Byłam w 1,5 rocznym związku - zakochana bez pamięci. Byliśmy kilka dni razem i zdradził mnie, powiedział mi o tym po 3 miesiącach, byłam z nim nadal, tak strasznie go kochałam. Cały czas mu pomagałam - na studiach,w znalezieniu pracy, cały czas rozmawiałam o jego problemach, przeszłości. Myślałam, że już zwariuje od tych tematów. Nakłaniałam go lekko na terapie. W jego rodzinnym domu usłyszałam od jego brata 'spierd...', od jego siostry bliźniaczki, że zabrałam jej brata, strasznie nastawiała rodzine przeciwko mnie a mój facet nic z tym nie robił. Po roku - w Sylwestra pojechaliśmy ze znajomymi do Czech, upił się, zwyzywał mnie. Wszystko było na mnie, bo nie powiedziałam znajomym dlaczego tak naprawdę jestem smutna. Od tego Sylwestra nie umiałam z nim zerwać, ani być razem. Nie umiałam przeżyć tych upokorzeń, awantur na ulicy, jak zawsze twierdził z mojej winy. Tzn. on krzyczał na ulicy, ja go uspokajałam, nigdy nie podniosłam głosu publicznie. Wypominał mi mój wcześniejszy związek, wszystko. Nie bronił mnie przed swoją siostrą. Cały czas kłóciliśmy się potem, zamiast z nim zerwać - zachowywałam się jak kretynka. Wypominałam mu siostrę, kontronowałam go, nie wytrzymywalam. Sama zaczęłam się wściekać o jego koleżankę z technikum, od jego kłamstw i zdrady naprawdę zwariowałam. Chciałam też żeby był zły na swoją siostrę, która mnie obrażała.. Jestem głupia, bo mu to powiedziałam i wyszlo na to, że chciałam ich skłócić.
Rozstaliśmy się, sama poszłam na terapię, moja terapeutka powiedziała, że to związek przemocy psychicznej. Nie szkoda mi tego związku, tylko jestem cholernie ZAZDROSNA. O wszystko - że ma super znajomych, przyjaciół, że mu pomagałam a że sama nic nie mam, a on dzięki mnie miał ogarniętą pracę i uczelnie. (z pracy go w końcu zwolnili niedawno). Jestem zazdrosna, ze nauczyłam go czego kobieta potrzebuje, troche ogłady, przestał pić i palić. Sam poszedł na terapię by rozprawić się z przeszłością (ojcem alkoholikiem, ale takim nowoczesnym - bogaty a pijany)
Cały czas mam w głowie pytania - czy myślicie, że on wszystkiego nauczył się na mnie i dla innej kobiety będzie idealnym facetem? Że nigdy nie zrobi jej awantury, tylko naprawdę ze mną było coś nie tak? że będzie bronił ją przed siostrą itp?
No i pytanie drugie - mamy wspólnych znajomych, i nasi znajomi się znają - moi znajomi znają jego znajomych. Strasznie się boje, że naopowiadał ludziom, że byłam taka zazdrosna, że go kontrolowałam, że go chcialam skłócić z siostrą. Ja nikomu nic nie mówiłam, jak będą znać tylko jego wersję to wyjdę i wychodze na idiotke.. Naprawde się tego boję.
Co myślicie na temat moich 2 pytan?
Podobne tematy
Prosze napiszcie co myślicie, bo nie mam z kim pogadać, a czuje się strasznie skołowana
...ale to ona miała prawo skłócać go z Tobą, a Ty nie miałaś prawa mu nic na nią powiedzieć?
Przestań kobieto... to nie Twoja wina.
Jeśli inni mają taki wpływ na niego + zdradził Cię + nie szanuje, to czemu nadal chciałabyś z nim być?
Co myślę? Byłaś w toksycznym związku. Teraz po raz kolejny zajmujesz się zachowaniem eks'a.
To znakomity sposób na odwrócenie uwagi od podstawowego TWOJEGO problemu: zazdrości.
natkap nie chce z nim być, tylko czuję się wykorzysana, że nauczyłam go tyle rzeczy itp., i że to nie ja będę z tego korzystać. I zastanmawiam się czy dla innej będzie dobry..
Wielokropek wiem o tym doskonale, ale nie umiem sobie poradzić z tą zazdrością, nie wiem jak to p[rzepracować raz na zawsze.
Boje się, że nastawi ludzi przeciwko mnie, a ma prawo, bo naprawdę byłam zazdronsa o jego koleżankę i robiłam mu sceny zazdrości. 
Oj.. to ja też w takim razie czuję się zazdrosna, że mój facet były w sumie jest nauczony wielu rzeczy.
Takie życie, każdy wychodzi bogatszy o więcej doświadczeń w związku, nie tylko ten twój.
ale uważasz, że ludzie naprawdę się tak zmieniają? że będzie w porządku wobec innej? że nie będzie jej robił awantur?
Idź na terapię do dobrego psychoterapeuty. Tam, przy jego pomocy, pożegnaj się z problemem własnej zazdrości (i nie tylko z nim).
No chyba śnisz. xD
Wiadomo, że może bardziej się ogarnąć, jeśli laska nie pozwoli wejść sobie na głowę,
ale ludzie nie zmieniają się z dnia na dzień.
Poza tym zawsze ta część jego będzie niedobra.
Niepotrzebnie to analizujesz, bo byłaś dobra dla niego, a on to nie uszanował.
Nie osiągniesz równowagi i spokoju, dopóki będziesz analizować Wasz związek, którego już nie ma.
To oczywiste, że trudno wyrzucić z pamięci kogoś z kim się było i kochało, ale bezustanne rozważania na temat; jak ułoży mu się z kolejną dziewczyną nie mają sensu, to już nie Twoja sprawa.
Faktycznie, potrzebna Ci pomoc, abyś mogła uporać się z problemem zazdrości, także wypominanie przysług które się komuś wyświadczyło nie jest czymś pozytywnym.
Co do wspólnych znajomych, nie wiesz jeszcze, czy on na Ciebie nadawał, jeśli tak, no cóż, wypada skwitować to krótkim oświadczeniem np. to jego wersja, rzeczywistość wyglądała nieco inaczej...i tyle.
Jeśli zaczniesz się tłumaczyć, oskarżać go o różne przewinienia, wciągając w to wszystko złą siostrę, koleżankę z którą Cię zdradził, wywlekając wszystkie Wasze "brudy", zniżysz się do jego poziomu i tylko udowodnisz, że miał rację.
Zajmij się swoimi sprawami, zamknij ten rozdział swojego życia, skorzystaj z pomocy psychologa i wyciągnij wnioski na przyszłość.
Wielokropek, chodzę na terapię, niestety to długa i ciężka praca, nie jest tak łatwo i szybko jak myślałam, dlatego problem zazdrości jeszcze jest. nawet jest ogromny. dlatego Was pytam 
natkap niby o tym wszystkim wiem, ale ciągle zastanawiam się czy to po prostu ze mną jest coś nie tam, w końcu też na końcu byłam okropnie zazdrosna.
josz wiem, że muszę to skończyć, ale chyba nie wiem jak i nie umiem powiedzieć sobie 'dość myślenia o tym', to wraca.
Nie, to z nim jest coś nie tak i mówię Ci to szczerze.
Oj, zazdrosna byłaś jak Cię zdradził, jak dał Ci powody, byś się martwiła.
Męczyłam się z tym kilka miesięcy - weszłam na forum, pół cud, chyba wreszcie trochę mi przeszło .
Teraz tylko jak wziąć się za siebie i iść dalej
Zajmuj się sobą, obowiązkami swoimi, przyjemnościami po pracy, umilaj sobie dzionek.
Teraz taka śliczna pogoda. Zadbaj o siebie jeszcze bardziej.
Poczuj, że żyjesz! 
Kobieta nie jest zazdrosna o mężczyznę w dużym stopniu jeśli ten nie daje jej powodów do tego.
A jeśli zdradził, zachowywał się jak idiota, to ja się Tobie nie dziwię, ale też miałabym w głowie mętlik i bylabym przewrażliwiona na tym punkcie.
Trochę się boję, że będzie ze mnie robił idiotkę i opowiadał ludziom głupoty.
I chyba wygodniej było mi się martwić niż wziąć za siebie. Kobieca logika.
Dziękuję Ci, jesteś naprawdę świetnym człowiekiem
A ludzie nie są nienormalni i nie dadzą sobie wszystkiego wmówić, no chyba, że są na tyle szurnięci, że uwierzą we wszystko, co ktoś mówi.
Poza tym on jest tak szurnięty, że na pewno nie obraca się wśród ciekawych i poważnych ludzi, więc miej na nich wyjebkę.
:****
@nickiwoj
Jakieś 10 lat temu odizolowałem się od ludzi - wszystkich, w szkole i w domu.
Nigdy nie miałem potrzeby akceptacji, byłem przekonany jeżeli ktoś mnie nie akceptuje/krytykuje to znaczy, że jest zwyczajnie za głupi żeby mnie zrozumieć.
Balansowałem na "krawędzi" społeczeństwa, dawałem bardzo niewiele od siebie ale nie miałem problemu z uzyskaniem pomocy od innych.
Nie widziałem niczego niewłaściwego w manipulowaniu ludźmi, siedziałem przy komputerze zajęty pisaniem wirusów, łamaniem zabezpieczeń, pochłaniając wiedzę która dzisiaj w 90% jest bezwartościowa.
Zaczęło się liceum, pierwszego września stałem w pewnej odległości od mojej nowej klasy - rozmawiali się, śmiali się, poznawali się.
Patrzyłem w ścianę i myślałem o tym, że zacisnę zęby i przeżyję - to tylko trzy lata, a gorzej niż w gimnazjum nie będzie.
Stanęła przede mną jakaś dziewczyna i zapytała "Czy nie będę miał nic przeciwko jeżeli się do mnie przytuli", była ładna, bardzo ładna, zgodziłem się.
Usłyszałem śmiech, pomyślałem, że to jakiś głupi żart, zapytałem ją co tak bawi tą grupkę matołów z którymi przed chwilą gadała.
Puściła mnie, powiedziała
"Oni się śmieją ze mnie...
Zrobiło mi się przykro, widziałam, że stoisz sam, nie gapiłeś się, nie śmiałeś się z nimi.
Pomyślałam, że nie jesteś taki prosty jak oni, wydajesz się miły, no i trochę smutny. Potrzebowałam się przytulić, no i myślałam, że Ty też poczujesz się lepiej.
No i... z Ciebie nie będą się śmiać"
Byłem zdezorientowany, na moment złapała mnie za szyję, cofnęła się i na jednym wdechu wyrzuciła
"
Jak nie lubisz się przytulać albo nie chcesz ze mną to powiedz.
Jak coś ze mną nie tak to się nie krępuj, wal śmiało.
Co Ci nie nie pasuje, że tylko stoisz.
Nie to nie, nie robisz mi łaski."
Prawie się rozpłakała, a ja po raz pierwszy od długiego czasu odsłoniłem się mówiąc o sobie, odpowiedziałem szczerze.
"Po prostu mnie zaskoczyłaś.
Już zapomniałem, że tak można, wiesz, gimnazjum... spodziewałem się raczej, że mi przywalisz
Lubię się przytulać, chodź.
"
---
Zmienienie podejścia do ludzi, pozbieranie się, wyjście z depresji i innych problemów zajęło mi dobrych kilka lat i nadal nad sobą pracuję.
Nie związałem się z tą dziewczyną, bo nie potrafiłem.
Nauczyła mnie wielu rzeczy, bardzo pomogła wskazując moje wady ale nie tylko ona jedna.
W tym czasie mniej lub bardziej świadomie wiele osób udzieliło mi pomocy w ten czy inny sposób.
Dzięki nim stawałem się lepszym człowiekiem, przestałem wykorzystywać innych.
Dzisiaj poznając w taki sposób tak uroczą kobietę jak ww. postarałbym się poznać ją lepiej, porozmawiać przy kawie.
Wtedy nie zapytałem nawet o imię - pomyślałem, że będą sprawdzać obecność, więc będę uważał kiedy się odezwie.
Wątpię żeby Twój facet zmienił się radykalnie, bo zdaje się, że nie widzi problemu i nic z tym nie robi.
O agresji w stosunku do kobiet nie wiem nic, bo nigdy mi się nie zdarzyło.
Tego, że nie bronił Cię w żaden sposób nie potrafię zrozumieć.
Atak na kobietę z którą akurat gdzieś jestem/idę (nieważne, czy jesteśmy w związku czy nie) odbieram raczej osobiście.
Nie bądź zazdrosna, sprawiłaś, że ten gość może nie zrani tak bardzo innych kobiet.