jak zaczac od zera?

Witaj Avi,
historia pewnie jakich wiele... Ja niestety również się w niej odnalazłam. Różnice między nami są naprawdę tak minimalne, że mogę je wymienić - niewiele wiedziałam o wybrance eksa, los oszczędził mi obejrzenia/przeczytania ich erotycznych wspomnień, a okres dania mu szansy trwał nie 4 a 3 miesiące... Cała reszta - pisanie po nocach (jak mu rodzina, włącznie ze mną :mad, współczuła że taki zapracowany), telefon znaleziony w piwnicy, dodatkowo wieczorne bieganie (jak mu nagle zaczęło zależeć na własnej kondycji :lol)... szkoda gadać. Bylismy ze sobą 15 lat, z czego 11 po slubie.
Własnie mija rok od kiedy odkryłam drugi raz, że jestem nadal zdradzana i kiedy powiedziałam dosyć. Nasze dzieci mają 8 i 5 lat. Jeszcze nic nie wiedzą (jestem przerażona gdy pomyslę o tym, że mam im o tym powiedzieć) bo eks ma się wyprowadzić do końca grudnia więc nie chcę im póki co mieszać w głowach. W związku z tym połowa znajomych też nic nie wie co nie ułatwia mi tego przez co przechodzę. Nieraz usmiecham się i zbywam milczeniem stwierdzenia sąsiadki że ostatnio niewiele widziała mojego męża...
Jak sobie radzę? Raz lepiej, raz gorzej. Przeczytałam sporo artykułów o rozwodach itp. ale i tak każdy to musi przeżyć po swojemu. Cieszę się że póki co nie żałuję swojej decyzji, że go już nie kocham, że nie tęsknię za nim. Ale jak chyba każdy boję się samotnosci. Mam za sobą lato, w trakcie którego myslałam że odżyję jak dzieci będą  z nim na wakacjach (mielismy system co dwutygodniowych zmian), że wyjdę z przyjaciółmi i poczuję się znowu wolna... Tymczasem przyjaciele zawiedli (z własnej lub nie własnej winy) co pozwoliło mi jeszcze bardziej poczuć samotnosć. A szczęsliwa czułam się dopiero gdy dzieci wracały bo miałam kogo przytulic i pocałować. Ale dzieci będą coraz starsze (ja niestety też ) i któregos dnia pewnie opuszczą dom i co wtedy?
Po letnim "doswiadczeniu" próbuję bardziej otworzyć się do ludzi. I staram się żyć chwilą, cieszyć czym wlezie bo tą taką "ogólną" radosc z życia zabrał mi eks. Ale wciąż też żyję nadzieją odzyskania jej...

Ja już po rozwodzie... I całe szczęscie. Ja też składałam z orzekaniem o winę ale niestety... Nie nadaję się do prowadzenia wojen. I marzyłam wyłącznie o tym, żeby eks już się wyniósł z domu. W największym skrócie - zgodziłam się zrezygnować z orzekania o winę, on że odda mi całe mieszkanie z "zawartoscią". Przeraził mnie fakt, że jeżeli zacznę walkę, to tak naprawdę będę rozwalona psychicznie nawet przez kolejne 3 lata, bo nawet jesli rozwód uzyskam w przeciągu roku, to sprzedaż wspólnego mieszkania połączona z kupnem oddzielnych, nowych (jak to zsynchronizować?!) może trwać kolejne dwa albo dłużej. Słyszałam że można, jesli się tylko chce, opóźniać sprzedaz wspólnego mieszkania w nieskończonosć... Nie byłam w stanie sobie w tamtym momencie tego wyobrazić. Więc zrezygnowałam z wojny i walki o alimenty na siebie na rzecz szybszego swiętego spokoju. Odliczam, wciąż jeszcze miesiące, ale niedługo już dni, kiedy wreszcie się wyprowadzi. Nie grozi mi przyzwyczajenie, bo wiem, że odżywam kiedy on wyjeżdża (na szczęscie ze względu na rodzaj pracy, często go w domu nie ma).
Z dziećmi eks ma dobry kontakt więc mu nic nie ograniczałam.
Ale widzę że u Ciebie to dużo gorzej wyglądało... Jedyne czym mogę Cię pocieszyć to fakt, ze skoro miałas tak źle, to jak już sie wszystko skończy nie będziesz miała czego żałować. Ja nie żałuję samej decyzji, ale niestety nasze małżeństwo przez tyle lata było idealne i to bardzo boli... Bo jeżeli ktos taki potrafi Cię skrzywdzić, to jak można jeszcze kiedykolwiek komus zaufać? A dookoła wciąż słyszy się o kolejnych nieudanych małżeństwach
Napisz mi proszę, co Ci doradził psycholog odnosnie córeczki? Ja też planuję się do jakiegos wybrać, ale póki co stosuję niestety metodę Scarlett O'Hara "pomyslę o tym jutro" bo strasznie się tego boję. Swiadomosci jak bardzo dzieci będą cierpieć...

czesc,mniej wiecej tak brzmialacodpowiedz payhologa jak opisuje to Joasia.Dzieci widza bardzo wiele i niestety obwiniaja za to co dzieje sie z rodzicami siebie,wiec niezwlekaj.Mi kazal oszczedzic szczegolow poniewaz moja cirka ma dopiero 5 lat ale o "cioci" kazal napomniec by dziecko z gory mialo odpowiedz jak traktowac ta kobiete i by nie zostala druga mama.Mame sie ma jedna i tego sie trzymam . :-)