seksu między nami już nie będzie. Nie będę sypiała z zadufanym w sobie dupkiem. Najgorsze jest to, że już tęsknie za nim, ale muszę mieć swój honor i będę się tego trzymać.

Madoma
a ja staną trochę po stronie tego faceta, przecież sama mu jasno wyznaczyłaś granice, to nie żaden poważny związek. Facet chciał spędzić wakacje także z Twoją córką, a Ty mu mówisz nie, chciał się pewnie zaangażować, ale sama nie chciałaś. Sama go niepoważnie traktujesz to czego oczekujesz?

PRRRRRRRR!

Czy Ty ten cały galimatias opierasz jedynie na podstawie tego:

Przecież to mogło znaczyć miliony rzeczy:
-"Że co, jak to ja też mogę odetchnąć?" = kto cię tam wie, z kim ty sypiasz, myślałem, że ta ewentualna ciąża to męża albo jeszcze kogoś innego
-"Jakim cudem mogę odetchnąć z ulgą, skoro ty mnie najwyraźniej na dziecko łapiesz, myślałem, że bierzesz tabletki!"

i wreszcie:

-"Hm? Jesteś pewna, że ja właśnie odetchnąłem z ulgą? A może bym się cieszył?"

Może on się przestał odzywać, bo to on poczuł się rozczarowany? Tym bardziej, że:

Dobrze Ci tak. Zdradzałaś kochającego męża i masz za swoje.

Życzę Wam, aby wszystkie wasze decyzje jakie będziecie podejmować w życiu były tylko tymi dobrymi decyzjami. Moją o małżeństwie mogę zaliczyć do błędnych.. ok. mleko się rozlało.. ale to że wtedy podjęłam złą decyzję nie znaczy, że muszę tkwić w związku w którym mam się męczyć. Nie kocham męża więc odchodzę.

Nie czerpię żadnych korzyści finansowych od męża. Pracuję, więc pod tym względem świetnie sobie radzę. Nie mieszkamy już również razem. Łączą nas na chwile obecną poprawne stosunki ze względu na córeczkę i papierek.
Winni rozpadu jesteśmy oboje. Gdybym od początku nie zgodziła się na małżeństwo nie byłabym w miejscu w którym jestem. Jednak mąż jest również winny, bo zachowywał się jak psychopata.

Widzę, że temat odbiegł od wątku.. nie chciałam rozważać mojej decyzji o odejściu od męża, ale poradzić się czy porozmawiać z kochankiem o moich uczuciach w zaistniałej sytuacji.

Nie. Twój post podniósł mnie lekko na duchu.. chodzi o tą ostatnią opcję: być może pisząc dlaczego miałoby odetchnąć z ulgą, miał na myśli, że dla niego to nie byłoby nic strasznego. Nie wiem. A jak z nim nie pogadam to się nie dowiem. Podejrzewam, ze on milczy bo skoro nie odpisywałam i nie odbierałam wcześniej to nie życzę sobie kontaktu z jego strony. Coraz bardziej przychylam się do tego żeby jednak napisać i skonfrontować z nim swoje wątpliwości co do jego zachowania.

nawet gdybyś była w ciąży to oczywiste jest że facet nie wziął by a siebie odpowiedzialności biorąc pod uwagę że romansuje z mężatką. Nie rozumiem tylko na co Ty liczyłaś? Zauroczyłaś się? zakochałaś? To chyba czas się obudzić i przejrzeć na oczy.

A jak się w małżeństwie nie układa i człowiek nie chce już nic z tym robić żeby było lepiej to trzeba odejść mieć trochę własnej godności i szacunku do drugiej osoby a Ty....no właśnie..najpierw zaloguję się na czacie poznam faceta a potem odejdę od męża..to teraz nie masz ani kochanka ani męża.

Wskazane byłoby najpierw załatwić wszystkie papiery/formalności z jeszcze mężem...

Wyprowadzę was z błędu.. W trakcie romansu, czyli od stycznia z mężem spałam tylko raz. Nie mieszkamy razem więc i razem nie sypiamy, ten raz był przed jego wyprowadzką.
Powiem na co liczyłam, zresztą napisałam już prędzej ale powtórzę.. liczyłam na to że jako dorosły facet biorąc pod uwagę że na 90% to jego dziecko (ten jeden raz z mężem był prawie 3 m-ce temu, więc już dwa razy dostałam okres, dlatego daje na to 10%) będzie w tym stresowym momencie przy mnie, nie fizycznie, bo to nie możliwe, ale duchowo.. potrafił ze mną godzinami rozmawiać przez tel o nieistotnych rzeczach więc w tej kwestii tym bardziej powinien wykazać zainteresowanie. Nie musiał mi się oświadczać, bo tego nie chce. Nie chce go łapać na dziecko, nie w głowie mi związek, ale mógł normalnie stawić czoło sytuacji. Dopóki nie widział o podejrzeniu ciąży, ale wiedział o moich mdłościach, złym samopoczuciu martwił się o mnie, próbował nawet sprowadzać leki ze swojego kraju dla mnie..
Może robię z igły widły i faktycznie źle odebrałam jego słowa.. Muszę z nim porozmawiać.
Jedno wiem na pewno. Kończę romans. Nie przez sytuację z ciążą, choć jeśli po rozmowie rozczaruje mnie jeszcze bardziej to będzie to dodatkowy powód, lecz przez to, ze sytuacja ta pokazała mi że czuję że stał się dla mnie ważny.. a nie zamierzam w tej chwil angażować się emocjonalnie.
Nie robiłam badań pod względem zarażenia się jakąś chorobą. Kochanek nie prowadzi takiego życia jak go przedstawiacie tutaj.. to że poznaliśmy się przez internet nie znaczy że jesteśmy rozwięźli seksualnie. Mieliśmy ogromnego farta, że trafiliśmy na siebie. Odkąd się poznaliśmy jestem jego jedyną partnerką w łóżku.

Madowa, unikasz odpowiedzi na pytanie,
- co zrobiłabyś gdybyś była naprawdę w ciąży, a kochanek dalej zachowywałby sie jak przedtem ?

widać odpowiedź nie jest Ci na rękę...bo zostałoby Ci tylko wrobienie męża w dziecko.

Skoro spałaś z mężem w trakacie romansu, a mimo to tłumaczysz się że z kochankiem zacząłaś romans dopiero po "zakończeniu" ( czytaj po wyrzuceniu męża z domu) to coś tu nie tak ...
dalej twierdzisz że nie zdradziłaś ?
Ty to posiadłaś umiejętność zakręcania rzeczywistości...pewnie mąż je Ci z ręki i wierzy we wszystko co mu powiesz...bidula

Kochanek mówi, że ma tylko "jedną" partnerkę ?
A co ma mówić ?
przecież i tak go nie sprawdzisz.
no i te "odkąd mnie poznał" - a z kim był przedtem ?
też nie stosował zabezpieczeń jak z Tobą ?
U normalnego, w miarę świadomego faceta zabezpieczenie to standard.
Widać, że nie ma tego w zwyczaju.

Spałaś z mężem po tym jak zdradziłaś go bez zabezpieczenie z facetem poznanym w internecie...
nie masz przynajmniej takich wyrzutów sumienia, że mogłaś zarazić męża jakimś świństwem ?
lepiej zrób te badania.
chyba, że dla Ciebie jedyną chorobą przenoszoną drogą płciową jest...ciąża

Madowa, TYLKO SZCZERA ROZMOWA, powiedz mu co czujesz, i że widzisz że dla ciebie ON coś więcej znaczy więc nie chcesz się już bardziej angażować,  bo nie jesteś na to gotowa, nie chcesz.

Rozumiem że jesteś po przejściach i teraz jeszcze jako mężatka nie jest ci na rękę ani też nie chcesz się angażować. Ale ja bym na twoim miejscu z takiego przyjaciela nie rezygnowała, dobrze mieć z kimś tak pogadać, przytulić się. Tylko jestem ciekawa co ON ci powie na temat tej ciąży, gdyby ona faktycznie była. To mnie zastanawia i od tego zależałoby (od jego podejścia do sprawy) czy nadal byłby dla mnie przyjacielem. Jesteś po przejściach- on także, trafiliście na siebie- może akurat tak miało być.
Mam jednak taką nadzieję że on ma zdrowe podejście do sprawy i przynajmniej zostaniecie na takim etapie (bez zaangażowania większego) przyjacielskim ze sobą. Może kiedyś będzie coś więcej. Jak obydwoje będziecie na to gotowi.

musisz? a czy tego chcesz? chyba nie.

skoro rozmawiałaś z nim i powiedział ci że w razie co poczuł by się do odpowiedzialności (zakładam że mówił szczerą prawdę) to ja bym chciała na twoim miejscu dalej kontynuować tą znajomość; obydwoje jesteście po przejściach, dobrze się czuliście w swoim towarzystwie itd.

Dobry seks wazniejszy od poczucia uczciwosci.

Mozna i tak.

Pewnoie maz ma wizerunek wspanialej, uczciwej kobiety ktora skrzywdzil ?
Przekonalas go ?e to on jest winien kryzysu i rozpadu.
Moze w koncu wyprowadzisz go z bledu ?

Żebyś za jakiś czas się w pierś nie biła, za to co zrobiłaś i co wygadujesz. Jak dla mnie to takie oczyszczanie się z winy i wmawianie sobie, że dobrze się stało jak się stało.
Jak czytam albo słucham takich kobiet, to się zastanawiam, czemu przed ślubem, baranka o ściane sobie nie zafundowałaś? Tylko rujnujesz komuś życie tak naprawdę? Egoistka myśląca tylko o sobie, czy o co chodzi? Irytuje mnie coś takiego ...

Odchodząc od męża biorę na siebie pełne ryzyko jakie niesie za sobą ta decyzja, chyba to oczywiste. Nikt mi nie gwarantuje, że od teraz będę wyłącznie szczęśliwa. Czuję mimo wszystko ulgę. Mogę podejmować samodzielnie decyzje. Wiem, że nikt mnie już nie kontroluje, nie układa planu dnia, że nie muszę się prosić o pozwolenie na wyjście z domu. Nie pozwalam wywierać na sobie presji. Mąż i rodzina straszyli mnie nawet samobójstwami jeśli zrobię tak jak zrobiłam. Do dziś nie wiem skąd znalazłam w sobie tyle siły, żeby znów się nie ugiąć. I nie próbuję się wybielać. Jestem zdania, że za rozpad jesteśmy współodpowiedzialni, każdy na swój sposób.

Ok, stało się. Popełniłam błąd. Wyszłam za męża, nie cofnę już czasu. Ale czy wiedząc, że nie kocham męża będę potrafiła tworzyć z nim szczęśliwą rodzinę? Nie. Starałam się tak przez 5 lat. Dla ludzi patrzących na nas z boku tworzyliśmy wzór. Nikomu nie mówiłam o swoich problemach psychicznych, zawsze sobie tłumaczyłam: staraj się dla męża i dziecka. Być może mogę powiedzieć, że poniosłam porażkę, bo w końcu pękło coś we mnie. Nie miałam dłużej sił tak tego ciągnąć.

Odpowiadając Życzliwy na Twoje pytanie, czy jestem egoistką i czy rujnuję mężowi życie, powiem Ci: nie wiem. Lepiej przez całe życie męczyć się i udawać dobrą kochającą zonę, jednocześnie okłamując męża i wszystkich dookoła, czy w końcu zrzucić z siebie ten ciężar i przyznać się do prawdy. Atmosfera w małżeństwie z biegiem czasu stawała się coraz mniej znośna, myślisz że dziecko tego nie wyczuwa? Paradoksalnie może odejściem i zrujnowaniem teraz mężowi życia, daję mu szanse na PRAWDZIWE szczęście.

Nie czytaliście jej postów ona od początku źle pisała o mężu że  kontrolował jej całe życie. Dlaczego dopowiadacie coś co jest nieprawdą ?

Wtedy, w listopadzie, gdy napisałam na forum, byłam przede wszystkim wystraszona tym co się ze mną dzieje. Podejrzewam, ze tak naprawdę wiedziałam już czego chce - odejścia od męża, ale bałam się. Bałam się jak zareaguje mąż oraz wszyscy dookoła. To był ogromny strach, który mnie paraliżował, opóźniał podjęcie decyzji. Może oczekiwałam od was wtedy żeby ktoś mnie popchnął w tym kierunku, żeby ktoś powiedział: zrób to! Albo po prostu szukałam wsparcia, ulgi. Pamiętam jak dziś pierwsze wizyty u psychoterapeuty. To była pierwsza osoba z którą twarzą w twarz mogłam porozmawiać. Porozmawiać, ehh.. to dużo powiedziane. Pierwsze wizyty to był wyłącznie płacz, niespójne wypowiedzi, byłam roztrzęsiona, sama siebie nie poznawałam. To pękło we mnie jakby ktoś wymieszał gazowany napój i odkręcił zakrętkę. Na następne wizyty chodziłam już przygotowana, spisywałam swoje myśli na kartce.. Nie życzę nikomu żeby kiedykolwiek znalazł się w takim stanie psychicznym w jakim wtedy byłam ja. Myślałam, że pani doktor da mi złotą receptę na uratowanie małżeństwa, że powie mi że śnię i tak naprawdę za chwile się obudzę i wszystko się poukłada. Jednak terapia pokazała mi zupełnie coś innego. Zaczęłam dostrzegać, że małżeństwo to nie wyrok..

Nie, nie... sytuacja stała się coraz mniej znośna, bo dochodziłam do wniosku, że tak naprawdę chcę odejść od męża, a jednocześnie blokował mnie lęk. Odtrącałam męża, nie potrafiłam z nim sypiać, w głowie non stop burza myśli. Bałam się, że wpadnę w chorobę psychiczną. To nie kochanek wywołał u mnie chęć opuszczenia męża. Dziś wiem, że dojrzewałam do tej decyzji przez długie lata...

Powiem, że TAK! Bo to nie była/nie jest zdrowa miłość. Obsesyjna miłość. Co byście powiedzieli, gdybyście musieli zrezygnować ze wszystkich swoich znajomych, przepraszam, skłamałabym, została mi trójka prawdziwych przyjaciół, z którymi żeby się spotkać musiałam prosić o pozwolenie. Prosić! Rozumiecie? Czy to jest normalne? Oczekiwał, że zrobię to co on, czyli zamknę się w 4 ścianach i będę żyła wyłącznie nim i dzieckiem. Zero wychodzenia z domu, co najmniej raz na trzy, cztery dni kontrola telefonu, odbieranie połączeń, smsów. Włamywanie się na portale społecznościowe. Wszystko po to żeby mieć kontrolę, a ja się pytam gdzie zaufanie?? Czy tak się zachowuje mąż w stosunku do żony? Nie mówiąc już o tym, że był zazdrosny o mojego ojca. Gdy np rozmawiałam z nim dłużej jak pół godziny, mąż zjawiał się i widziałam po jego minie, że mam wracać do pokoju bo będzie kłótnia. Dla niego ograniczyłam kontakty z rodzicami do minimum. Tysiące pytań o każdego kolegę z pracy, uczelni. No i stało się... zaczęłam kłamać, żeby unikać awantur. Nie mogę żyć jak ptak w klatce. Chodziłam na siłownie, nie mówiąc mu o tym. Spotykałam się ze znajomymi na kawie, mówiąc że jestem np na uczelni. A z rodzicami wykorzystywałam czas na zwykłą rozmowę, gdy po prostu nie było go w domu. Dziś wiem, że to było chore.

to ze wyszlas z malzenstwa to nic zlego, postawilas sprawę jasno mezowi i ok, ale kto kazal ci bedac jeszcze mezatka wsplozyc bez zabezpieczenia z kochankiem, chyba tylko po to by bardziej skomplikować sobie zycie niż masz, a może chcialas was zblizyc z tym drugim mezczyzna ale przecież powinnas wiedzieć ze to nie tedy droga

wspolczuje ci
a jakie ma znaczenie czy jesteś stracona na tym forum czy nie, ważniejsze jest jakie decyzje podejmiesz w swoim zyciu
a czytalas watek maji, dziewczyny która odeszla do kochanka bo jest z nim w ciąży?

No to akurat bylo glupie z Twojej strony. Troche nie pomyslalas o sobie
A moge spytac czy nie zalujesz ze zerwalas tamta relacje
Teraz jak juz wszystko jasne mialabys chociaz z kim pogadac, a tak
Przeciez on i tak jest daleko

Ludzie, ogarnijcie się trochę.

Kobieta z tego co pisze od dawna ma problemy w małżeństwie. W końcu zdecydowała się o tym powiedzieć mężowi, w między czasie zabawiła się z przyjacielem, ostatecznie postanowiła od męża odejść. Nie dla innego faceta - przecież pisze, że nie chce narazie nowego związku, dla siebie. Bo źle czuła się w swoim związku.
Spedziła z kimś noc czy kilka nocy gdy w małżeństwie już nie było czego ratować.
O co się pienicie ? O co Wam chodzi ?
Wiem, że na tym forum pełno jest świństwa, oszustw, kurestwa, poturbowanych i okłamywanych kobiet i mężczyzn.
Ale nie przesadzajmy.
Nie każdy kto kiedyś postanowił wyjść za mąż a potem nie jest szczęśliwy jest świnią ??
Nie każdy kto ośmieli się związek - małżeński czy jakikolwiek - zakończyć jest zbrodniarzem ??
Kobieta zabawiła się w momencie gdy jej małżeństwo praktycznie już stanowiło historię. W tej chwili jest już tylko na papierze - ze względów etycznych ma nosić pas cnoty dopóki sąd nie zwróci jej wolności na papierku ?

Też brzydzą mnie zdrady a kłamstwa zwłaszcza. W tym przypadku naprawdę nie ma za co tak opluwać kobiety, wyluzujcie...

Zauważyłam, że mechanizm działa u mnie następująco: olewa mnie facet - ja szaleje i czuje się z tym okropnie. jak to facet mógł mnie olać? Chyba chodzi tu o urażone ego. Robię wszystko żeby zatęsknił. Gdy on na nowo wykazuje zainteresowanie, wtedy moje podejście zmienia się o 180 stopni. Czuje, że teraz to ja mogłabym go olać.

Czy tez tak macie, że bardziej was fascynuje gonienie króliczka, niż złapanie króliczka?

tak mają określone osobowości do których ty wyraźnie należysz, niestety dobrze dla ciebie to nie rokuje ... nie wiem czy gdzieś na stałe zakotwiczysz a jeżeli już, zawsze będzie ci czegoś brak

Jaki ciężki okres... Czuję się fatalnie, że popadam w depresję.
Mąż zachowuje się jak obcy dla mnie człowiek. Widzę jak z bólem serca chce się ode mnie odseparować. Ja głupia myślałam, że możemy się przyjaźnić, rozmawiać, śmiać razem.. Nie da się tak. Nawet nie mamy już wspólnych tematów do rozmów. I widzę... widzę że jego to również boli. W sumie to go podziwiam za jego siłę.. że chce mnie wywalić ze swojej głowy.

Ciągle wiatr w oczy.. z każdej strony. Wiedziałam, że nie będzie łatwo.. ale chyba zaczynam klękać na kolana. Piszę tu żeby po prostu się wyżalić, żeby ktoś się nad tym pochylił.. brakuje mi osoby, która by mnie przytuliła, pogłaskała po policzku, dodała otuchy..

Nie. Mąż przecież nie wie o kochanku.
Myślałam, że będziemy się rozstawać w zgodzie.. a on nie zgadza się na alimenty, w ogóle nie chce rozwodu.. U mnie zaczyna pojawiać się tęsknota. Ale myślę, że bardziej za czułością, bliskością, niż konkretnie za nim.

Czuję się z tym wszystkim sama. Rodzice przeciwko mnie.. mąż coraz bardziej oschły. Gdy jest w pl zabiera mi samochód żebym nie mogła się nigdzie ruszyć. I ta obojętność mnie dobija, to że już nie potrafimy rozmawiać ze sobą. Rodzice wolą żeby on mieszkał w domu a ja mam się wyprowadzić skoro to mi się coś nie podoba.

Mam przyjaciół z którymi mogę pogadać. Również A (kochanek) stara się mnie wspierać.. Ale oni wszyscy są tak daleko. Tutaj jestem zupełnie sama.

Nie śpię.. w pracy przez to funkcjonuję na zwolnionych obrotach, mam zaległości. W domu panuje sztuczna atmosfera pomiędzy mną a moją mamą. Staram się wszystko znosić, przyjmować na klatę trudności. Ale to tylko skorupa, a w środku czuję się miękka.

Czasem zawodzę nawet jako matka, chciałabym poświęcać jej więcej czasu. Gdy mała prosi o zabawę, ja nie mam siły..
Boję się jak ona to przeżyje. Najwyższy czas żeby z nią porozmawiać.. ale jak? Jak jej powiedzieć że mamusia i tatuś już nie będą razem

I tak też się czuję, niedojrzała.. byłam nauczona, że ktoś mi mówił jak mam żyć, rzadko kiedy
podejmowałam samodzielnie decyzje. I szczerze, teraz też chciałabym żeby jakiś mędrzec mi powiedział
jak mam żyć.

Mam żal do rodziców, że tak mnie wychowali.. po kloszem. Byli surowi, zakazywali dużo rzeczy.. więc nauczyłam się kłamać,
mąż również był dyktatorem i co? Taktykę z rodziców przeniosłam na męża.

Rzuciłam sama siebie na głęboką wodę i się motam, raz czuję że wypływam na powierzchnię, innym razem opadam na dno.

Zastanawiam się czy psychiatra mi pomoże, nie chce wpaść w depresję.