Bożonarodzeniowe wspomnienia z dzieciństwa

Mój dziadek (tata mojego taty) dużo pił i mój tata zawsze nam powtarzał, że on nie chce być taki jak dziadek i nie będzie nadużywał alkoholu. Oczywiście rodzice okazyjnie pili alkohol, ale to pewnie się dzieje w większości rodzin. Mylene, ja tez miałam różne dziwne przekonania. Na przykład miałam 7 lat i stwierdzilam, ze dlatego mam urodziny  7 dnia miesiąca, bo mam 7 lat
A z takich miłych wspomnień to pamiętam, jak w każdą niedzielę chodziliśmy całą rodziną na spacery do lasu czy nad jezioro. Czasem udało nam się namówić rodziców na jakiś deser w kawiarni i byliśmy bardzo szczęśliwi

wspomnienia.... zawsze pobiłam swojego brata przed sesją zdjęciową w przedszkolu ( taka pamiątka żeby zawsze miał przy sobie coś odemnie a że to było limo pod okiem....)

z siostrą jak już dowiedziałyśmy sie ze Święty Mikołaj nie istnieje postanowiłyśmy zrobić rodzicom prezent pod choinkę ( miałam wówczas z 4, 5 lat , siostra rok młodsza) tacie daliśmy w pudełku po zapałkach jego własne gwoździe a mamie..................ziemniaka

od zawsze panicznie bałam się pająków kiedy moja inteligentna siostra postanowiłam mnie nastraszyc to rzuciłam jej cegłe na głowe ......do dzis jakas pokorniejsza jest..................

Ależ przyjemnie czyta się  ten temat, zwłaszcza posta youngwind )

Youngwind, Ty to masz zdolności do pisania przyjemnie się czyta to, co piszesz
Apoteoza, mnie zawsze wkurza, ze co roku leci Kevin, ale i tak to z przyjemnością oglądam
Zapraszam do dalszej dyskusji

no youngwind masz na serio taki talent w pisaniu, ale to już Ci kiedyś tam mówiłam

co do filmu to mam tak samo jak Ty Agatka, jak widze reklame to myślę "o Boże z nowu" a jak leci to oglądam....

jeszcze z swiętami kojarzy mi się że niby mam przygotowane to co mam na siebie założyć a potem wraz zakładam coś innego

Dokładnie Wham też rządzi Podobnie jest z "All I want for christmas is you" Mariah Carey. Potrafią puszczać to w radio na okrągło w Święta, a jednak ciepło się robi na duszy, gdy słyszy się stare, ale jare utwory. Ja generalnie jestem taka, że jak słyszę po latach znane piosenki świąteczne, podczas których najczęściej zwykłam robić określoną, ważną dla mnie rzecz (np. ubieranie choinki), to mam od razu wizualizację i wzruszam się jak stara babcia na gorzkich żalach  

To byłby całkiem niezły pomysł . Nigdy nie pomyślałam o tym aby opowiedzieć mojej Rodzinie o moich spostrzeżeniach związanych z takimi wspomnieniami. Może pewnego dnia (a nuż w te Święta przez Internet?) uda mi się to wprowadzić w czyn .

Dla mnie wspomnienia świąt z dzieciństwa to coś magicznego.Czekało sie na święta i prezenty z niecierpliwością.W mej pamięci pozostanie widok krzątającej mamy w kuchni i to już  od wczesnych godzin porannych,gdy ja i pozostali członkowie rodziny słodko spaliśmy sobie w łóżkach.Nie zapomnę zapachu pieczonych ciast i przygotowywanych przez mamę potraw,gdzie zapach unosił się w całym domu.Choinka była ubierana w wigilię.Ubierałam ja razem z bratem.Wspólnie zawieszaliśmy ozdoby i słodkości.Gdy zaświeciła pierwsza gwiazdka zasiadaliśmy do stołu,który był pięknie nakryty przez mamę.Po posiłku były prezenty tak bardzo oczekiwane przez nas dzieci.Prezenty były skromne,ale były dawane z sercem.Nie zapomnę jednego prezentu,a było to pudełko z kredkami chińskimi,które zawierało dwa niespotykane kolory czyli różowy i biały.Pamiętam moją radość w oczach i jaka byłam dumna jak poszłam po świętach do szkoły,ponieważ wszystkie koleżanki mi ich zazdrościły.Czekało sie na pomarańcza i cukierki czekoladowe, a do tego ten śnieg, który dodawał nastrój świętom.Ach wspomnienia....Teraz są inne czasy,a ja mam swoją rodzinę i tak naprawdę to chyba tylko dzieci się cieszą z świąt tak do końca.One żyją jeszcze tak beztrosko i są pełne wiary w mikołaja i całą magię związaną z świętami.I niech tak zostanie jak najdłużej.Chociaż one potrafią sie cieszyć tak szczerze. A ja wracam i będę wracała,co roku do tych wspólnych świąt spędzanych z rodzicami,a łzy wtedy płyną same.Pozostają tylko wspomnienia i znicz,który zapalam co roku w tym dniu na Ich grobie.

http://www.youtube.com/watch?v=LmP4U-LsNwk

Agatka -świetny pomysł na temat !
Mi od razu przed oczami stanęła scena jak z siostrą byłysmy przyklejone do dziurki od klucza w drzwiach wejściowych i czekałysmy na gwiazdora (bo u nas była tradycja że Mikołaj przychodzi w Mikołajki w gwiazdor w Wigilię); rodzice nam wmówili że gwiazdor przychodzi przez dziurkę od klucza, a oni w tym czasie podrzucali prezenty pod choinkę
a wcześniej na Mikołajki zawsze z siostrą pisałyśmy listy do Mikołaja, mama nam pomagała, potem zostawiałysmy je na parapecie u rodziców (Mikołaj miał zabrać w nocy przez okno)
przed świętami było mega sprzątanie, zawsze  pomagałam mamie w myciu niezliczonej ilości szkieł których oczywiście się nie używa
sama Wigilia wyglądała tak, że od rana było ubieranie choinki - kategorycznie nie wolno było ubrać jej wcześniej, mama srogo tego pilnowała. tata pomagał z lampkami które jak zwykle co roku nie działały ! a reszta była w gestii mojej i siostry.
na rozpoczęcie zawsze czytane było Pismo Święte i modliliśmy się. staraliśmy się nie włączać tv, był to czas tylko dla nas.

pamiętam taką wigilię, że to puste miejsce zostawione przy stole, zapełniło się-przyszedł znajomy rodziców, któremu nie układało się w domu, spędził z nami tamten wieczór, dyskutując zapewne o historii bo był to jego "konik", potrafił godzinami rozprawiać o II wojnie światowej i innych wydarzeniach, był to tzw "przyszywany wujek".
dziś nie ma go już wśród nas, a nasza rodzina się powiększyła o zięcia, wnuczkę, niedługo powiększy się o kolejnego zięcia i wnuczka;szkoda tylko że tradycje odchodzą w dal, Pisma Świętego nie ma już na stole a modlitwa jest odmawiana "byle szybciej" mimo że nie uważam się już za katoliczkę, szkoda mi tych tradycji o których za kilka lat już się zapomni.

to ja mam jak Ty Agatka jeden płacze potem zaraz ja, wzruszam się strasznie nawet jak ogladałam "Dom nie do poznania"... ale jak sie śmieje też to samo....
od trzech lat mam podwujną wigilię i też nie mogę się doczekać
szkoda ze śnieg przezucił się na inne święta znaczy się na Wielkanoc...

Dziewczyny a czy po cichaczu jak nikt nie widział to przeszukiwałyście szafy z ciekawości,co rodzice kupili.
Ja pamiętam,że tak robiłam jak już wiedziałam,że gwiazdor nie istnieje

Ewel U mnie też zawsze leżało pismo święte na stole wigilijnym i zawsze było czytane przed kolacją. I mimo,że nie mam rodziców,ale tradycje podtrzymuje i postaram się przekazać to moim córkom.Nie zapominajmy o tak ważnych rzeczach i niech te wszystkie tradycje jak pismo święte, wspólne śpiewanie kolęd,sianko pod obrusem czy wolne miejsce przy stole będzie nadal w naszych polskich domach.To są piękne chwile i dbajmy o całą atmosferę świąt,bo jak napisałam wcześniej to są święta,które posiadają magie. Nawet wierzmy sobie po cichu,że zwierzęta przemawiają ludzkim głosem w tą noc.

Ja szukałam, wszystkie szafy przeszukiwałam i nigdy nie mogłam znaleźć... aż kiedyś udało mi się i co roku mama prezenty chowała w to samo miejsce i już wiedziałąm co dostanę ale to jest Moja tajemnica do dnia dzisiejszego ale teraz już nie sprawdzam co tam jest mimo , że nadal mama chowa tam prezenty

Uwielbiam wracac wspomnieniami do okresu dziecinstwa, a zwlaszcza okresu Swiat Bozego Narodzenia! Gdy jest sie dzieckiem, wszystko w tym czasie wydaje sie takie magiczne pamietam, jak z rodzicami i siostra wyczekiwalam pierwszej gwiazdki na niebie, a potem siadalismy do stolu. Nigdy nie zapomne jednej sytuacji. Mialam wtedy moze 3-4 lata, moja siostra 6-7.  Przed wigilia rodzice powiedzieli mi i siostrze, ze przyjdzie do nas Sw. Mikolaj. My cale ucieszone zaczelysmy przygotowywac dla niego krotki wystep. Mialysmy mu chyba wyrecytowac jakis wierszyk i zaspiewac piosenke zima, zima, zima, pada, pada snieg. Szybko wszystko opanowalam i zaczelam sie wszystkim chwalic, jak dobrze to robie. Bylam bardzo pewna siebie, jednak gdy przyszedl Mikolaj tak bardzo sie go przestraszylam, ze szybko wskoczylam na rece do mamy i nawet nie moglam na niego spojrzec tak sie go balam! nie musze chyba wspominac, ze z recytacji wierszyka i zaspiewania piosenki nici

Bardzo lubilam okres swiat gdy bylam mala rowniez z tego wzgledu, ze przyjezdzala do nas cala rodzina. Byly ciocie, wujkowie, kuzyni, babcia i dziadek. Teraz zasiadam do stolu tylko z najblizsza rodzina, czyli mama, tata i siostra. Doceniam to, ale czasami mysle sobie, ze fajnie by bylo, gdyby ktos nas czasami odwiedzil.

O właśnie, modelina, dzięki

Co do Mikołaja też zawsze się go bałam, bo jak byłam mała to mnie ktoś nastraszył. Wszedł do domu (mieliśmy dom piętrowy), narobił na dole hałasu, zapukał, a raczej zadudnił w drewnianą barierkę na dole i zaryczał "czy są tu grzeczne dzieci?". Panika. Płacz. I nie pamiętam co jeszcze Od tamtych świąt bałam się Mikołaja. A co więcej bałam się wieczorem zejść na dół na przykład wpuścić psa z podwórka. Pamiętam, że robiłam to biegusiem, na paluszkach i jak najszybciej. Przy okazji miałam całą moją drogę oświetloną, po ciemku nie zeszłabym za żadne skarby świata. Schodów w mieszkaniu boję się do tej pory. Dziadkowie nie mają schodów w mieszkaniu i w nocy chodzę po ciemku, u siebie nie zapalam światła, bo schody mam w takim miejscu, że wychodząc w nocy z sypialni do łazienki ich nie wiedzę. Ale u Mamy muszę zejść w nocy po schodach na dół, żeby iść do toalety i nigdy,  przenigdy nie zejdę po ciemku. Trauma po św. Mikołaju z dzieciństwa

Wigilię mieliśmy zawsze tylko w naszym gronie - rodzice i ja. Żałuję, że tylko 3 osoby. Mój chłopak na przykład ma liczną rodzinę od strony obojga rodziców. Często spędzają święta u rodziny, w górach i przy stole zbiera się wtedy ok 40 osób. Zawsze marzyła mi się taka wielka rodzinna wigilia :]

u mnie oczywiscie do tego całego Gwiazdora było wyptrywanie pierwszej gwiazdki, dopóki jej nie było nie zasiadaliśmy do stołu. też obchodzimy święta w wąskim gronie -rodzice i rodzeństwo (plus zięciowie). nigdy nie byłam na wigilii u dziadków, mama zawsze tylko opowiadała jakie potrawy były u niej, jakie u taty, a oni zrobili po prostu kompilacje tych przepisów

a jak już byłysmy z siostrą trochę większe ok 10/14 lat to 6 grudnia dzwonek do drzwi, tata otwiera a tam Mikołaj ! przestraszył się -już nie pamiętam co ten Mikołaj zrobił....w każdym razie to był mój chrzestny który się przebrał i do nas przyjechał. radochy było co nie miara to był pierwszy i jak dotąd ostatni raz jak ktoś w rodzinie przebrał się za Mikołaja

a tak w ogóle to mój dziadzio miał na imię Mikołaj ale był drobnym i niskim człowiekiem

Ja długo wierzyłam w istnienie świętego Mikołaja i to było fantastyczne uczucie... Dlatego teraz pielęgnuję tą tradycję w swoim domu. Najstarsza córcia chodzi do zerówki i nadal wierzy i mam nadzieję, że tak zostanie jeszcze jakiś czas... Z kolei najmłodsza ma dwa lata i po Mikołajkach w szkole panicznie boi się Świętego. Gdy chrzestny pytał ją co chciałaby dostać od Mikołaja to mówi że nic, odpowiada "ty wujek kup....". My w domu mieliśmy tradycję, że Mikołaj przychodzi szóstego i zostawia coś tam pod poduszką a w Wigilię przylatuje Aniołek. Tak wogóle to uwielbiam patrzeć na zaskoczone minki swoich dzieci w Święta, ich otwarte serduszka i radość to chyba największa magia Świąt...

Ja pamiętam, że rok w rok chciałam nakryć Gwiazdkę, która składa prezenty pod choinką (jak ona w ogóle wygląda? To taka gwiazdka na niebie? Czy zmienia się w ludzką postać? Jak przechodzi przez szybę?). Pamiętam, że jak miałam może ze 4 lata to wymyśliłam, że schowam się pod łóżkiem (miałam idealny widok na całą choinkę). Czekałam tam dzielnie wstrzymują oddech ale tata mnie przyuważył, wyciągnął stamtąd i dosłownie na sekundę odwrócił moją uwagę, a w tym czasie mama z siostrą migiem podłożyły prezenty, które leżały już przygotowane. Jak odwróciłam głowę i zobaczyłam, że wszystko jest na miejscu to z jednej strony skakałam z radości, że magia działa, a z drugiej byłam zawiedziona, że nie nakryłam Gwiazdki na gorącym uczynku Teraz rodzice zawsze śmieją się z tej sytuacji ale też są dumni, że udało im się wtedy tak mnie wykiwać i jeszcze kilka lat wierzyłam w Gwiazdkę.

Swoją drogą, nie pamiętam momentu gdy dowiedziałam się, ze wszystkie prezenty są od rodziców. Pamiętam, że przed którymś mikołajem tata przyszedł ze mną porozmawiać, a ja powiedziałam, że wiem o prawdziwej tożsamości Mikołaja. Ale nie potrafię powiedzieć skąd. Widocznie to nie było traumatyczne przeżycie i może sama się tego domyślałam.