Szpital - 6 tygodni - nerwica

Nie znam historii ani jednej osoby któraby wyleczyła sie z choroby psychicznej, jeśli trwa długo lub od urodzenia.

Ani nerwica ani depresja nie należą do chorób psychicznych.Myślę, że lekarz dobrze ci radzi,w szpitalu na pewno ustalą odpowiednie dla ciebie leki, a poza tym wdrożą systematyczną psychoterapię. Na oddziałach dla nerwicowców czy osób z depresją jest zupełnie inaczej niż na oddz. dla chorych psychicznie. Dokumentacja medyczna zostaje w szpitalu i u lekarza prowadzącego, jeśli mu ją zaniesiesz Jeśli chodzi o pracę, to zależy, dostaniesz zwolnienie,no i nie wiadomo jak na to spojrzy pracodawca,nie lubią mieć takich problemów z pracownikiem, też często nie odróżniają nerwicy od choroby psychicznej.Wiem, że niektórzy biorą urlop zamiast zwolnienia.Jeśli masz zaległy urlop lub możesz wziąć trochę bezpłatnego, to lepiej będzie tak to załatwić.

Sezamek a kto ci powiedział, że masz być taka do końca życia? To wcale nieprawda.Nerwica to konflikt emocji.Coś jest nie tak jakbyś chciała w twoim życiu, czy w odbieraniu przez ciebie emocji, sytuacji. Ktoś musi pokazać ci drogę, jak możesz sobie z tym radzić, dlatego tak ważna jest psychoterapia. A w szpitalu zajmą się tobą sami fachowcy,skorzystaj, bo inaczej faktycznie będziesz się męczyć do końca życia,zupełnie niepotrzebnie.

Nie wiem Nokiaa....może nabawiłam się przez romans....może miałam wcześniej.
Romansu nie ma ....nerwica jest.
Czekałaś Nokiaa na nowy wątek?!Dostrzegłaś SEZAMEK to .....zaraz musisz dokopać  do tyłka

nabawilas sie tego przez tamtą sytuację.kolezanka z chadem po zerwaniu nabawila sie powrotu choroby.

za duzo dostalam po dupie od facetów, aby im wierzyc i ich kochać. jestem w malzenstwie-w ktorym jest dobrze do dupy. od samego początku. nie zgrywam cwaniary-pamiętam caly twoj wątek. i nie ma co sie oszukiwac, przez tego gagatka zachorowalas. zycze ci zdrowia i sory za okrutną slowa-ale czasem musi zabolec,aby sie wyleczylo. mnie tu tez nie jeden raz powiedzieli w oczy- i mają racje. powiedzieli to co psycholog na prywatnych wizytach. jestem typem kobiety, ktora nie zawalczy a ktorej mozna narobic na leb. dlaczego ty mialabys nie miec innych wad. tkwilas w zwiazku bez sensu.
co dla nas oceanem, dla mezczyzn moze nie byc nawet kałużą:(
pozdrawiam cie

przez zawiść ,zajadliwość też możesz trafić do szpitala!
wtedy ktoś napisze ci takiego posta jak ty dla SEZAMEK
nie bądz lekarzem nie stawiaj diagnoz bo nie wiesz co ciebie czeka

Tzn. masz nerwicę/ Mnie już tak męczy ta choroba ,że nie potrafię normalnie żyć. Wiesz co przeżywam przed każdym wyjazdem nawet do najbliższej rodziny? W trakcie jednego z wesel myślałam ,że padnę  z nerwów ...chciałam rozluźnić się szampanem ale nie mogłam utrzymać kieliszka w ręce . Przerażają mnie takie sytuacje ...chcę pokonać tę lęki .

jezeli ktos napisze mi przykrego posta, to zapewne nie będzie mi do smiechu.
nikt nie lubi krytyki.
jest swiatelko w tunelu-diagnoza i leczenie.
na pewno ci sie w koncu uloży.

Te najgorsze stany mijają. Musisz dobrać leki, jeśli w tym celu trzeba iść do szpitala to tak zrób.

Sezamek885- czy wdrażasz leki przeciwdepresyjne? macie jakiś plan leczenia?

Wiem nie powinnam pić ale czasami jest tak źle ,że wypijam dwa piwa zmieszane ze spritem ....raz lub dwa razy w tygodniu

Hej. Ja spędziłam 6 tygodni na obserwacji na oddziale psychiatrycznym, co prawda za granicą, ale zawsze masz jakąś podpowiedź co do tego, jak takie leczenie może wyglądać.
Trafiłam na oddział po nieudanej próbie samobójczej.

Jakbyś miała pytania, to pisz na mail, opowiem Ci wszystko dokładnie.

P.S Mam nerwicę lękową i zaburzenia odżywiania.

Mój psychiatra wie o fobii i nerwicy ale boje się wspomnieć o myślach samobójczych. Nie chce żeby wysłali mnie do szpitala. Czy to konieczne żeby o tym wiedział?

Cyngli miałam bardzo dużo problemów i bardzo chciałam umrzeć a teraz nie wiem. Są momenty kiedy mysle ze to nie ma sensu bo jestem świrem i musze leczyć się u psychiatry. Biorę leki które są antydepresantami i pomagają w nerwicy natręctw jednak na poczatku miałam okropne poczucie ze powinnam sobie cos zrobić. Podobno to przy tych lekach na poczatku normalne.

Teraz to bylo głównie po lekach ale wczesniej miałam takie myśli tak po prostu przez nadmiar problemów jako dziecko. O tyle dobrze ze teraz jest 6 dzień brania leków i mijają skutki uboczne

wczoraj umówiłam wizytę 19.02. .... Co za ból - wewnętrzny . Nie do zniesienia tj. takie duszenie w żołądku .Czasami myślę ,że cała drżę .Zmusiłam się , wstałam z łóżka , poszłam do pracy i praktycznie nic nie chce mi  się robić.
Nie chcę brać relanium. Muszę wytrzymać do końca w pracy a potem zakupy....katorga. Boję się mojej miejscowości , boję się mojego miejsca pracy,  boję się mojego domu.
Chyba nawet boję się samej siebie .Jeżeli ten strach powstał we mnie to jak go wyrzucić.
    Są momenty ,że jest lepiej ....jaka ja jestem wtedy szczęśliwa

Tyle czasu i możliwości marnuję przez te lęki.Nie mogę normalnie funkcjonować. Zapytam lekarza o pobyt dzienny

Mam podejrzenia, że lekarz jej tej relaśki nie przepisał, tylko zdobywa ją z nielegalnego źródła.
Chciałabym się mylić.

Zaczęłabym od zmiany lekarza prowadzącego.

Dziękuję Nokiaaa, dziękuję ale za dobrze to nie jest . Dzisiaj jest mi strasznie słabo....teraz przyznaję Tobie rację to ten romansik mnie wykończył .Zawsze byłam słaba
a teraz jest jeszcze gorzej.Nie mogę pracować .Brak koncentracji.Emocjonalnie jestem wybita z rytmu.

Czasem warto się zatrzymać i zastanowić nad tym czy taki pobyt w szpitalu mógł by wiele dać .