Nie moge się w nikim zakochać...

Te 3 były spontaniczne i od razu się zakochałam na pierwszym spotkaniu. Wszystkie 3 związki pełne emocji, sexu, smiechu i łez...Cos co bym chciała żeby się jeszcze wydzarzylo...

1 trwal 1 i pol roku. Mój partner zachorowal i nie dalam rady z jego chorobą (ma schizofrenię)
2 zwiazek- 7 lat, rozpadł się z powodu mojego wyjazdu zagranice
3 związek- 4 lata, rozpadł się z powodu pracy mojego partnera i odleglosci

Moje związki były cudowne.

Wszystko co było poza tymi związkami, moje spotkania z mężczyznami ani mnie parza ani ziebia, kompletnie nic...obojetnosc...

Mysle o ratowaniu mojego 3 związku, inaczej nie sadze bym kiedykolwiek kogos znalazła...

Tak. Po prostu od razu zatrybiło i spontanicznie się zaczęło, gładko ...i potem masa fajerwerkow....Bardzo fajnie kogos takiego spotkać co tak zatrybi...

Ten 3 ci nie jest do końca skończony. Problem jest w tym, ze praca nas rozdzieliła. Poznalismy się 4 lata temu w polnocnych Niemczech. Ja pracowałam tam tylko tymczasowo. On również. Po 2 latach ja te prace stracilam i wyejchalam do Polski. W tym czasie on również stracil prace i wyjechal do rodzinnego miasta w Saksonii. Ja wrocilam do Niemiec, do berlina, mam tu prace i mieszkam obecnie około 250 km od niego  , on w Saksonii. ezdze do Niego jak mam 1-2 dni, ale nie da się już tego dluzej, odleglosci....zmeczenie, czas...Nie mogę sobie pozwolić na czeste wyjazdy, musze utrzymać tu mieszkanie, chodzic do pracy.

On również musi chodzic do pracy. A dodam ze jego praca powoduje wiele problemów odnoscie kobiet i zycia rodzinnego. Jest maszynista pociagu i odkad nie ma pracy na etacie tzn. zmianowej w jednej miejscowosci, jeździ po calych Niemczech. Bywa ze na 4-6 dniowe tury...

Wszystko jest trudne........:( i smutne

Jest mój entuzjazm do Niego...Uwielbiam go.

Tylko praca nas rozdzielila i wszystko zniszczyla....
Myslelismy żeby zamieszkac razem....ale nie potrafimy dojść do ladu z tym wszystkim....

Ja mam na mieszkaniu wspolokatorke, by obnizyc koszty.
Wiec odpada.
Samej nie udało mi się dotad zdobyc mieszkania tu (na oglądanie jednego mieszkania w Berlinie przychodzi około 15-20 chętnych) i zazwyczaj dostają je Niemcy.
On probowal dostać tu mieszkanie, jednak jak wyżej (masa ludzi) i nie dostal.

On sam w Saksonii ma prace taka, ze nie ma go w domu przez 5 dni, wraca na weekendy. Bywa ze nie ma go 7-10 dni, a potem wraca na tydzień...
Ja się czuje tam samotna, nie mam tam pracy. W Berlinie mam relatywnie dobry kontrakt...

Stawialismy na Berlin i to ze on znajdzie tu także prace dla siebie, żeby był dluzej na miejscu a nie w ciągłych rozjazdach..

Nic się narazie nie udało...:(

Był czas ze szukałam nowego partnera. Ale nigdy to nie jest to. Był czas ze chciałam spakować się i wrocic do polski, do rodziny...

Na razie siedze tu sama, czekam....

Wiesz. Mój entuzjazm dzisiaj spadl do wszystkiego do zera. Dlatego takie suche posty...

Dlatego ze nie mogę znaleźć rozwiązania. Wszystko trwa za długo...te nasze wojze po Niemczech, odleglosci, problemy z praca czy mieszkaniem, trochę tu, trochę tam...wszystko jest zwariowane i już za dużo...

Naszym planem jest-wspólne zycie w Berlinie. Ale boje się ze on się nie przeprowadzi, ze rzeczywistość wszystko zniszczy...ze go o strace...

Tak.
Powiedzialam mu dosłownie - "Nie chcę Cię stracić".

On mowi, ze się to wszystko uda.

Ale ja mam wątpliwości. Ja mam od października podpisac umowę z nowym pracodawcom, który mi oferuje większe możliwości i szkolenia. On sam mnie namawia do tego.

Ale co mi po tym, skoro jestem tu SAMA. Nie chce być dluzej sama tu....

On jest obecnie gdzies w Niemczech, jeździ pociągiem na nocna zmiane, w Mainz, czy Frankfurcie...

22.08 mamy się spotkać na jego urodzinach w Sachsen...

Co mam robic?

On mowi ze się wszytsko uda, ale się..nic nie udaje przecież.