Destrukcyjny związek

Witajcie.
Wpis na tym forum jest moją ostatnią deską ratunku. Nie potrafie poradzić sobie z własnymi emocjami,myślami oraz znaleźć jednego konkretnego wyjścia z sytuacji która mnie otacza. Bardzo proszę o wyrozumiałość i radę od osób które będą potrafiły chłodno spojrzeć i ocenić moją sytuację.
Jestem młodą osobą mam 22 lata i tak naprawdę związek w którym jestem jest moim drugim poważnym związkiem. Wcześniej byłam z chłopakiem 3 lata ale nasze drogi się rozeszły. Kiedy poznałam mojego obecnego partnera z ktorym jestem od 2 lat wydawało mi się że jest to prezent od losu. Przystojny,szarmancki,inteligentny z poczuciem dobrego stylu do tego mający plan na życie i kierujący się swoimi wartościami. Szybko jednak okazało się że ideal który poznałam nie do konca jest tym za którego mialam go wcześniej. Poznaliśmy się w pracy.  Nasza praca polega na tym że 4 dni  jesteśmy poza domem. później 3 dni które jesteśmy w domu mamy oczywiście wolne. Mój chłopak jest starszy ode mnie - ma 26 lat kiedy się poznaliśmy kończyl studia. Jego początkowy brak czasu tłumaczyłam sobie tym że poza obecną pracą ma jeszcze pracę dodatkową w której sobie dorabia oraz tym że mam wiele obowiązków związanych z edukacją. Ale teraz kiedy skończył już szkołę nasza klasa sytuacja wcale się nie poprawiła. Widujemy się maksymalnie dwa razy w tygodniu po 3 godziny chociaż byłaby możliwość żeby widzieć się  dłużej ale mój chłopak uważa że nie ma w zwyczaju być u kogoś dłużej a jemu taki czas w zupełności wystarcza. Twierdzi że ma jeszcze inne obowiązki i spotkania zaplanowane na ten dzień dlatego nie może zostać dłużej . za każdym razem kiedy przyjeżdża do mnie wylicza mi każdą jedną godzinę jeżeli zaplanuje sobie że jest u mnie od trzynastej do piętnastej to tak jest  i nie zostaje ani minuty dłużej. Poza tym teraz stwierdził że nie będzie do mnie dzwonił ponieważ podczas rozmów telefonicznych często się kłócimy i on woli ze mną spotykać się w weekend niż rozmawiać przez telefon ponieważ u niego w tygodniu nie dzieje się nic interesującego i każdy dzień wygląda dokładnie tak samo .  Kiedy się widzimy bardzo często mnie krytykuje:  że maluje paznokcie, że mam zły kolor spodenek,  że zle gotuje, że mało mówię,że jestem pokoleniem fejsbuka. Nawciska  mi tak a później obraca to w drugą stronę mówi że jestem wspaniała że jestem piękna i że mnie uwielbia. Jest też druga strona medalu kiedy to zabiera mnie do swojej rodziny zaprasza mnie do domu do kina do teatru, jeździmy  razem na zagraniczne wakacje. Robimy to co on chce. ja przy nim nie do końca mogę być sobą ponieważ za każdym razem czuję się gorsza,mam poczucie że jest ode mnie bardziej inteligentny. Nie mogę jeździć na zabawy ,nad jezioro, na splyw kajakowy. Nie mogę  robić rzeczy które lubię ponieważ on tego nie lubi i powiedział że mogę to robić ale sama.  Nie czuje się w tym związku kochana i wielokrotnie mu to powtarzam ale on nie przyjmuje tego do wiadomości. Przez 2 lata znajomości 3 razy powiedział mi że mnie kocha. Dziewczyny co wy byście zrobiły na moim miejscu?  ja go kocham i chce z nim być ale nie wiem jak mam na niego wpłynąć. Wiem że zapewni mi dobrą przyszłość ale co za uczuciami ? przecież one też są ważne. Prawie  każda kobieta chciałaby czuc się  kochana . chciałabym wiedzieć, że  jest dla partnera  najważniejsza, a je nie mam takiego poczucia. Powiedzcie mi czy to ze mną jest coś nie tak że chciałabym spędzać z nim  więcej czasu  i rozmawiać przez telefon? czy to naprawdę jest moj wymysł?  Ostatnio powiedział że ma dość już tego że ciągle kłócimy się o brak czasu i o rozmowy telefoniczne. Powiedzcie mi czy mam sobie odpuścić?  czy może dać mu spokój o przyjąć jego punkt widzenia ? Mose odpocząć od siebie na jakiś czas  ? proszę o pomoc