Czy on mnie kocha?

Nie, nie kocha Cie!
bo nie potrafi kochac
z tego co piszesz mozna wnioskowac, ze jest alkoholikiem. I nie pokocha Cie nigdy poki nie upora sie z nalogiem.

Dziewczyno czy tam kolo Ciebie nie ma matki, babci, madrej ciotki?

Moja droga, jestes uwiklana w ta toksyczna znajomosc. I nie wyniknie z niej nic dobrego, bo Twoj chlopak nie rokuje.
Powinnas odejsc od niego i omijac lukiem na kilometr.
Co to znaczy " boje sie zostac sama?"

Zniszczysz sobie zycie jak z nim zostaniesz!!!
Czy uslyszalas te slowa juz od kogos?

Po pierwsze, weź kartkę papieru i spisz wszystkie wady swojego partnera. Oczywiście plusy też dodaj . Potem sobie uświadom, że żyjesz z alkoholikiem i jesteś współuzależniona. Potem uświadom sobie, że jak będziesz w tym tkwić, to twoje życie tak będzie wyglądać. Potem uświadom sobie, że życie mija i nikt ci już tych lat nie odda. Potem uświadom sobie, że jak ty o siebie nie zadbasz, to nikt inny tego nie zrobi.

Dziękuję za wszystkie odpowiedzi.
Zdaję sobie sprawę że moje nieudane związki (bo w innych też było coś nie tak) mają źródło w moim rodzinnym domu. Mój ojciec nigdy nie był nigdy dobrym mężem, ani ojcem. Matkę kompletnie lekceważył albo krytykował na każdym kroku. Wątpie by kiedyś zastanawiał się nad tym co ona czuje, myślę że ona też mogła wyładowywać swoją frustrację na mnie. Ojciec nigdy nie dał mi do zrozumienia że mnie nie chce, ale zawsze był daleko, jak już się widywaliśmy to też był skupiony na sobie, nie na mnie i moich potrzebach. Dodatkowo ciągle nas tyranizował, i wszystko uzależnione było od jego chwiejnych humorów.
Zauważyłam że wybieram sobie nieporadnych facetów, którym próbuje matkować i pomagać, brać odpowiedzialność za ich życie a oni po jakimś czasie zaczynają mnie źle traktować, albo lekceważyć, i ciągle czuje ich niewdzięczność bo przecież tak się starałam (za dwoje) żeby było nam dobrze.
Nie jest łatwo usłyszeć że "on Cię nie kocha", wolałam sobie tłumaczyć to tym że on  ma problemy ze sobą, i stąd ta niedojrzałość do związku, pomimo chęci.
Nad rozstaniem myślałam już nie raz, powstrzymywał mnie przed tym samotność, cały czas aktualne uczucia, i nadzieja na lepsze jutro.Dziękuję za opinie, pozdrawiam.

Jest taka strona Piękna Miłość prowadzona przez dwóch psychologów, ostatnio uruchomili kurs odkrywania swoich wzorców miłości i związków, który mozna kupić za pare złotych. Moze ci sie przyda, ja sobie robię.

Wiesz, co pomyslalam, jak przeczytałam pierwszy post? Ze bardzo, bardzo mało wymagasz od związku i partnera i ze nie cenisz siebie. Duża masz cierpliwość, nie sądziłabym, ze mozna tyle wytrzymać.. I jeszcze pytasz, czy przesadzasz.

Nigdy nie rozumiałam tez kwestii strachu przed samotnością. Przecież dzięki internetowi tak łatwo mozna kogoś poznać, świat teraz to globalna wioska. Na świecie jest ileś tam bilionów ludzi. Na czym wiec ten strach polega, mozesz wyjaśnić? Ze ich zabraknie?

Ciekawie brzmi ten kurs, nie miałam pojęcia o czymś takim, na pewno odwiedzę strone.

Nie jest mi łatwo poznawać nowych ludzi, z wiekiem stałam się introwertyczką, i trudniej nawiązuję kontakty. Jestem obecnie zalogowana na dwóch portalach, gdzie można kogoś poznać, chociaż doświadczeń nie mam dobrych  jeżeli chodzi o tą formę zawiązywania znajomości. Wymagania to ja akurat mam tyle że mój chłopak ich nie respektuje. Wiele razy stawałam na głowie żeby wszystko wyprostować co się zepsuło, i była to za każdym razem walka z wiatrakami. Nie jestem idiotką, na pewno zauważyłabym u innych dziewczyn/kobiet że chłopak postępuje nie fair, czy że je wykorzystuje, ale u siebie.. cóż widocznie nie chciałam tego widzieć.
Mój chłopak nie odzywa się aktualnie do mnie, jest przed wypłatą zapewne nie ma nic na koncie, co jest wygodnym wytłumaczeniem. Na zarzuty z mojej strony reaguje tak że mówi że nie będzie dzwonił i się ośmieszał, skoro ja nie odbieram ani nie odpisuje (gdy były jakieś ostrzejsze kłótnie, chciałam żeby bardziej się wykazał) i że to ja mam się zastanowić czy chcę być z nim, a nie że jak mam widzimisię to nie widzimy  sie ze sobą przez dłuższy czas. Bez krępacji bierze ode mnie pieniądze na różne rzeczy, oddaje ze zwłoką a czasem w ogóle, na moje pretensje oznajmia że jestem materialistką, że mu wypowiadam i że to nie jego wina że nie jest księciem
z bajki. Na moje prośby żeby wyjść do kina, ciągle mówi że "pójdziemy", oczywiście nie potrafi odpowiedzieć kiedy. Powinnam zrozumieć, bo przecież wiem jaka ma sytuację, ewentualnie mogę mu pożyczyć (czyli  tyle samo co mu postawić). Jego ojciec był alkoholikiem, nie za bardzo spełnił swój obowiązek ojcowski, zmienił się gdy zachorował, wtedy zaczął na okrągło potrzebować towarzystwa syna, no bo matkę wykończył już wcześniej. Na swojego ojca nie da złego słowa powiedzieć, ideał rodzica tylko zamiast wychowywać syna wolał pić na umór z kolegami. Wydawało mi sie że po cięższych przeżyciach, czasem człowiek dostrzega więcej i jest dojrzalszy.
Rozglądam się za możliwością terapii, na razie wszędzie, gdzie pytałam masakrycznie długi czas oczekiwania (np 24 listopad), a prywatnie nie dam rady finansowo.