Kolejny post z serii WTF - czyli dlaczego wybieram skomplikowanych?

Mysle,ze najpierw powinnas zastanowic sie jaka Ty jestes...Pozniej dlaczego takich wybierasz albo oni wybieraja Ciebie.Mam pytanie-jak juz zauwazysz,ze ten kolejny rowniez jest "emocjonalna miazga"to nadal z nim jestes?

Ismena i Colt krótko wyrazili powątpiewanie, że trafiasz na takich typków, którzy niby nie ugryzą, ale krew wypiją.
To Ty ich wybierasz, a rozsądek odstawiasz do kąta.
Pociągają Cię inteligentni, przystojni chłopcy, dla których życie w związku i stabilizacja nie pojawiają się w zestawieniu ich priorytetów.
Mimo, że spodziewasz się, że kolejny będzie taki sam, idziesz w to, jak w dym.

Przykro mi, ale nie uwierzę, że już na początku relacji nie jesteś w stanie ocenić gościa.

Excop - nigdzie nie napisałam, że są przystojni Aha i wcale nie jest tak, że nie chcą stabilizacji. Pierwszy poważny chłopak bardzo jej chciał. Byliśmy ze sobą 3 lata. Pół roku mieszkaliśmy razem, wiem, że mnie kochał, ale zauważyłam, że jego osoba działa destrukcyjnie na mnie (zazdrość, lekka manipulacja, stosowanie różnych gierek wtedy kiedy nie dostawał tego czego chce). Ja zerwałam. To było 8 lat temu, a wiem, że nadal ma do mnie o to żal.
Drugi, z którym byłam 5 lat, też mi mówił, że chciałby bym np. została matką jego dzieci, mieszkaliśmy razem ponad 2 lata, były plany na przyszłość itd. ale okazało się, że mnie okłamywał i stwierdził płacząc, że nie potrafi kochać.
No a teraz spotykam się z wcześniej rzeczonym facetem i im więcej czasu z nim przebywam (to dopiero początek znajomości) to zaczynam zauważać, że znowu trafiłam na strasznie skomplikowanego chłopaka, z problemami emocjonalnymi.

Excop - na pewo jestem ostrożna przy obecnej znajomości bo ostatni związek strasznie mnie skopał psychicznie. Ale wątpie, żebym na siłe się doszukiwała czegoś czego nie ma. Opór i ostrożność? Nie, nie było nigdy oporu i ostrożności z ich strony, w takim sensie w jakim wydaje mi się Ty to rozumiesz.
U pierwszego była zaborczość, lekki socjopatyzm i samouwielbienie. U drugiego egoizm i problemy emocjonalne związane z dzieciństwem (brak jakichkolwiek więzi rodzinnych oprócz kartki raz w roku na święta).
Teraz zaczęłam się spotykać z tym i przez pierwsze kilka randek naprawdę wydawało mi się, że trafiłam na sympatycznego, wesołego, mądrego chłopaka, ale im więcej ze sobą rozmawiamy i wpuszczamy się w nasze mózgowe "otchłanie" zauważam, że to strasznie smutny, zmęczony życiem, z lekkim stanem przeddepresyjnym mężczyzna, który skrzętnie ukrywa swoje uczucia.

Tak poważnie, to napisałam tego posta bo zastanawiam się, czy to ze mną jest coś nie tak. Może faktycznie ja specjalnie jakoś podświadomie wybieram sobie mężczyzn z Weltschmerzem. Którzy wierzą w swoją wyjątkowość, a świat jest idiotyczny i zły, wszyscy są chu** warci, ale Ty jesteś promykiem w tej jaskini cieni... nie wiem (żeby nie było - doszłam do tej konkluzji przed chwilą, pisząc tego posta i jestem przerażona...) bo często tak to wygląda.

Właśnie to mialem na myśli, o czym piszesz.
Bez cienia sarkazmu powiem, że prawdopodobnie czujesz, że mężczyzna jest popaprany w ten, czy inny sposób, ale z jakichś powodów uważasz, że potrafisz go dopasować do swoich oczekiwań.

I choć początki są obiecujące, na dłuższą metę ponosisz porażkę, bo niedobory emocjonalne nie pozostają długo w ukryciu.

To, co napisał MrSpock, to skrajność, ale znamienna.

Niestety ale są osoby zafiksowane na punkcie na przykład wykształcenia partnera i wchodzą w bardzo niekorzystne układy. Brat miał potem kontakt z inną dziewczyną przez cztery lata i ona również poleciała na jego doktorat. W korespondencji z nią widać było jak na dłoni że brat ma poważne zaburzenia już po przeczytaniu kilku linijek. Przede wszystkim opowiadał o rzeczach jakie się nauczył na pamięć ale nie potrafił wejść w spokojną dyskusję na tematy psychologii czy relacji społecznych. Jego wypowiedzi były płytkie, zdania pisał krótkie i nacechowane emocjami. Rozpoznać jest to łatwo od razu ale dla osoby która ma wykształcenie psychologiczne bądź nawet tylko intuicję psychologiczną. Intuicja psychologiczna jest nawet cenniejsza od wyższego wykształcenia z psychologii. Inne osoby rozpoznają takie rzeczy dopiero po wielu latach. Niestety ale to się często zdarza. Czasem są niezmiernie małe sygnały wskazujące na patologię. Najlepsi partnerzy to osoby otwarte, pogodne, rozmowne, empatyczne i asertywne. Możesz spróbować żeby poznany chłopak zrobił taki test i to dużo powie jeśli jego odpowiedzi będą szczere. http://www.16personalities.com/
Dla przykładu mnie wyszła z testu asertywność 80% z opisem, że jestem w stanie tworzyć niezwykle trwałe związki i mam wymienione wyżej cechy charakteru. Jednak dziewczyna do której piszę od siedmiu miesięcy jest neurotyczna i nie da się jej przekonać w żaden sposób że to jest prawda. Prawdopodobnie nic mi nie przyjdzie z kontaktu z nią.

Brat nie miał żadnej "inteligencji życiowej". Dyskutował "z pamięci", czyli nauczył się na pamięć jak się postępuje w danych sytuacjach, ale sam by tak w nich nie potrafił postąpić! Rozumiesz różnicę? Po prostu kłamał. Jego wypowiedzi nie wyrażały jego poglądów i w ten sposób nie można było w żadnym stopniu ocenić jego inteligencji. To jest tak, jak ktoś podchodzi do matury z j.polskiego i wykuje na pamięć analizy utworów nie rozumiejąc problemów w nich zawartych. Da się to wyczuć w rozmowie czy korespondencji, jeśli dostrzeże się drobne różnice (!) w stylu wskazujące na właśnie dokonujące się przemyślenia tego o czym się rozmawia. Te przemyślenia oznaczają że osoba autentycznie zastanawia się i mówi prawdę o swoich poglądach. Ale do tego trzeba mieć wyczucie psychologiczne. Do tego dziewczyna, gdy się już zaangażowała, nie potrafiła się wycofać, gdy już dostrzegła że brat jest zaburzony.

Osoby o takim, charakterze często mają zaburzenia borderline lub socjopatia określane jako "as-if personality", to znaczy że starają się udawać że są normalne przez upodobnianie swojego zachowania do zachowania ludzi z ich otoczenia. Jedynie dłuższa uważna obserwacja przez psychologa pozwala na wykrycie tego udawania.

Ok, rozumiem, to masz jakąś radę w jaki sposób można ( i czy można) "zdemaskować" taką osobę w czas? Nie jestem psychologiem, jestem dosyć dobrym obserwatorem, ale równocześnie jestem niepoprawną romantyczką i zawsze staram się widzieć w osobie jej dobre cechy, a te gorsze bagatelizuje co potem ma taki skutek jaki ma.
Pewnie napiszesz mi, żebym w takim razie nie bagatelizowała tych złych tylko od razu zastanowiła się nad nimi, ale to chyba nie jest aż takie proste w praktyce. Nie wiem, nie chcę być osobą "zimno kalkulującą" - jeśli wiesz o co mi chodzi.

Albo czego ci brakuje, co oni teoretycznie ci dawali a co ich łączy. Tylko nie pisz że miłości, bo to banał.

Co oni mi dawali? Nie umiem tego opisać. Przy nich zawsze czułam się wyjątkowa. Kiedy byłam przy nich przestawałam czuć się zwyczajnie, czułam się tak, jakby była przysłowiowa "niedziela". To tak jakbyśmy byli "my" i reszta świata, tworzyliśmy bardzo intymną więź i nie mówię tu o sexie. Po prostu - spotykam różnych mężczyzn na swojej drodze. Z jednymi "TO" czuję z innymi nie. Te moje "trwałe" związki to zawsze było uderzenie pioruna - może nie "miłość od pierwszego wejrzenia", ale od pierwszego wejrzenia wiedziałam, że coś jest na rzeczy i coś z tego będzie. Być może problem tkwi w dzieciństwie. Uważam, że moje dzieciństwo było bardzo udane, ale prawda jest taka, że jak się zaczynam nad tym zastanawiać, to możliwe, że wyparłam to co złe. Wychowywałam się w biedzie (może nie skrajnej, ale bywało źle), ojciec przez kilka lat bardzo dużo pił i zdarzało się, że nie wracał do domu. Kiedy skończyłam 11 lat, przestał pić i do tej pory jest "trzeżwy". Mimo wszystko, zawsze miałam z nim dobry kontakt, z mamą także, jestem zżyta generalnie z rodziną (mam rodzeństwo). No ale jaki to ma związek z facetami? Że specjalnie wybieram takich bo chcę ich podświadomie ratować? Nie wiem, nie znam się. Trochę mnie już to męczy.

Maria.elena, no to wcale nie trzeba daleko szukac przyczyn Twojej sklonnosci do "skomplikowanych" facetow z Weltschmerz!
Pomysl sama - jaki jest kontakt emocjonalny z pijanym? I jak pozostala rodzina musiala odbierac ten stan rzeczy? Jak reagowala Twoja mama? Nawet nie musiala nic mowic, dzieci wiedza, jak ich rodzice odczuwaja.
A moze ojciec w chwilach trzezwosci traktowal Cie jak ksiezniczke. A moze byly to po prostu chwile wytchnienia dla rodziny i chwilowe szczescie, gdy ojciec byl obecny duchem i cialem?
Nasze najsilniejsze emocjonalne uwarunkowania leza w najwczesniejszym dziecinstwie....
A ten dobry kontakt na dokladke przykrywa ta cala historie i wydaje sie, ze to nie mialo na Ciebie wplywu.
Rozumem mozesz zrozumiec tylko czesc, reszta siedzi gdzies zakodowana w ciele w postaci starych emocji i obrazow swiata i steruje Twoimi wyborami.
Nie odrzucaj swoich obecnych emocji i uczuc, jakie masz w zwiazku, bo one sa tymi, ktore kiedys przezywalas i wracaja w podobnych warunkach.
Dopusc je i nic z nimi nie rob, nie zastanawiaj sie nad nimi. Pobeda i przejda, moze zdarzy sie, ze wyplyna jakies wspomnienia albo cos sie skojarzy.
Tedy prowadzi droga do ich zrozumienia i zneutralizowania.

Poza tym poczytaj na temat alkoholizmu w rodzinie.
Patologia stwarza dokladnie to co opisujesz - zamkniety krag, my i reszta swiata. Czesto rodzina usiluje grac przed swiatem gre, ze wszystko jest w porzadku, dzieci wstydza sie w szkole przed rowiesnikami  i zamykaja tym samym tez ten krag.

W związku nie, ale w przyjaźni tak. W sumie jestem jedyną osobą, której chłopak wypłakiwał się w ramię, a na codzień największy dupek bez serca

Naaah. Uwierz, że w tych związkach to ja dawałam zawsze z siebie 100% i problem polegał na tym, że to oni nie chcieli dawać. Wspieram zawsze jak tylko mogę. Dla przykładu: mój pierwszy poważny związek wyglądał tak, że w pewnym momencie mojemu chłopakowi przestało się układać. Stracił pracę, potem przez to, że olał trochę studia - podziękowali mu. Byłam dla niego i wspierałam jak tylko mogłam. Nagle on stał się zaborczy i zazdrosny o wszystko co robię, co mam i co mogę mieć. Nie było w tym krzty logiki, bo szczerze mówiąc akurat wtedy nie było czego mi zazdrościć - nie miałam więcej niż on. Uświadomiłam sobie, po wielu miesiącach, że on mnie ciągnie w dół. Że on nie chce pomocy, nie interesują go moje uczucia, ważny jest on i jego potrzeby, które muszą być zaspakajane na bieżąco bez wzgldu na wszystko. Długo zastanawiałam się nad tym wszystkim. Próbowałam to ratować na wiele sposobów. Ale jak zaczął mną manipulować, szpiegować, kłamać - nie mogłam już w tym dalej tkwić.
To tylko przykład na to, aby odeprzeć zarzut dot. tego jakoby miałabym tylko brać i niedawać nic od siebie bo to krzywdzące w obliczu tego co przeszłam.

W jaki sposób go wspierałaś?
Jakie to były sposoby?

Jaka różnica między tymi a tymi którzy nie udają, mimo że są miękcy w środku?

Uwarunkowania kulturowe. Facet publiczny mazgaj jest mniej szanowany.

Nie do końca o to mi chodziło. Człowiek nie pokazuje wszystkim swoich słabych stron. To osłabia i jest zbędne. Pokazuje się je tym, którym się ufa. Ja się tak zachowuje i uważam za dość rozsądne.

Możesz być romantyczką i jednocześnie zimno kalkulującą. Po prostu musisz nauczyć się szybko przestawiać z jednego na drugie w razie potrzeby. Najlepiej nie zakochuj się od razu tylko spotykaj się z chłopakiem przez jakiś czas, kilka tygodni do kilka miesięcy, i obserwuj go uważnie, w jaki sposób będzie rozmawiał. Po intonacji głosu, mimice twarzy, sposobie prowadzenia rozmowy, można dużo wyczuć w krótkim czasie. Jeśli tych reakcji nie ma, to jest trudno wykryć i trzeba przedłużyć obserwację. Masz sprawdzać jak reaguje na różne przedstawiane problemy, czy je bagatelizuje, czy współczuje ludziom w nich opisywanym (!), czy próbuje znaleźć rzeczowe rozwiązanie, czy się nie rozkleja, czy nie jest zobojętniały, czy nie jest ekstrawertykiem, czy stara się pomagać ci bezinteresownie z wielkim poświęceniem (!) bez narzekania i z autentyczną troską. Możesz zrobić nawet jakiś sztuczny test do tego.

"Najlepiej nie zakochuj się od razu" Ok, postaram się

A tak serio - zwykle jest tak, że jak mi się mężczyzna bardzo podoba to od razu wiem (przeczuwam) że coś z tego będzie, ale zawsze staram się zachować jakiś dystans, żeby poznać tą drugą osobę i wyczuć jej intencje (no, jak widać, średnio mi to na razie wychodzi...)
W każdym bądź razie kończy się na tym, że zazwyczaj na początku znajomości to mężczyzna bardziej o mnie zabiega - o moją uwagę, uczucia, czas itd. Notabene, właśnie uświadomiłam sobie, że w każdym związku to mężczyzna pierwszy powiedział, że mnie kocha (jeśli ma w tym moim dylemacie to jakieś znaczenie?). Ja po pewnym czasie, kiedy czułam, że to "TO" także byłam gotowa wyjawić swe uczucie więc nie mówiłam "kocham cię" na zawołanie. U mnie jest fascynacja, ale miłość przychodzi po pewnym czasie.
Masz przykład jakiegoś sztucznego testu?

Przerażasz mnie o.O.
Nie sądzę, by takie testy miały większy sens. Aż strach co tym facetom w głowach siedzi. Lol, mieć takie pomysły o.O

Boże, Colt są jakieś granice między lekką manipulacją a szaleństwem *.*. Nie mów, że też takie testy praktykujesz!

Ja bron boze nie chce Ci niczego wmawiac. Tylko pewne rzeczy opisalas, a ja znam rozne przyklady wlasnie takich zaleznosci.
Nie musi tez wcale tak byc, ze doznalas jakiegos szoku, bo z tego co piszesz nie bylo az tak wielkiej dramatyki u Was w domu.
Raczej bylo to pewnie sukcesywne, nieswiadome przyswajanie sobie pewnych wzorcow emocjonalnych.
Mozg dziecka ksztaltuje na podstawie tego, co przezywa w otoczeniu, a co za tym idzie takze jego reakcje na ten swiat i jego obraz.
Dziecko nie wie, co to znaczy byc pijanym, akceptuje sytuacje jak jest, bo nie ma innego wyboru i kocha ojca, jakim jest, nie wiedzac, ze cos jest nie tak. To zaczyna sie rozpoznawac duzo pozniej, ale automatyczne reakcje i to, do czego czlowiek czuje sie przyciagany, juz przyjelo swoj ksztalt i dziala podswiadomie.
A potem nieswiadomie szuka sie podobnych partnerow, jak ojciec (czy matka, bo tak tez moze byc, lub powiazanie tego razem).

Ale Ty masz zdrowa czesc w sobie i rozpoznajesz u partnerow, ze cos sie nie zgadza. A jak to masz, to masz duza szanse rozpoznac, co Cie do takich ludzi ciagnie i wtedy mozesz cos zmienic, zaczac ich unikac, a szukac innych.
Trzeba nauczyc sie rozpoznawac ten specyficzny rodzaj przyciagania, ktory nie jest miloscia, tylko uruchomionym wewnetrznym motorem emocjonalnym. Sa kobiety, ktore mialy pijacego i bijacego ojca, potem wiaza sie z podobnym typem i znosza to latami i nie potrafia sie uwolnic, bo to jest wlasnie ich znany im wzorzec zyciowy, mimo, ze cierpia. Ale one, dopoki nie znaja nic innego, nie sa w stanie tego zmienic.
Ty do takich nie nalezysz, wiec moze wcale nie brakuje tak wiele, zeby znalezc przyczyne i motor, ktory przysparza Ci te klopoty przy wyborze partnerow.
To, ze widzisz dziecinstwo pozytywnie, to jest ta zdrowa czesc w Tobie, ktora chroni psychike przed zbyt duzymi wypaczeniami, koncentrujac sie na pozytywnych rzeczach. No i pewnie bylo duzo elementow, ktore bylo ok, czemu nie? Mimo tego byly pewne rzeczy, ktore nie byly ok i teraz moga sprawiac Ci klopoty.
Nie chodzi o obarczanie rodzicow wina, robili to co umieli i mogli. Ale sa tylko ludzmi.
Chodzi teraz tylko o to, zeby spojrzec na przeszlosc bardziej zroznicowanie.

Kotek, nie sądzisz, że bierzesz życie zbyt eee dosłownie?

Jak piszesz takie głupoty to podaj konkretnie o co ci chodzi.

Jeśli widzę że jakaś dziewczyna pisze że się puszcza bez żadnych uczuć do chłopaka to dla mnie to jest prostytutka, tyle że nie pobiera za to pieniędzy.

Większość ludzi różni się od zwierząt tylko tym że potrafi mówić i tyle samo z nich jest uzależnionych od seksu. Partner jest traktowany jak przedmiot.

Ok, tu już nastąpiło przegięcie. Napisałam tu, że się puszczam bez uczuć? Że z moimi mężczyznami łączył mnie tylko sex i nic więcej? A kupić Ci okulary albo wysłać na kurs czytania ze zrozumieniem?

Moja odpowiedź nie dotyczyła ciebie, bo inaczej wyglądałaby zupełnie inaczej.
Tu jest więcej na temat takich związków:
_http://www.sympatiaplus.pl/artykul/1503,u-boku-psychopaty.html?utm_source=onetsg&utm_medium=linksg&utm_content=u-boku-psychopaty&utm_campaign=trescired_0118

To z pewnoscia nie byli psychopaci. Osoba z psychopatycznym zaburzeniem osobowości ma niesamowicie mało uczuc w stosunku do innych ludzi- ludzie to tylko narzędzia do osiagniecia jakiegoś celu. To co opisujesz, to raczej faceci, którzy wykazują cechy depresyjne, możliwe, ze sa w jakims stopniu borderline albo histrioniczni.

Wlasciwie to nie jest istotne jacy oni byli czy sa, ale dlaczego Ty jesteś nimi zainteresowana. Czy masz potrzebe opiekowania się kims? Czy masz problem ze stabilnym związkiem, który uważasz za nudny? Dlaczego tylko emocjonalnie chwiejny facet jest dla Ciebie atrakcyjny?

Maria, po pierwsze, poczucie humoru czy inteligencja nie są zależne od czyjegoś wewnętrznego popaprania. To jest mit wywleczony z epoki romantycznej, że ktoś musi być emocjonalnie niestabilny, udręczony, skomplikowany by być interesującym człowiekiem.

Po drugie, nie miałam na myśli takiej "opieki" dosłownej jak podsuwanie komuś schabowego na obiad czy wyprasowanie koszuli, ale możliwość wiecznego zastanawiania się: "jak ja tego faceta mogę naprawić?". Możliwe jest, że jest Ci dobrze przy takich mężczyznach, ponieważ czujesz się potrzebna, czujesz, że tylko Ty jesteś ich w stanie zrozumieć, tylko Ty możesz im pomóc. Oczywiście jest to iluzja, bo tak naprawdę ma to tylko na celu poprawienie Twojej własnej samooceny (ja-ratowniczka), a nie realne rozwiązanie ich problemów. Coś mi się zresztą wydaje, że nawet jakby się facet dokładnie wpasował w taki schemat wiecznego naprawiania go, to z przeskoczeniem jednej poprzeczki, wymyślałabyś kolejne.

Istotne pytanie jest tutaj dlaczego uzależniasz swoją wartość od bycia pomocną? Czy boisz się, że jak mężczyzna jest wewnętrznie poukładany, zrównoważony, szczęśliwy to Cię zostawi, bo nie masz dla niego wartości?

Myślę, że oboje macie trochę racji. Zdawałam sobie mniej więcej sprawę z tego, że moje wybory są w jakimś sensie podświadomie nakierowane na konkretny typ mężczyzn. Może przyczyna tkwi w tym, że sama mam trochę "romantyczną" naturę, która wiąże się z potrzebą wyższysz uczuć i emocji. Oni mi to zawsze zapewniali.
W dzisiejszym świecie rzadko liczy się to, co naprawdę ważne. Wiele spraw uległo samodegradacji.
"Czy boisz się, że jak mężczyzna jest wewnętrznie poukładany, zrównoważony, szczęśliwy to Cię zostawi, bo nie masz dla niego wartości?"
Nie, nie - to w ogóle nie jest tak. Może bardziej mam wrażenie, że tacy mężczyźni mnie nie zrozumieją i mięzy nami nie będzie tej tajemniczej chemii
Spotykałam się kiedyś z bardzo otwartym, szczerym, "poukładanym wewnętrznie" chłopakiem. Bardzo o mnie zabiegał. Nie byłam w stanie wejść z nim w głębszą relację - zostaliśmy na stopie przyjacielskiej, która się w końcu spaprała bo jemu zależało na tym by przenieść tą relację na wyższy poziom. Kiedy urwał nam się kontakt to było mi przykro bo nie chciałam tego, zależało mi na nim. Zaczęłam się wtedy zastanawiać dlaczego właściwie nie spróbowałam z nim czegoś więcej. Doszłam do wniosku, że mi nie imponuje i nie pasuje mi jego sposób myślenia. Możemy porozmawiać o różnych przyziemnych sprawach, ale nijak nie ogarnia tego co mam do powiedzenia w kwestiach hmmm powiedzmy filozoficznych? Nie umiałam złapać z nim tej niewidzialnej nici "duchowej". O dziwo z tymi niestabilnymi potrafię to zrobić, niestety Kurde, no co zrobić? To jest niesamowite jak ten system podświadomości u mnie działa. Najzabawniejsze jest to, że ja jestem otwartą osobą, lubię się bawić, nie stronię od ludzi itd. Ale mimo wszystko jak idę na imprezę gdzie jest 100 osób to zawsze kończę na rozmowie z facetem o najsmutniejszych oczach Może pociąga mnie bycie nieszczęśliwym?

Oczywiście, zgadzam się z Tobą. A skąd jesteś? Może mnie poznasz z tymi normalnymi, fajnymi kolegami?

Tak na serio, to nie wiem. Może jestem ślepa, może jak ktoś pociąga za odpowiednie sznurki mojej emocjonalnej natury to przestaje być uważna i spadają mi klapki na oczy. A może pociąga mnie to co skomplikowane i nie do przeskoczenia i dopiero jak już jestem pod ścianą to zaczynam dostrzegać to, co powinnam dostrzec na samym początku. No, nie wiem. Chciałabym się dowiedzieć co mam z tym robić. Może są jakieś techniki pracy nad sobą, swoimi uczuciami itd?

Możliwe że jesteś po prostu uczuciowa i szukasz uczuciowego chłopaka który według ciebie jest refleksyjny. To prawda że uczuciowe osoby są refleksyjne ale nie wszystkie refleksyjne osoby są uczuciowe, bo wśród nich także zamknięte w sobie, które udają uczuciowe. Rozróżnienie najlepiej robić na teście ze skręconą nogą o którym wspominałem wcześniej. Czy chłopak jest skłonny do poświęceń, czy jest wrażliwy, myśli o twoich problemach, czy jest szczerze wesoły?

Oj, polemizowałabym. Jasne, że fajnie jak ma "zwierzęcą", męską naturę dzięki czemu kobieta czuje się przy nim totalnie bezpiecznie i komfortowo. Ale uczuciowość jest też bardzo ważna. To jest sexy kiedy facet nie wstydzi się okazywać uczuć swojej dziewczynie przy znajomych, kolegach itd. Nie mówię tutaj o obłapianiu tylko o tym, że pewny siebie trzyma ją za rękę, nie boi się jej pocałować itd. Mam znajomą parę - chłopak jest komandosem, 190 cm wzrostu, napakowany jak dzik, z oczu strzela granatami nienawiści. Kiedy jest ze swoją dziewczyną to nie mogę od nich oderwać oczu. Kiedy do niej mówi ściszonym głosikiem "moja Ty ukochana połóweczko" i całuje ją w szyję to odlatuję! Przecież to jest mega sexi! (chociaż może ja jestem jakaś dziwna...)
Właśnie - a propo tego chłopaka, z którym się teraz spotykam. Myślę, że nie muszę mu robić takich testów. Chłopak jest bardzo wrażliwy na moje potrzeby. Znamy się dosyć krótko, ale w tym czasie pomógł mi z naprawdę wieloma rzeczami, a w zasadzie nawet nie śmiałam go o to prosić - sam wyszedł z inicjatywą. Np. zauważyłam też, że zapamiętuje malutkie szczegóły o których mu mówię i mnie potem nimi zaskakuje w najmniej oczekiwanym momencie. Ostatnim razem niesamowicie mnie rozczulił kiedy byliśmy na jakimś grillu u jego znajomych. To był grill pseudo rodzinny, z dzieciakami. Jak on cudownie bawił się z tymi dziećmi! Jaki był kochany i opiekuńczy! (choć sama nie chcę mieć dzieci przez najbliższy okres to zwracam na to uwagę, instynkt ).
Nie podoba mi się to, że on się potrafi wyłączyć, posmutnieć o 180 stopni w minutę. To, że niby pokazuje mi że strasznie mu zależy, a nagle zachowuje się jak dupek na zasadzie: zrobisz co chcesz, nic mi do tego, w sumie to mnie nie obchodzi. Czuję że to tylko jakaś dziwna poza i strach przed tym, że mogłabym go odrzucić? . Nie jestem w stanie go rozgryźć!Sam mi kiedyś przyznał, że ma pewne problemy w kontaktach z kobietami, ale suma sumarum nie wytłumaczył mi dokładnie na czym one polegają.

Nie wszystkie kobiety szukają komandosa, bo to nie jest potrzebne żeby mieć ochroniarza. Raczej lecą na forsę. Jednak jak się "przerzuci dużo materiału" to można trafić na taką która się zakocha. Niestety to też nie jest normalne zakochanie, takie jak przy zwracaniu uwagi na charakter, tylko zadurzenie od razu.