Paranoja? Przesada? Czy to ja mam problem czy... ?

Może zadzwoń z nowej startówki do Janusza i przekonaj się kto odbierze, facet czy kobieta.

Dziękuję za trzeźwe i racjonalne odpowiedzi.

Nie jestem trollem, a pisanie na takim forum sporo mnie kosztuje.
Nie jest to dla mnie łatwe... Dzielę się intymnymi sprawami, nie robiłabym tego dla zabawy...

Owszem, pod męskim imieniem znajduje się kobieta.
To że rozmawia z kobietą to nic złego, rozmawia z wieloma, bo pracuje w dużej firmie i zwyaczjnie sporo tych kontaktów to zwyczajnie współpracowniczki. W korespondencji nie ma również żadnych czułości , dowodów.

Jedyne co mnie zastanawia to powód dla którego jej kontakt zapisany jest jako facet.
Dlaczego stare smsy są skasowane?

Czy możliwe jest, żeby partner nadal traktował mnie z czułością, miłoscią, miał zawsze dla mnie czas?
Czy możliwe jest aby planował ze mną przyszłość i zabiegał o moje towarzystwo , gdyby z kimś flirtował? zdradzał? myślał o kimś innym?

Możliwe, że po odejściu z firmy ww.Janusz został zastąpiony przez kobietę, z którą obecnie mój partner współpracuje... może nie zmienił nazwy kontaktu... może ...

Dlatego pytam obcych osób...
Czy ja paranoizuję? ... czy zwariowałam?

Bo jeśli to nie moja paranoja, a rzeczywiście coś się dzieje, to ja nie będę w stanie dalej żyć...

Ale co ja mam teraz zrobić?

Rozumiem, że sugerujesz, że on myśli, że jestem wygodną opcją? Bezpiecznie, ciepło, miło, nawet nie-nudno?
Pracowita, miła, pomagająca - wygodna? W sam raz do wspólnego życia?

Jego rodzice zadowoleni, cieszą się, pochwalają...
Ja nic nie wiem, więc też szczęśliwa...

i wszystko dobrze?...

Na prawdę myślicie że na tej podstawie mogę wnioskować, że ma podwójne życie?

taka możliwość jest ale .... jest to wyłącznie możliwość.

Wnioskować możesz na podstawie wiedzy jaką posiadasz, nie można z całą pewnością stwierdzić, że ... "tak na pewno"
Temat Ciebie uwiera i nie możesz tego zostawić na pastwę losu choćby dla własnego spokoju.
Ciężka sprawa. Musisz z nim porozmawiać i to pilnie, ale z drugiej strony musisz zdawać sobie sprawę, że jesli jest coś za uszami u niego, to ujawnisz źródło wątpliwości, a on będzie się lepiej maskował.

Zgadzam się z każdym słowem.
Wiem, że masz rację.

Nie wiem dlaczego sięgam po ten telefon, nie mam nic na swoje usprawiedliwienie.
Związek jest udany i nie pozwalał mi mieć żadnych podejrzeń.

Mam problem z zaufaniem, snuję w głowie teorie spiskowe. Myślę, że mam problem.
Myślę , że wynika z mojego dzieciństwa, mojej historii rodzinnej i wielu innych, które napotkałam. W tym rosłam - w towarzystwie rozgoryczonych, zdradzanych samotnych matek. W dorosłym życiu spotykam to samo, nawet na włąsnej skórze.
Myślę również ,  że mam zaniżone poczucie własnej wartości i idealna relacja jest zwyczajnie czymś podejrzanym - to bardzo smutno brzmi i zdaję sobie z tego sprawę.

Jednak prawda jest taka, że coś znalazłam... czy moja złamana wiara w piękne zakończenia jest prawdziwa?
Nie przewidywałam, że coś takiego znajdę... nie brałam takiej możliwości pod uwagę i zrobiłam to jakoś... bezmyślnie.
Teraz nie wiem co mam z tym zrobić...

Podejrzewam, że taka rozmowa to najlepsza rzecz, jaką mogłabym zrobić. Szczególnie, że planowałam z moim partnerem życie.
Jedank obawiam się , że na razie się na to nie zdobędę. Paraliżuje mnie strach.
Jeśli się mylę , to mój partner mi tego nie wybaczy. Załamie się, że mu nie ufam, mimo że on staje na głowie, żebym miała zawsze uśmiech na twarzy.  Nie wybaczy mi takiego grzebactwa, które stawia pod znakiem zapytania uczciwość, zaufanie i szacunek. A przecież to są fundamenty!

Sama już nie wiem czy źle zrobiłam... gdybym nie znalazła NIC , pewnie teraz paliłabym się ze wstydu...
Teraz głupieję...

Mając taką wiedzę jak teraz, czyli żadnych dowodów, rozmawiając z nim szybko znajdziesz się na straconej pozycji.
Jeśli koleś jest sprytny to wpędzi Cię w niemałe poczucie winy. Na końcu okaże się, że to przez Ciebie się rozchodzicie.
No nie wiem, ja radziłabym po cichu sprawdzić Janusza.

Z Twojego pierwszego wpisu wynika, że mimo, iż jesteście ze sobą dopiero 2 lata, to od już dłuższego czasu go kontrolujesz. Wyszukujesz narzędzi do przeglądania pamięci jego telefonu i komputera. Czyli, bujasz się już z tym problemem od dość dawna. Kiepsko, jak na tak krótkotrwałą relację.

Nie wiem jaka jest Twoja konstrukcja psychiczna, jak długo jesteś w stanie to wszystko znosić i jak daleko potrafisz się posunąć w swoich detektywistycznych zapędach. To, co mi kompletnie w Twoim opisie cudowności Waszej relacji oraz jego cech jako partnera nie pasuje to to, że Ty jako uważna, czujna i zakochana w nim po uszy kobieta, żyjąca pod jednym dachem z osobą, z którą dopiero zaczynasz budować podstawy związku, już w tym momencie przejawiasz cechy podejrzliwości, unikasz konfrontacji, masz postawę lękową wobec kogoś z kim miałaś zamiar zamiar związać się na całe życie. Relacja oparta na strachu, braku zaufania i podejrzliwości wobec drugiego człowieka już w drugim roku bycia razem... fiu fiu...

Możesz dalej bawić się w szperacza, obwąchiwać go, udawać, że jest między Wami OK, kłaść się z nim do łoża dumając, czy przypadkiem będąc z Tobą blisko nie fantazjuje właśnie o tajemniczym "Januszu".

Jeśli on Cię zdradza to Twoje czekanie na "twardy dowód" nie ma najmniejszego sensu, bo tylko przedłużasz agonię tego nieudanego związku.
A jeśli problemem w Waszej relacji jest Twoja chorobliwa zazdrość, to zapewniam Cię, że sama ukatrupisz ten związek w niedługim czasie, a on ucieknie od Ciebie tam, gdzie pieprz rośnie.

Para, która już w początkowym stadium związku unika prawdy, ukrywa się za swoimi lękami z dzieciństwa, boi się szczerości, nie bierze pod uwagę tego, że w związku kobiety i mężczyzny zdarzają się bardzo poważne kryzysy i że trzeba o nich rozmawiać otwarcie, moim zdaniem nie jest w stanie zbudować niczego trwałego.

Jeśli więc zamiast poszerzać i umacniać Waszą relację mówiąc otwarcie o Twoim "odkryciu" lub zakończyć ją z powodu zdrady, wolisz przez kolejne miesiące go tropić, umierać  z niepewności, oszukiwać się, tkwić w swoich traumach - to Twój wybór.
Ja bym skonała siedem razy...

WOW jaki lincz publiczny

do autorki jak masz obiekcje sprawdz janusza, wyjasnij sprawe
i ją zamknij
szkoda czasu na pierdoly

a te pierdoly maja wplyw na ciebie i relacje
co wczesniej czy pozniej sie odbije

czkawką

Myślę, że warto , abym czymś się z Wami podzieliła...

To bardzo istotne, bo większość z Was spisała mojego partnera na straty...

Dla większości jego wina była oczywista. Może któraś z Was właśnie męczy się z podobną paranoją i nie chce dopuścić myśli, że ona sama ma problem ze sobą...

Mój partner był i jest niewinny...
Nie zdradzał mnie. Niczego nie ukrywał. Z nikim nie flirtował.
Wszystko wyjaśniłam, odkryłam, potem rozmawialiśmy, płakaliśmy, czułam się okropnie.

Potem patrzyłam jak ciągle stawał na głowie , abym była szczęśliwa, jak wszystko przede mną obnaża, jak o wszystkim mówi i każdą chwile spędza ze mną... jak śpi obok, w poczucie bezpieczeństwa i zaufania... i czułam się tak strasznie źle, tak podle ...

Muszę pracować nad sobą...

Mimo, że się nie znamy , mimo że jesteśmy anoninowy, to potrzebowałam go tu oczyścić...
i podzielić się swoją historią... nie wszystko jest takie czarne jak w naszych głowach...
Zanim poddamy się swoim własnym demonom, upewnijmy się , że nikogo nie skrzywdzimy...