Mam 20lat i nie mogę spać z chłopakiem

Mój chłopak jest w moim wieku i studiuje zaocznie oraz dodatkowo pracuje w sklepie komputerowym.
Niestety wiem ze ta relacja z rodzicami jest toksyczna, oni jednak twierdzą ze ja jestem jeszcze gówniara bo dopóki mieszkam pod ich dachem to nic nie mam do gadania. Wyprowadzka byłaby najlepsza ale kiedy raz w kłótni im to powiedzialam,  że mogę się wyprowadzić to już była awantura i krzyki ze nie wiem jakie to są duże wydatki ze wrócę z podkulonym ogonem.  Ja już psychicznie nie wytrzymuje, ciągle placze..

Najzabawniejsze jest to ze oni sami sobie zaprzeczają. Kiedy przyjeżdża do mnie chłopak i chciałabym coś ugotować to słyszę od mamy " ja od tego jestem,  siedź z nim, nagotujesz się jeszcze w zyciu" (mama nie pracuje ) no a pozniej w kłótni co słyszę?  Ze muszą go obsługiwać bo ja nie zrobię mu nic do jedzenia nawet. Boże nawet nie wiecie jaki ja mam mętlik w głowie.. tu rób tu nie rób tu krytyka.. masakra

Twoi rodzice mają racje
spanie z chłopakiem nigdy nie bedzie samym tylko spaniem
to ich dom i ich zasady
jestes dorosła;)wynajmijcie cos razem i mozecie spac ze soba do woli
ja tez nie sprowadzalam chlopaków na nic, ze wzgledu na szacunek do rodzicow

Dopóki mieszkasz u rodziców i jesteś na ich utrzymaniu, to niestety musisz się dostosować do zwyczajów panujących w domu.
Nie ma innej rady, jak tylko wziąć życie w swoje ręce, usamodzielnić się i zmienić lokum. I decydować o sobie w pełni.

Twoi rodzice to dorośli ludzie, którzy się nie zmienią. Więc tylko od Ciebie zależy, co dalej.

doroslosc nie polega na byciu bardziej pyskata, i na egzekwowaniu swojej woli w domu rodzicow- tylko na byciu samodzielna.

ty raczej samodzielna nie jestes- wiele kobiet w wieku 20 lat ma wlasne dzieci, i mieszka na swoim, czasem studiuja za granica, mieszkaja w akademikach, a rodzicow odwiedzaja od swieta- maja swoje zycie, sami o sobie stanowia.- twoj post brzmi troche infantylnie.....

Chętnie sama już mieszkałabym na swoim tylko przeszkodę stanowi to ze rodzice staraja się mnie zastraszyć. Napisałam o tym powyżej. Ale rozumiem Pani zdanie..

Dziękuję za zrozumienie i uwagi! Wezmę to wszystko do serca,  bo to prawda, oni grają na moich uczuciach a ja później przez to mam zarwane nocki i nie mogę skupić się na nauce.
Ma Pani rację.. muszę mniej zwracać uwagę na ich groźby i komentarze w moim kierunku. Bo w przeciwnym wypadku sie wykoncze psychicznie.
Dziękuję!
Lepiej mi o wiele dzięki temu forum.

Tak,  wiem, to fajny wiek więc nie chce go zmarnować na płakaniu i kłótniach z rodzicami. Wiem, że nie chcą źle,  też ich kocham ale oni za bardzo moja miłość wykorzystują.. ok wszystkie te uwagi wezmę do siebie i sięgnę po którąś z książek
Dziekuje raz jeszcze! 

A jak ma się zachowywać osoba, którą traktuje się jak dziecko?? Nawet jeśli jest infantylna(choć ja tak nie uważam), to jest to wynik postawy rodziców - chcąc nie chcąc dopasowuje się do ich oczekiwań. To błąd

Wybacz, że to napiszę ale Twoja matka jest wredna. Trzeba być naprawdę okrutnym, by grać ludzkimi uczuciami tak, jak robi to ta kobieta. To ma być matka?
Moja rada - uciekaj, póki możesz. Jeśli tego nie zrobisz, zniszczą Ci psychikę(o ile już tego nie zrobili)
A do wyprowadzki, to tak długo jak studiujesz, możesz ubiegać się o alimenty. Zawsze to kilka stówek więcej

Co do literatury psychologicznej, która mogłaby Ci pomóc, polecam gorąco książki Tadeusza Niwińskiego, zwłaszcza pt. "JA" Jest to książka,  która pokazuje jak wielki wpływ ma każdy na samego siebie i o sile woli. Tak naprawdę możesz wszystko Otwiera oczy na wiele istotnych spraw.

maniek_z_maniek -po tym, co napisała autorka wątpię by było możliwe pójście z nimi na jakikolwiek kompromis. Oni są typem ludzi, który nie akceptuje tego, że ich dziecko ma własną wolę i za wszelką cenę chcą ją stłamsić. Owszem, kochają ją. Chorą, obsesyjną miłością.

No to mieszkaj u starych aż do usranej śmierci i dalej narzekaj, skoro nie umiesz nic zrobić w kierunku polepszenia sytuacji.

Maniek, z takimi ludźmi nie da się iść na kompromis, bo im się wydaje, że wszystko wiedzą najlepiej, a reszta nie ma nic do gadania.

Myślę, że masz o wiele większy problem niż tylko to, że "nie możesz spać ze swoim chłopakiem". O ile jestem w stanie zrozumieć, że nie życzą sobie, aby Twój chłopak nocował u Ciebie, o tyle w innych kwestiach faktycznie, najprawdopodobniej przesadzają. Z tego co piszesz, można stwierdzić, że jesteś trzymana pod kloszem, ale znamy jedynie Twoją opinię. Nie wiem, jak to widzą Twoi rodzice. Może po prostu faktycznie nie zachowujesz się dojrzale, więc nie mają ku temu powodów, by tak Cię traktować. Tym "pyskowaniem" nic nie osiągniesz i tylko ich utwierdzasz w swoim przekonaniu. Sztuką jest rozmawiać, negocjować, przedstawić racjonalne argumenty. Potrafisz to?

Co do nocowania. Niektórzy ludzie po prostu mają takie, a nie inne poglądy i ich do tego nie przekonasz. Z resztą, to pół roku to wcale nie jest jakoś długo. Dla przykładu- jestem od Ciebie starsza, także i "staż związku" mam dłuższy, a i tak staram się unikać nocowania u chłopaka, gdy nie ma "wolnej chaty". Jasne, że w ciągu dwóch lat zdarzyło mi się nocować, gdy także była "teściowa", ale to raczej sytuacje typu powrót z wesela, jakaś większa impreza, bardzo wczesny wyjazd następnego dnia. Mój chłopak chciałby, żebym częściej nocowała, teściowa też ponoć nie ma nic przeciwko, ale najnormalniej w świecie nie jest to dla mnie zbyt komfortowa sytuacja. No, bo raczej łatwo można się domyślić, po co zostaje się na noc. Jak to mówią: "czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal". Matka mojego chłopaka może mieć mniejszą lub większą pewność, że współżyjemy, ale to nie znaczy, że ma w tym, jakby na to nie patrzeć "brać udział". Dlatego też naprawdę jestem w stanie zrozumieć Twoich rodziców.

Sama nie wiem, jak bym postąpiła, gdybym miała dziecko i ono chciałoby sobie drugą połówkę na noc. Jestem dość liberalną osobą, więc w przypadku osobników +20 lat, myślę, że bym na to przymknęła oko. Na nastolatków- nie sądzę.

Rada? Nie napisze Ci nic innego. Dopóki mieszkasz pod ich domem, chcesz czy nie- musisz się dostosowywać do reguł w nim panujących. Nie chcą, byś sprowadzała chłopaka na noc, nie chcą mieć świadomości, że uprawiacie seks dwa pokoje dalej- mają do tego prawo. Będziesz na tyle dorosła, żeby się sama utrzymać i wyprowadzić- proszę bardzo. Wtedy nie będą mieli prawa Ci mówić, z kim możesz spać, a z kim nie. Póki co, czy Ci się to podoba, czy nie- mają takie prawo.

Trochę mnie bawi, kiedy dzieci oczekują, że zacznie się ich traktować jak dorosłych tylko dlatego, że mają ileś tam lat...

Z Twojego opisu wynika, że jesteś całkowicie uzależniona od rodziców - i finansowo i emocjonalnie. Ponieważ nie oderwałaś się od nich w najmniejszym stopniu, więc oni nadal realizują na Tobie swój model wychowawczy. W sumie mają do tego podstawy i prawo. A że ich model nie jest doskonały - no cóż. Właściwie w każdej rodzinie jest coś, co nie pasuje niektórym członkom.

Musisz się pytać czy możesz sobie coś kupić? A za czyje pieniądze robisz te zakupy? Masz jakieś obowiązki domowe? Jakie masz wyniki na studiach? W jaki sposób pokazujesz rodzicom, że stajesz się dorosła?

Zamiast forsować bardzo radykalny krok (nocowanie chłopaka) - lepiej zajmij się małymi kroczkami. Zacznij samodzielnie podejmować różne decyzje. Zacznij walczyć o prawo do gotowania ( ). Znajdź sobie jakieś dorywcze źródła dochodów - niezależność finansowa najlepiej przekonuje o samodzielności latorośli. No i zacznij myśleć JAK się całkowicie usamodzielnić, zamiast rozpaczać, że rodzice powinni się zmienić...

Ślimaczyco, ja wychowałam się również słuchając słynnego: "dopóki mieszkasz pod moim dachem". Ale ja to przyjęłam do wiadomości. Mój chłopak po raz pierwszy przenocował pod dachem moich rodziców jak już mieliśmy dziecko
Nie ma sensu walczyć z wiatrakami i oczekiwać zmiany od innych. Całą energię należy spożytkować na zmianę własnego życia. Chciałam sobie coś kupić - zbierałam jagody, zrywałam porzeczki i wykonywałam wszelkie cięższe prace fizyczne staruszce sąsiadce. Chciałam być pod "swoim dachem" to się wyprowadziłam zaraz po maturze. Rodzice nie chcieli, żebym studiowała dziennie ("i tak się nie dostaniesz", "nie możemy cię przez 5 lat utrzymywać"), więc orzekłam, że nie oczekuję utrzymywania i "to ja wam pokażę". Pogodziłam studia dzienne z całkowitym utrzymaniem swojej osoby w obcym mieście. Ale ja nie zmarnowałam nawet minuty na zastanowianie się jak przekonać rodziców, żeby zmienili swoje zdanie. Desperacko, z pełną świadomością konsekwencji moich decyzji - realizowałam mój plan na życie.
Dopóki mieszkałam z rodzicami - nie miałam nic do gadania. Kiedy zobaczyli, że sobie radzę (i to dobrze) sama - oni nie mili nic do gadania Teraz mam super stosunki z rodzicami. Po prostu lepiej działa pokazanie dorosłości niż przekonywanie o niej, kiedy dowodów brak...

Nie, nie twierdzę, że rodzice autorki zachowują się super. Twierdzę jednak, że nic jej biadolenie nie da. Lepiej się wziąć garść i argumentować swoje stanowisko czynami

ja tu widze kolejna supportofoscar.....

Ślimaczyco, niezupełnie chodziło mi o kompromis. Chodziło mi o stopniowe udowadnianie, że jest się dorosłą. Autorka wspomniała o tym, że jej mama nie pozwala jej przygotować jedzenia dla chłopaka, tylko sama je robi. Od przeforsowania takich rzeczy należy zaczynać, a nie od nocowania chłopaka. Nocowanie to temat bardzo kontrowersyjny i wielu dużo bardziej liberalnych rodziców nie chce o tym słyszeć.

A autorka tupie uszami, że jest dorosła i...nadal pozwala się mamusi obsługiwać i traktować jak dziecko. I demonstruje swoją dziecinną filozofię. Pół roku to związek na dobre i na złe, oni NA PEWNO będą tylko spać, oni KONIECZNIE muszą ze sobą spać (???). To bardzo dziecinne. Rozumiem autorkę, bo sama też byłam w jej wieku taka postrzelona, ale, po latach, w całej okazałości widzę infantylność takiego rozumowania.

Jeśli chodzi o to nocowanie chłopaka, to nawet bym nie wpadła na pomysł (gdybym go miała ), by prosić o coś takiego moją mamę.

Reszta spraw rzeczywiście nie wygląda dobrze. Musisz przekalkulować czy na kierunku, na którym jesteś dałabyś radę pracować i utrzymać się sama. Przyznam szczerze, że miałam w tym roku okres, że myślałam, że w domu już nie wytrzymam. Moja mama ma depresję i niekiedy ma gorszy czas (dużo gorszy), co niestety bardzo negatywnie odbija się na mnie i siostrze. Nie żebym chciała ją zostawiać z tym samą, ale w sytuacji, w której nie chce się leczyć i jednocześnie sprowadza swoim zachowaniem moją samoocenę do poziomu podłogi, chyba jest to zrozumiałe. Doszłam jednak do wniosku, że nie ma co szaleć. Wiem, że nie byłabym w stanie pogodzić mojego kierunku z pracowaniem na etat. Za same alimenty może EWENTUALNIE wynajęłabym pokoik. A co z jedzeniem, rachunkami i innymi wydatkami? Zagryzłam zęby, teraz poprawiło się i decyzji nie żałuję. Studia to dla mnie priorytet. Może teraz muszę się czasem dostosować, bo to w końcu jej dom, ale wiem że za 5 lat będę zarabiać tyle, by być całkowicie niezależną.

Moja mama też czasem ucieka się do szantażu emocjonalnego (ale jest to bardziej niewinne niż w przypadku Twojej mamy ), jednak nie mam takich ograniczeń jak ty. Nie muszę mówić gdzie, kiedy i z kim wychodzę. Chyba, że jakoś późno, to wtedy chce wiedzieć, bo zwyczajnie w świecie się martwi, to zrozumiałe.

To też pewnie zależy na jakich studiach... I zależy też od konkretnej osoby. Wiem, że wcale nie było mi łatwo przejść przez ten rok jak nie pracowałam. A kolejne lata jeszcze cięższe. Mnie to tam właściwie lata, że ktoś powie, że to "wymówki", bo wiem, że te studia zaprocentują za ileś lat. Niektórzy w weekendy się uczą.

250+400=650. Na mojej uczelni nie ma takich stypendiów, by dobiło do 1500. Nawet dla najlepszych.

Podejrzewam, że gdyby ta sytuacja w moim domu ciągnęła się nadal, to rzeczywiście rzuciłabym te studia i poszła na mniej wymagające z mniejszą godziną zajęć. Jednak jest dobrze, więc cieszę się, że nie podjęłam pochopnej decyzji. Co nagle to po diable, tą zasadą kieruję się w życiu.

Ale koleżanki, które studiują i jednocześnie pracują mam. Są na pół etatu, tylko one uczciwie przyznają, że to nie jest żaden problem przy ilości ich materiału i godzin.

I proszę się teraz nie obruszać, że ktoś był na super kierunku i miał czas, by pracować, może zdarzają się takie jednostki. W takim razie podziwiam i gratuluję, jednak ja nie jestem w takim razie na tyle zdolna.

janis, nie martw się o moją ścieżkę zawodową. Zamiast pracować za pieniądze, wolę na trzecim roku iść na bezpłatne praktyki, które wiążą się z moimi studiami. To na pewno więcej mi da, bo na przyszłe stanowisko w cv inne rzeczy i tak będą mało przydatne. Pomijając fakt, że pracą ręce już nie raz w życiu "skalałam", więc wiem co to znaczy. Po prostu nie jestem w stanie pracować w trakcie roku akademickiego. Mojego kierunku nie ma zaocznie. Także ten... spadam się uczyć.

Nie jestem optymistką, raczej realistką. Zawsze można wyjechać, język nie jest dla mnie barierą.

Ale nie o tym temat.

Edit. Tak mnie jeszcze naszło, żebym mogła się uczyć z czystym sumieniem. Nie wiem, może któryś mój post zabrzmiał wyniośle (?), ale zapewniam, że daleko mi do rozpuszczonej lali z nowobogackiego domu. Mam szacunek do pracy, uważam że pracowanie jest ważne dla własnej satysfakcji (bo wiem ile mnie to daje i lubię też, gdy jestem przez pracodawcę doceniana ) i oceny tego, co chcemy w życiu robić. Nie oceniam różnych kierunków na studiach jako: "lepsze" i "gorsze", bo na studia się idzie, by rozwijać swoje zainteresowania i dostać kiedyś fajną pracę. I jeśli ktoś akurat tak trafi, że jego kierunek jest lżejszy, to nie uważam, że ta osoba jest "gorsza" czy coś w ten deseń. Ta osoba jest po prostu na innych, ciekawych dla niej studiach, które mają swoją specyfikę.
A kolejną kwestią jest to, że trzeba mierzyć siły na zamiary. Każdy jest inny, trzeba potrafić się ocenić.

No przecież na tym, m.in. polega dorosłość - na podejmowaniu decyzji najlepszych dla sytuacji. Autorka ubolewa, że jej rodzice są tacy, jacy są. A co mają powiedzieć dzieci w Afryce? W porównaniu z nimi to autorka ma miliony możliwości.

Może zamieszkać z chłopakiem.
Może zamieszkać z koleżanką.
Może uznać, że bardziej opłaca jej się pomęczyć z rodzicami do skończenia studiów.
Może poszukać dorywczej pracy.
Może dopasować naukę do swoich planów.
Może wprowadzać małe zmiany w relacjach z rodzicami i czekać na efekty.
Może poszukać stałej pracy.
Może nie robić kompletnie nic i liczyć na cud.
Itp., itd.

Każda z tych decyzji pociąga za sobą jakieś konsekwencje. To jest cena dorosłości. Autorka boi się tej ceny. Wymyśliła sobie, ze skoro ma 20 lat to jest dorosła i inni mają ją traktować jak dorosłą. I wielkie zdziwienie, że nikt jej na słowo nie wierzy....

Mogę chyba powiedzieć, że po części Cię rozumiem jako człowiek współczujący. Ja sama też mieszkam jeszcze z rodzicami (mam 22 lata), ale nigdy nie miała ze strony moich rodziców takich akcji jakie masz Ty, nawet kiedy byłam młodsza, ba niepełnoletnia. Jestem z moim narzeczonym od 5 lat, miałam 17 kiedy Go poznałam, On wówczas 23 i tylko raz usłyszałam jakikolwiek zarzut w Jego stronę, który nawet nie był jakiś wielki, ojciec stwierdził, że chyba jest dla mnie trochę za stary a dziś? Daliby się za Niego pokroić. Ale moi rodzice są chyba bardziej 'normalni', chociaż moja mama jest zagorzałą katoliczką, ale nigdy nie miałam takich problemów jak Ty, lecz bardzo Ci współczuję i mi Ciebie żal, oni Cię niszczą na każdym kroku, takim gadaniem mącą Ci w głowie w sposób bardzo negatywny, a potem że ludzie mają tak niskie samooceny, a ja się k... pytam jak mają mieć inne skoro na każdym kroku są uświadamiani o tym jacy to są najgorsi i do niczego się nie nadają, chociaż tak wcale nie jest!! Powiem to jako kolejna osoba, uciekaj... Ten toksyczny związek między Tobą a Twoimi rodzicami wnosi same złe emocje, matka Tobą manipuluje, wykorzystuje nawet do tego zdrowie, byle tylko wzbudzić w Tobie poczucie winy, choć Ty nic złego nie robisz - jesteś ofiarą chorej 'miłości' rodziców, może można by to już nawet w pewnym stopniu podciągnąć pod stalking, w formie dość łagodnej.

Najważniejsze abyś była silna i podjęła jakieś decyzję, na pewno nie będzie to łatwe, ale na pewno życie stanie się łatwiejsze, gdy Twoi rodzice nie będę już za Tobą 'chodzić krok w krok'.

Prosto z serca życzę powodzenia!!

Myślę że rodzice znają ciebie i wiedzą że jesteś nieodpowiedzialna. Sama twierdzisz że seks to jest dla ciebie zabawa. To nie jest zabawa. To jest połączenie duchowe z osobą którą się darzy szczególną sympatią. Jeśli tego nie rozumiesz to jest dla ciebie za wcześnie na seks i na związek.

Chyba dla Ciebie za wczesnie na seks, skoro nie rozumiesz, ze kazdy do seksu ma WLASNE podejscie i jakies przeromantyzowane mambo jambo nie dla kazdego brzmi tak samo slodziutko.

Mój niewyparzony jęzor zareagowałby w tym przypadku automatycznie, że oni Ci na niewiele pozwalają a i tak uważają, że wychowali dziwkę, której nie mogą ufać, a jeśli wychowali dziwkę, to coś jest naprawdę nie tak z nimi jako z rodzicami. Tylko to raczej nie pomoże

Wiesz, brak pozwolenia na nocowanie chłopaka to akurat najmniejszy problem w tym wszystkim. Rodzice mają prawo tego zabronić i mają prawo czuć się niekomfortowo z myślą, że trzy metry dalej za ścianą ich mała córeczka być może uprawia seks. To jest do zrozumienia.
Ale w tym co napisałaś widzę poważniejsze problemy: brak zaufania, nadmierna kontrola, krytyka, "wychowywanie" poprzez wzbudzanie poczucia winy i szantażowanie stanem zdrowia mamy.
Takie szantaże zawsze można spróbować skrócić stwierdzeniem, że mama może zmienić swoje podejście do tego (np. do wyjazdu) i wtedy nie będzie się denerwować i nie będzie skakać jej ciśnienie. Nie chce zmienić, no to trudno jej wybór.
Nie dziwię się, że w tej sytuacji, dodając do tego niewielkie powodzenie, o którym wspomniałaś wcześniej, masz raczej niskie poczucie własnej wartości. Współczujesz chłopakowi, że Cię poznał? Martwisz się, ze jest ograniczany? On? On przeżyje Ty natomiast masz przed sobą trochę pracy nad samooceną, oraz nad usamodzielnieniem się. Nie tylko w sensie materialnym, ale też mentalnym, bo widzę objawy uzależnienia: "nie, nie wyprowadzę się, bo matka wyląduje w szpitalu i będzie na mnie" - w ten sposób to się do czterdziestki nie wyprowadzisz.
To nie musi być jutro, ale watro, zeby to był coraz konkretniej precyzujący się cel. Wszystkie te kluczowe dane: gdzie zamieszkać, jakie są koszty samodzielnego mieszkania, jak na to zarobić, jaka praca jest dostępna w okolicy żeby mieć na swoje wydatki, a może coś odłożyć, gdzie mogłabyś pracować po studiach, o tym wszystkim warto pomyśleć wcześniej. A jednocześnie krok po kroku, pokazywać rodzicom w praktyce, że z dziecka zmieniasz się w osobę dorosłą i odpowiedzialną, zaś wewnątrz, w sobie, odpętlić to poczucie odpowiedzialności za stan zdrowia matki. Nie możesz wiecznie żyć pod dyktando rodziców, bo jak nie, to mamusia dostanie ataku.

Owszem, wypowiem się..
niektóre z osób naprawdę dały mi tu do myślenia jednak niektórzy po prostu stwierdzili ze to moja wina,  że to ja jestem nieodpowiedzialna i należy zbluzgać mnie z góry na dół. milutko. Co do moich decyzji.. Z rodzicami nie mam co dyskutować już odopuściłam sobie temat spania chłopaka u mnie.. bardziej denerwuje mnie to,  że nie moge wychodzić nigdzie sama bez ich zgody.
I wierzcie mi lub nie,  ale jestem naprawdę odpowiedzialna osoba, naprawde w rodzinie praktycznie kazdy dziwi sie moim rodzicom ze traktuja mnie tak jak to robią.. Ale i tak pewne osoby stwierdzily, iż jestem infantylna.. cóż trudno. Wiem jaka jestem i jakoś nie będę się tym "pojazdem" przejmować.
Jakie decyzje podjęłam?  Hm. Latwo Wam mowic ze mam sie wyprowadzic itd.
zostałam tak wychowana ze trudno mi jest sie przeciwstawić..
Muszę zamknąć papę i siedzieć tak do zakończenia studiów - tak zrobię. Innego wyjscia nie ma. Później się wyprowadze bo teraz byłoby ciężko i wiem ze miałabym przerąbane lekko mowiac u moich rodziców.
Moja rodzina jest katolicka,  dla nich taki krok-ze opuscilabym ich dom tak wczesnie.. . byłby niedopuszczalny bo : co ludzie powiedzą,  wstyd.. itd
NIE ZNACIE ICH. więc mówienie ze mam sie wyprowadzic łatwo się pisze.. trudniej zrobić to w moim przypadku bo wiem co to za afera by wyniknela.
jednak przyjmuje każda opinię i dziękuję ze odpowiedzi.

Nadal jednak nurtuje mnie skąd opinia ze seks to dla mnie zabawa. W życiu tak nie pomyślałam (i gdzie ja to niby napisałam? ), jestem dziewicą i nawet nie uprawialam nigdy seksu więc nie mam podstawy by twierdzić czym jest dla mnie seks.. jak na razie jest mi nieznany. I nie spieszy mi sie do niego,  gdyż ważniejsze jest to co jest między mną a moim chłopakiem.

Na jakiej podstawie to zostało wywnioskowane? 
Dla mnie związek to nie jest zabawa. Jak napisałeś/łaś "lepiej poznaj seks bo wybierasz chłopa na oslep" to aż muszę odpowiedzieć -związek polega tylko na seksie?  To chyba Ty traktujesz związek jako zabawe skoro dla Ciebie trzeba uprawiać seks by poznac tego jedynego.

mam 23 lata.
od 5 lat utrzymuje się sama.
owszem zdarzają sie miesiące gorsze ale tez miesiące lepsze. czasem rodzice doloza do lekarza, czu podaurj 100 zł.

nie wiem jak 20 letnia studentka,nie dokladajaca sie do utrzymania domu moze stawiac warunki, i wymagac ze chce aby ktos u niej nocował.
to dom twoich rodzicowi i ich zasady, dlaczego maja zgadzac sie na twoje fanaberie?
mowisz ze jestes dorosla, cym objawai sie twoja doroslosc?

skoro jestes dorosla i chcesz spac z chlopakiem to zamieszkajcie razem.
dlaczego rodzicom po domu ma sie plątac obcy facet??

nie wpadlas na to ze moze ich to krepowac?

ciebie by nie krepowalo ze wy w lozku a oni za sciana?
swoja droga skoro chcecie razem spac to czemu nie u niego skoro u ciebie nie mozna?

a co do seksu, kota w worku nie bierz.
lepiej sprobuj za jakis czas bo nie zbudujesz szczesliwego zdrowego zwiazk bez udanego zycia erotycznego.
wiem z autopsji

Nie stawiam warunków, to byly tylko pytania, nie powiedziałam im, że "on śpi i już" - to jest stawianie warunków. jednak ja grzecznie ich o to zapytałam, czy może u mnie spać i już.. nie pozwolili.. no cóż trudno - to już sobie odpuszczam.
Z tego co widzę, większość z Was sądzi, że dorosłym się jest jak się jest na swoim. A co jak moi rodzice pracują a ja pilnuję małego braciszka, robię zakupy, sprzątam w domu? To się nie liczy, tak? To nie jest pewna forma dorosłości? Odpowiedzialność za małe dziecko, za dom? Moja wina, że moi rodzice są tacy jacy sa i nawet nie mogę się wziąć za gotowanie bo " bo nas zaczadzisz, bo dom spalisz, będziesz gotowała jak bedziesz u siebie". Nie dziwcie się proszę, że ja tu tak narzekam, ale tego sie wytrzymać nie raz nie da.
A wyprowadzka by problemu nie rozwiązała, bo by go poszerzyła - znam swoich rodziców, wiem do czego sa zdolni. Skrytykowali mojego kuzyna który zamieszkał sam, bo nie mógł wytrzymać ze swoja matka, powiedzieli że jest wyrodnym dzieckiem, bo opuscił rodziców (jest 2 lata ode mnie starszy) - od roku jak kuzyn mieszka sam już nie ma kontaktu ze swoją matką, bo powiedziała, że skoro on sie jej wyrzeka uciekając z domu, to ona wyrzeka sie jego - moi rodzice ją poparli.
Moi rodzice są strasznie rygorystyczni i widzę, że niektórzy z Was sądza że po wyprwadzce to się zmieni.. otóż szczerze w to wątpie bo już nie raz ich w akcji widziałam.
Powiedzieli, że jak się wyprowadzę, to po pierwsze nie ma powrotu a po drugie mam już się nie nazywac ich córką.

Co do seksu.. wiesz co, ja nie naginam mojego chlopaka, tzn kiedyś tak powiedziałam mu, że musimy kiedyś w końcu spróbować bo nie chcę być dziewicą do śmierci.. to usłyszałam od niego " ale ja cie kocham i bez tego, nie chce żebyś myślała, że jesem z tobą tylko dla seksu".. za każdym razem mi tak odpowiada. więc ja nie naginam.

Zastosuje to w kolejnej sprzeczce

Nie wiem w sumie czy pisanie tutaj ma jakis sens ale sprobuje. Jesli nie bedzie interpunkcji to wybaczcie ale nie mam na to głowy...
Chce zacząć od tego ze mam w tym roku 20lat. Duzo, ja wiem. Niestety rodzice, szczególnie tata, jest w opór nadopiekuńczy. Wiecie, oczko w głowie, córunia tatunia... Mam chłopaka, tata wie o tym, ale nie do konca go akceptuje bo wynikła miedzy nimi kłótnia ale z mojej winy. Niewazne. Ja chce tu poruszyć kwestie wlasnie nie wychodzenia z domu bo tata... Nie potrafie z nim rozmawiac bo ZAWSZE gdy chce odrazu mam łzy w oczach bo nigdy nie miałam super kontaktów z nim. Z mama w sumie tak samo. Nigdy z nimi nie rozmawiałam i nie mowilam o problemach ktore kazdy ma w tym wieku. Nie wychodzę z domu, nie jeżdzę nigdzie... No i wlasnie chłopak poprosił zebym w sobotę pojechała z nim na łyżwy (Ok.1.5h drogi). Nw jak mam sie spytać i jak pogadac z tata czy moge bo wlasnie zapomniałam wspomnieć ze jesli juz chce gdzies isc to musze pytać i prosić o zgodę... Wiem ze gdy zapytam pewnie popsuje mu humor a ja zaczne płakać, ale nie chce wlasnie tego bo nie chce by odbierał to jako branie na litość bo tak nie jest. Po prostu ja nie umiem z nim rozmawiac i zawsze płacze. Jestem wykończona bo przez to sie kłócę z chłopakiem i widze ze mu mniej zalezy... Po nocach duzo mysle, duzo placxe, przeżywam i nikt o tym nie wie. Boli mnie to. Kocham tatę, serio, ale nie chce tak zyc a wyprowadzka czy takie rzeczy nie wchodzą w grę wiec darujcie sobie. Prosze byście cos doradzili a propo rozmowy o łyżwach (by byla tam tez jeszcze jedna kolezanka z nami) zeby nie wkurzyć go a jesli macie jakis sposob na łzy to tez poproszę

To nie są wymówki, no chyba że masz na myśli studiowanie Kulturoznawstwa...
Żeby mieć dobre wyniki na trudnych kierunkach trzeba się dużo uczyć, a wiadomo że często student najwcześniej dociera do swojego lokum po zajęciach dopiero pod wieczór. Bez snu nie da się długo wytrzymać, więc praca nocą odpada, a dorabiając w weekendy raczej nie zarobi się tyle żeby samodzielne utrzymanie było możliwe, poza tym na trudnych kierunkach nawet będąc bardzo zdolnym poświęcić trzeba naprawdę dużo czasu na naukę. Jak ktoś każdy weekend spędza w pracy to kiedy ma się uczyć? Znałam jednego pasjonata 'ciężkiej' dziedziny wiedzy, którą miał szczęście (czy też nieszczęście) studiować, i pomimo tego że mocno się przykładał, studia ( a dokładnie - tempo z jakim należało przyswajać materiał) go przerosły (odpadł po pierwszym roku). Nie pracował oczywiście, bo w takich wypadkach o pracy nawet nie ma mowy, ze względu na całkowicie zajęty czas (nawet spać nie ma kiedy).
Oczywiście znajdą się tacy, którzy sobie poradzą łącząc jedno z drugim, ale to raczej wyjątki, i wmawianie ludziom że jeśli tego nie potrafią to znaczy że cyt. 'szukają wymówek' jest nie fair.