Kult pracy fizycznej...

Zwykle to umiejętności decydują o zarobkach. Tzn. pani na kasie albo pan magazynier zarabiają mało, bo do wykonywania tych zawodów nie są potrzebne żadne wybitne kompetencje. Im więcej umiejętności ktoś posiada, tym wyższe będą jego zarobki. Chodzi mi tutaj nie tylko o posiadanie konkretnych umiejętności, ale również o umiejętność zastosowania ich w praktyce. Bo niejednokrotnie ktoś narzeka, że tyle umie, a nie może znaleźć pracy. Wtedy zawsze gdzieś tkwi jego błąd nad którym trzeba pracować. Trzeba mieć świadomość rynku, być elastycznym i douczać się rzeczy, za które pracodawca nam zapłaci. Praca fizyczna zwykle tego wszystkiego nie wymaga, bo dźwigać każdy może, trochę lepiej lub trochę gorzej. Oczywiście nie oznacza to, że nie powinniśmy szanować osób pracujących fizycznie, bo ich praca również jest ważna. Dla mnie nie ma tutaj zawodów lepszych i gorszych. Praca umysłowa jest lepsza dla mnie osobiście, ale nie powiedziałabym, że ogólnie. Niektórzy lubią pracować np. na budowie (choć może nie na stałe) i nie widzę w tym niczego dziwnego. Poza tym każdy jest kowalem własnego losu i w 90% to od niego zależy w jakiej pracy wyląduje (teraz czekam na hejty!).

Kiedyś mnie dziwiło takie podejście, że praca umysłowa to bułka z masłem. A potem sobie uświadomiłam, że mówią tak osoby, które nie pracowały umysłowo. Dla nich jedyne zmęczenie, które znają, to zmęczenie fizyczne. Ja w swoim życiu doświadczyłam zmęczenia fizycznego oraz umysłowego, więc mam porównanie. Wystarczyło, że odespałam zmęczenie fizyczne i było ok, a z umysłowym były takie chwile, że nie wiedziałam jak się nazywam, a potem przez tydzień je odsypiałam, bo jedna noc nie była wystarczająca. Jeśli ktoś uważa, że praca umysłowa jest lekka, to niech pracuje umysłowo. Cóż za problem? Sporo zależy też od wykonywanego zawodu oraz piastowanego stanowiska, bo przecież nie wszyscy przepracowują się na tym samym poziomie.

Nie zgodzę się. Praca fizyczna, pracy fizycznej nie równa. Są zajęcia, po których wraca się do mieszkania wygiętym, bo plecy po całym dniu odmówiły posłuszeństwa.
Imałem się w swoim młodym życiu wielu zajęć. Teraz siedzę sobie wygodnie przed komputerem, a pieniądz leci, ale nie każdy ma predyspozycje, żeby zdobyć wykształcenie wyższe. Dlatego mam wielki szacunek do ludzi, którzy zapieprzają (bo często nawet pracą tego nazwać nie można), za psi grosz. Oni są kręgosłupem narodu. Tylko głupek nie wie, że o kręgosłup trzeba dbać. Na nasze nieszczęście jesteśmy rządzeni przez głupków.

Gdzieś kiedyś czytałem artykuł brytyjskiego ekonomisty o tym jak ewoluowała tzw. drabinka zarobków od prezesa firmy/fabryki do szeregowego pracownika. Z początku, tj. XIX wiek stosunek wynosił 6 do 1. Z czasem to się zwiększało do 10-1, 12-1. Dzisiaj to jest co najmniej 100-1. Moim zdaniem zdecydowanie za duża rozbieżność.

Ponieważ pracowałam i fizycznie i "za biurkiem", powiem tak.Jeśli chodzi o pracę umysłową - często jest tak, że to czego nie zrobisz dzisiaj, możesz zrobić jutro. Oczywiście nie zawsze, ale jednak.Jeśli chodzi o pracę fizyczną, raczej tak się nie da;) Poza tym ja również spotkałam się z większą pogardą ze strony osób pracujących "umysłowo"w stosunku do "fizycznych" niż odwrotnie.Natomiast pogarda osób prac.fizycznie w stosunku do tych zza biurka, wynika przeważnie z takiego traktowania ( znamy to chyba wszyscy, komu dane było załatwiać coś w urzędach ) Wszystko jednak zależy od danego człowieka.Obie prace są na pewno bardzo potrzebne.
Miałam nawet taki przypadek w swojej karierze zawodowej, że "załapałam"się do pracy fizycznej w pewnym urzędzie ( sprzątanie), natomiast po pewnym czasie zwolniło się miejsce w biurze w tej samej firmie.Poszłam na rozmowę i mnie przyjęto.Widocznie miałam odpowiednie kwalifikacje Kilka miesięcy za to musiałam cierpieć dopóki nie  wybaczono mi, że byłam tu "tylko" sprzątaczką.Nie było to miłe.

Pracowałem i fizycznie i umysłowo i przynajmniej dla mnie praca umysłowa jest bardziej męcząca. W fizycznej (choinki sztuczne robiłem) miałem jakiś plan do wykonania, ściścle określony. Wykonywałem co trzeba i szedłem do domu i niczym się nie przejmowałem. Teraz w pracy umysłowej nie ma jakby ścisłego planu, ciągle jest coś nowego, ciągle czymś głowa zawalona. Czasami trzeba coś w domu robić. Jestem znacznie bardziej wypompowany, mimo że fizycznie nie jestem zmęczony.
Co do tematu spotkałem się zarówno z brakiem szacunku "fizycznych" do "umysłowych" i odwrotnie. Wszystko zależy od konkretnego człowieka. Ja szanuję ludzi, którzy dobrze pracują. Bez znaczenia czy jest to pracownik fizyczny, czy umysłowy.

Co do szacunku, to ja szanuje dobrze wykonaną robotę. Niezależnie od tego, czy to pracownik fizyczny czy umysłowy. Znam sporo pracowników fizycznych, którym większość umysłowych do pięt nie dorasta. Ostatni przykład z mojego życia - ekipa remontowa. Praca czysto fizyczna, niby nie wymagająca wielkich umiejętności. A jednak 90% ekip remontowych z którymi się zetknęłam ja lub moi znajomi, to partacze i lenie. Krzywo kładą płytki, ciągle patrzą jak by się tu poobijać, zawsze coś jest po nich do poprawki i nigdy nie wyrabiają się w umówionym terminie. Ostatnio musiałam takich zwolnić, bo to donikąd nie zmierzało. Straciłam tylko dużo nerwów i czasu. A po nich na szczęście trafiłam na faceta, który wie co robi. Do tej pory niczego nie zrobił źle lub niedokładnie, zna się na wszystkim, wie gdzie co kupić w najkorzystniejszej cenie, doradza mi nawet konkretne rozwiązania o których ja sama bym nie pomyślała. Jest stolarzem, więc nie musiałam nawet robić kuchni na wymiar, bo kupiłam meble w normalnym sklepie, a on mi dopasował. Zaoszczędziłam dzięki temu kilka tysięcy. Jestem z nich (pracuje z dwoma synami) bardzo zadowolona. Teraz jadą na ponad pół roku robić jakieś domy w Niemczech, a potem pewnie znowu ich zatrudnię do kolejnego remontu. We wtorek się rozliczamy i mam zamiar zapłacić im o te 3-4 tys. więcej, bo szanuję dobrze wykonaną robotę i zasłużyli. Dzięki nim zaoszczędziłam na meblach, sprzętach, właściwie na wszystkim. Przy takich oszczędnościach 3-4 tys. to pikuś, a za dobrą pracę jestem w stanie dużo zapłacić. Strasznie mnie mierzi, gdy ktoś o takich ludziach mówi "robole".

Mój narzeczony od kiedy pamiętam,zawsze wykonywał prace fizyczne.Praca za biurkiem-jak sam stwierdził-zanudziłaby go na śmierć.Mówi o sobie,że jest człowiekiem czynu,a nie myśli i po prostu nie widzi się w innej roli niż pracownik fizyczny
Lubi to,co robi,do tego zarabia niemałe pieniądze,więc nie ma powodów do narzekań.Nigdy źle się nie wyrażał o ludziach wykonujących zawód bardziej "stacjonarny"-i w stosunku do niego też nie było uszczypliwych komentarzy.
Ja z kolei pracowałam zarówno fizycznie jak i umysłowo.Raz miałam pracę w trybie "mieszanym".I ta mi najbardziej odpowiadała-nie nudziłam się,nie miałam czasu na rozmyślania,bo trzeba było działać,nauczyłam się wielu przydatnych rzeczy.Bardzo miło wspominam tą pracę,byłam w tym zakładzie przez ponad 6 lat,niestety został on zamknięty i przeniesiony do innego państwa.Ta praca dała mi dużo satysfakcji-mogłam się sprawdzić,nabrać nowych umiejętności,poznać nowych ludzi,do tego zarabiałam bardzo dobre pieniądze.I tak samo nie było wojenek pomiędzy "biurwami" a "robolami"-może to też dlatego,że każdy wiedział,po co tam jest i nie zaprzątał sobie głowy innymi.

Czy ja wiem, czy praca rolnika jest traktowana jako gorsza? Wydaje mi się, że negatywne wypowiedzi o tym zawodzie są raczej powiązane z tym, że rolnictwo często narzuca pewien tryb życia czy chociaż determinuje pewne jego aspekty - miejsce zamieszkania na przykład. Natomiast żeby "hejtować" samą pracę, to się raczej rzadko spotykam. Najczęściej jest to właśnie w kontekście tego, że np. nie będzie ot tak ustalonego urlopu na wakacjach, bo trzeba coś tam, że o konkretnych porach trzeba coś tam zrobić (czy to roku, czy dnia przy zwierzętach, jeśli są), że KRUS niesprawiedliwy, że...

Ale wydaje mi się też, że rolnicy sami częściowo do czegoś takiego doprowadzili. Gdzieś była dyskusja, nie jestem pewna, czy na tym forum, o jakichś dopłatach czy może KRUS-ie właśnie i pojawiła się wypowiedź typu "no a jak mają nie dostać dofinansowania jakiegoś tam, przecież inaczej się nie utrzymają" (albo jak mają płacić normalny ZUS, nie pamiętam). Więc nie dziwię się, że przy takim podejściu wiele osób będzie negatywnie nastawionych, ale raczej nie do samego rolnictwa jako pracy, a do tego, co się z nim wiąże.

O, nie. To ja wolę odwrotnie. Tzn. w pracy nigdy nie byłam tak poważnie zmęczona, ale jako że sport uprawiam w przeciętnej ilości (znaczy, popływam, pojeżdżę konno i standardowo tyle mi wystarczy, jeszcze narty/łyżwy w zimie - ale tak czy siak to parę razy w tygodniu, bez szarżowania i męczenia się ), to wystarczyło mi pójść w upale na 30-kilometrowy szlak w góry z Kochaną Mamusią. Myślałam, że - kolokwialnie mówiąc - zrzygam się ze zmęczenia, ale to było... całkiem przyjemne. Znaczy, no wiadomo, podczas wchodzenia na niektórych odcinkach chciałam umrzeć, ale no... po powrocie nie czułam się martwa. Wiadomo, ochłodzić się, napić, rozleniwić, ale nadal byłam w stanie myśleć. I takie zmęczenie jest całkiem przyjemne i przynoszące satysfakcję dla mnie. A psychiczne - ani trochę. Jestem taka... wymięta, przeżuta i wypluta. Do niczego. Ani do myślenia, ani do ruszania się. Co dziwne, bo jednak na co dzień zdecydowanie więcej ee... wykorzystuję umysł niż ciało. ;p