Odeszlam-nie zaluje.

Ja miałam podobnie, tyle, że czekałam prawie 20 lat aż się ocknie.
Rok temu odeszłam. Już nie płaczę i też nie żałuję.
Trzymaj się. Ciesz się, że nie czekałaś tyle co ja.

SUPER ! ! ! GRATULACJE ! ! to najlepsza decyzja jaką mogłaś podjąć!

U mnie lepiej. Co moje to chyba juz wyplakalam... Przynajmniej na ta chwile
Na razie staram sie skupiac swoja uwage na wlasnej osobie-spedzac milo czas robiac to co lubie i szukam pracy.
A jesli chodzi o ex... Czasami mam ochote jeszcze mu dopiec, tak by on pocierpial jeszcze. Mam ochote slyszec jego wolanie o pomoc... Mialabym z tego satysfakcje. A dlaczego? Doszly mnie sluchy, ze facet ma do mnie zal bo odeszlam. Podobno ma problemy teraz... Jednak okazuje sie ze problemy tycza sie normalnego funkcjonowania-nie ma kto obiadu podac, nie ma kto zakupow zrobic, trzeba kombinowac kase na rachunki i pamietac o nich. Nikt nie posprzata, nie popierze itp. Z dobrego zrodla wiem, ze nawet matka sie od niego odwrocila!! Sam musi podjac decyzje, nie ma kto za raczke zaprowadzic...
I dochodze do wniosku, ze juz wiem czemu ma do mnie zal. Wczesniej ja wszystko robilam, dzis on musi dorosnac a to jest trudne, zwlaszcza ze ma takie a nie inne podejscie do zycia...

Prawda. Ślepe jesteśmy czasem, że głowa boli.

Dziekuje za mile slowa
Kazdego dnia budzac sie nasluchuje cisze-nie sluchac szumu TV, odglosu klawiszy komputera... Mmmmm jak milo

Bart.k masz racje wsparcie byloby niesamowite!! On juz nie raz pokazal ze mnie wspiera... Przyklad: stracilam prace i powiedzialam mu o tym. Jego odpowiedz mnie zaskoczyla "Nie martw sie, wyluzuj. Ja pracuje". Ogolnie spoko, ale kurna jestem jeszcze mloda i mam jeszcze czas na to, by siedziec w domu i byc na utrzymaniu faceta.
Ale zero zrozumienia. Wiecej oparcia mialam od ludzi z silowni,ktorzy kazali mi sie nie poddawac, wspierali, motywowali i wierzyli ze sie uda!!

Prawda, jestesmy slepe!! A moze skrycie wierzymy ze nasza milosc zmieni faceta?! Heh pewne jest jedno,ze odeszlam w dobrym momencie. Ale mimo wszystko chec (malej) zemsty nadal istnieje... Och ja diablica mala

"odeszłam i nie żałuję" No i się uśmiałem. Cały temat świadczy że żałujesz straconej okazji.

Nie każdy wie co powiedzieć i kiedy - jesteśmy tylko facetami  Nie wymagajcie za dużo ;p Ale każdy któremu zależy i się martwi będzie wiedział co ma zrobić by jego kobieta czuła się dobrze i bezpiecznie. To chyba najważniejsze, prawda ? Tak powinno być wg mnie

Bart.k nie wymagam wiele od innych-bardziej od siebie. Ale liczylam cicho ze on zrozumie co czuje (sam kiedys mial podobna sytuacje). Ale na marne...

artagnan fajnie, ze poprawilam Ci humor. Zauwaz ze mi tez on powoli wraca-mamy wiec cos wspolnego

No tak,bo to forum jest tylko weslug Ciebie do zalu? Do szukania rozwiazan w sytuacji kryzysowej?

I tu sie mylisz-opisalam swoja historie by pokazac innym netkobietkom, iz sa inne rozwiazania niz zycie z czlowiekiem Ci praktycznie obcym! Ze zawsze mozna podjac ta druga, wydawac sie moze straszna decyzje. Straszna bo co? Bo wrocilam do Mammy? Bo obecnie jestem samotna i nie mam nikogo? Hmm... Zastanowmy sie-z Mama mieszka sie super a samotnosc-kurcze, toz A.wyjechal na rok do Francji i juz wtedy bylam samotna.
Samotnosc nie oznacza smutku, podlamania itp. Ja bedac "samotna w zwiazku" czulam sie dobrze, bo w koncu odnalazlam w srodku sama siebie, ta dawna Montke ktora w zwiazku byc nie moglam, bo A. mnie blokola i wymagala od tego sytuacja mieszkania z jegk rodzina.

Jesli uwazasz ze to powod do zalu-spoko nikt Ci tego nie zabroni. Mamy wolnosc slowa i kazdy ma prawo do wypowiedzi. Jesli jednak chodzi o zal-to tak,mam go ale do samej siebie, ze tak pozno sie obudzilam ze snu o nazwie "zwiazek z A".

Nie bede Ci wyjasniac jak to dokladnie bylo, ale na pewno nie bylam pod wplywem innych osob. Sama zdecydowalam sie wejsc w ten zwiazek,przeprowadzic i zamieszkac z nim i odejsc od niego. Rada kolezanki to slowa, jak kazde inne (podobnie jak Twoje teraz). Inni sie cieszyli, bo widzieli ze za czasow,kiedy nie bylismy razem,fajnie sie dogadywalismy itp. Ale w rozmowa o wspolnym byciu razem odbyla sie bez osob posrednich.
I spokojna Twoja uczesana-jestem osoba samodzielna

Jestes facetem i nie potrafisz zrozumiec zwyklego przekazu. Jakos inne osoby zrozumialy moja opowiesc  
Buziaki i milego dnia

każdy wątek potrafisz zabić swoim chamstwem.

Ciekawa jestem jaki odważny jesteś facetoface, spocony, podstarzały typku co lektury pamięta tylko z dwie i tylko dlatego, że z podstawówki - Pan Tadeusz i Wesele.

No i strasznie dłoń od sexu musi już boleć...

Cieszę się, że żonka Cię wtedy puściła kantem, coś dostała od życia chociaż przez chwilę. No bo niestety chwilę potem zakneblowałeś ją, związałeś i wystawiłeś na mróz. No fantastyczny z Ciebie facet..

Nie martw się na starość będziesz jeszcze bardziej nieszczęśliwy:)

Czekam na twoje wyzwiska, tylko postaraj się nie powtarzać Edku (to niestety odniesienie do lektury, której nie pamiętasz)

i po co Wam to ?

Dziekuje wszystkim osobom,ktore udzielily sie tutaj dobrym slowem. Podnioslo mnie to na duchu.

Obecnie mam sie dobrze, ale nachodza mnie mysli, ktorych jest tyle pytan bez odpowiedzi? Ktore sprawiaja, ze zamiast skupic sie na sobie analizuje wszystko-po raz kolejny. Nie, nie zamierzam wracac do niego. Wiem bowiem, ze dla niego czlowieka majacego niezrozumialy dla mnie system wartosci (jak u duzego dziecka) moja osoba nigdy sie liczyc nie bedzie.

Problem polega na tym, ze jutro bedziemy sie widziec. Oddanie sobie ostatnich rzeczy (dla mnie dosc istotnych). Nie wiem jak mam sie zachowac-A. chce spotkac sie na neutralnym gruncie, w pizzeri. Chce rowniez porozmawiac...

Przyznaje ze lekki strach jest. Dla mnie temat NASZ jest juz przeszloscia, bolesna ale przeszloscia. Oboje nawzajem wiemy,ze jest nam ciezko, ze mamy do siebie wzajemny zal i niestety wszystkie emocje nadal wobec siebie wylewamy (on po alkoholu, ja w nocy).

Wiem,ze najlepszym rozwiazaniem byloby sie nie odzywac ze soba,ale to trudne,bo mamy wobec siebie zobowiazania finansowe (rachunkj,raty).

Co ty chrzanisz.
A jaką ona okazję straciła?
Chyba, że straciła okazję zostania praczką, sprzątaczką, kucharką, gosposią domową etc.
Ty chyba lubisz śmiać się z ludzkiej krzywdy.
A wiesz jak się takich ludzi nazywa?
Ja ci tego nie powiem.
Jak nie wiesz to poszukaj w internecie ewentualnie w encyklopedii  k

Mądry z Ciebie facet. Cieszę się, że walczysz bo źle bywa w każdym związku, ale jak potrafi się to zauważyć i mieć siłę na zmiany to wszystko się da. Żałuje, że nie byłam tą najważniejszą, bardzo chciałam.

Montka - ja bardzo się staram na tych spotkaniach z byłym nie dać mu się wyprowadzić z równowagi. Specjalnie staram się mówić wolno i wyraźnie, wręcz śpiewnie (coś jak to ćwiczenie dla jąkających się), myślę zanim powiem, przyjmuję pozycję zamkniętą, bo jak się odsłaniam natychmiast mnie atakuje. Jak zaczyna wrzeszczeć, albo chodzić w koło i machać łapami. Natychmiast mówię, że nie będę z nim rozmawiać, jak nie przestanie się tak zachowywać i milknę. Fakt, że i tak widać po mnie, że się denerwuję bo nie jestem w stanie powstrzymać się od palenia jednego za drugim.

Wcześniej próbowałam jeszcze pisać, jak się nie dało spokojnie rozmawiać, pisałam maile, w których się odniosłam do wszystkich niedokończonych rozmów (bo się rozłączał).

Teraz jak się spotykam informuje Go o czym chcę porozmawiać (konkrety) i proszę aby się do rozmowy przygotował, bo będę chciała merytorycznej, krótkiej rozmowy.

Trzymaj się (nie pij w trakcie spotkania za dużo kawy no i zero alkoholu;)
daj znaka.