Jak mam rozumieć jego zachowanie? Czy On się zmieni?

Rozumiem, ze bardzo ci przykro z tego powodu. Nikt nie lubi kiedy najblizsza osoba zapomina o naszych swietach. To, ze facet nie pamieta o imieninach czy urodzinach znajomych to w wielu przypadkach norma. Oni po prostu nie zaprzataja sobie glowy pamietaniem tych dat. Co do twoich urodzin, to nie przeszkadzalo ci wczesniej to, ze twoj maz nie obchodzi zadnych uroczystosci? W koncu jestescie razem juz dlugi czas...
Mowisz, ze chcesz zeby cie lepiej traktowal...czy nie pamietanie o rocznicach, urodzinach itp. to jego jedyna zbrodnia? Czy moze jest cos jeszcze?

Tak, jesteśmy zgodnym małżeństwem, mamy wspólne zainteresowania i cele. Jednak mój mąż jest bardzo skrytym człowiekiem, można powiedzieć że małomównym, ja natomiast nigdy nie skrywałam uczuć. On jest wspaniałym człowiekiem, bardzo stonowanym i opanowanym, można na niego liczyć, nie jest zawadiaką i to mnie w nim urzekło. Jednak jest też ten minus, i nie wiem jak to wytłumaczyć, a mianowicie chodziliśmy ze sobą bardzo długo, ja studiowałam on pracował, zaręczyliśmy się dopiero po 7 latach bycia razem, mimo, iż już wcześniej tego chciałam i o tym z nim oczywiście rozmawiałam, po kolejnych 6 prawie 7 dopiero chajtnęliśmy się, ale trwało by to pewnie dłużej, gdybym z nim nie zerwała zaręczyn... miałam już dość i powiedziałam, że tak dłużej być nie może, że zabiera mi młodość, a ja nadal nie wiem na czym stoję i że nasz związek do niczego nie zmierza..że mnie nie docenia i że zachowuje się jakby mu na mnie nie zależało ...że nie okazuje mi uczuć....byłam bardzo zdecydowana i stanowcza, co skutkowało tym, że już w niedługim czasie, po raz kolejny mi się oświadczył i obiecał, że tym razem będzie inaczej, że się zmieni. Tak też było, przyjęłam oświadczyny i zaczęliśmy planować ślub i już po pół roku mieliśmy wesele. Początek był wspaniały, ja szczęśliwa, a potem stopniowo wracaliśmy do punktu wyjścia. W między czasie przewijał się inny problem, a mianowicie,to że mnie nie całował, jak dochodziło do zbliżenia, to po prostu omijał ten etap,zaczęłam o tym z nim rozmawiać, on się tłumaczył, że nie lubi się całować, (wcześniej tego nie robiliśmy, tylko całuski, bo paliłam i mu śmierdziało- zrozumiałe), jednak ja już na tym etapie nie paliłam, więc... cierpiałam, bo ja to uwielbiam...Potem sama dałam sobie z tym spokój...a jeszcze później, jak już mieliśmy synka, to powróciło, znów zaczęłam o tym rozmawiać, tłumaczyć...no i coś tam dotarło..przez najbliższy okres starał się i to bardzo...a potem stopniowo zaczęło to zanikać aż ustało...i ja znów odpuściłam...aż do tej pory...Obecnie przeżywam ten problem, który wcześniej opisałam. Owszem w między czasie zdecydowaliśmy się na drugie dziecko, i to był ten właśnie okres kiedy niczego od niego nie wymagałam, kiedy zapomniałam o swoich potrzebach i o tym co dla mnie ważne jako kobiety i żony...Po tym jak to wszystko piszę, to dochodzę do wniosku, że to się nigdy nie zmieni, że tak już będzie....a to mnie strasznie martwi i dołuje. Czyżbym była już skazana na to...
Dziewczyny!!! nic się nie da zrobić?

On nie argumentuje tego niczym, bo nic nie odpowiada. "Przez tyle lat" mi to przeszkadzało i o tym też mówiłam, on się jakoś tłumaczył, a ja myślałam, że to tylko ten raz...niestety myliłam się.

Barb, a nie myslalas moze o tym, ze Twoj ukochany ma Zespol Aspergera?

No właśnie: napisałaś, że Ci nie przeszkadzało, dlatego odpowiedziałam, że się nie dziwię, że Twój facet się buntuje skoro nagle mu z czymś wyjeżdżasz po 13 latach... Zdecyduj się jaka wersja jest prawdziwa: mówiłaś mu o tym, czy nie? I jakoś przecież musiał zareagować, chyba nie odwracał się na pięcie i nie odchodził? I przecież nie napisałam, że nie masz racji, że się go o to czepiasz, bo pamiętanie choćby o urodzinach jest istotne, po prostu wiem, że wiele kobiet przesadza na punkcie wszystkich rocznic etc i mają o to do facetów straszne pretensje. I proszę, nie porównuj się do bitej, poniżanej kobiety, nic Ci się nie dzieje! To na pewno niekomfortowa sytuacja, ale z drugiej strony chyba wiedziałaś z jakim człowiekiem się wiążesz i nie ma co liczyć na jakieś cudowne zmiany o 180 stopni. No chyba, że on sam uzna, że to problem i postanowi to zmienić. A ważne w tym przypadku jest dlaczego on robi tak, a nie inaczej. Jak się nie zna przyczyny problemu to ciężko go rozwiązać.

Poczytałam na ten temat, gdyż wcześniej o tym nie słyszałam, nie sądzę żeby to było to. Jak wyczytałam na Wikipedii: cyt: "co najmniej trzy z wymienionych zaburzeń są konieczne do potwierdzenia diagnozy ZA". Mój mąż nie posiada żadnych z nich..

Bardzo Ci dziękuję, za zainteresowanie. Pozdrawiam

Nie bardzo rozumiem, jak mogłaś tego nie zauważyć przez kilkanaście lat waszego związku. Rozumiem ze miłość jest ślepa, ale bez przesady. Zresztą przypuszczam, że facet musi być naprawdę wspaniały, skoro macie dziecko i spodziewacie się drugiego. Czy naprawdę ta wada jest tak wielka Twoim zdaniem, że płaczesz przez to?

Barb, ja Ci próbuję uświadomić, że powinnaś dociec źródeł takiego zachowania u męża. Postaw się w jego sytuacji: wszystko gra, a potem nagle ta druga strona zarzuca Ci, że nie robisz tego, czy tamtego. To miałam na myśli mówiąc, że "skoro Ci nie przeszkadzało, to się nie dziw". Wiem, teraz napisałaś, że z nim rozmawiałaś, ale na początku nie było to jasne, dlatego tak napisałam. I akurat takie proste pytania w stylu "to po co się z nim hajtałaś?" akurat są często pomocne, bo niektóre osoby nawet nie wpadną, by same sobie zadać takie pytanie, bo im się odpowiedź wydaje oczywista, a potem wychodzą niektóre rzeczy. Toteż moja rada nadal brzmi: dowiedz się jaka jest przyczyna takiego zachowania męża.