nie wiem, co dalej...

Skoro zlozyl tak powazna deklaracje powinnas za nia kosnewkentnie isc i uciac 100% kontaktu z nim patrząc co z tego wyniknie. Zgadzaja się na obecna sytuacje czyli bylejakość (BO OKAZYWANIE "MILOSCI" WOBEC DEKLARACJI NIE BYCIA Z KIMS JEST DOWODEM TEGO ZE MOGA TO BYC TO ZACHOWANIA POWIERZCHOWNE, CZYLI WYUCZONE) nie jest czyms na co ktokolwiem powinien się zgadzać. Chyba ze jest glody to i padlina się pozywi. Chciałbym zebys to zrozumiala. Jeśli kocha to może się zreflektuje, jeśli nie to nie kocha. Czyny a nie słowa, doglebnosc a nie powierzchowność sa dowodami uczuc.

Może pomyśll, że jeśli znajdziesz w sobie tę siłę może go odzyskasz, ale nie za wszelką cenę, a na pewno nie na takich zasadach jakie on wprowadził. Zaczekam na dalszą relację tej historii.

Z góry dziękuję i życzę powodzenia tylko nie dziękuj.

Wiesz, wielokrotnie mu o tym mówiłam, że zachowuje się jakby miał mnie w rezerwie, albo zostawi mnie jak znajdzie sobie inną.
On twierdzi, że wymyślam, ale postanowiłam troszkę się "ochłodzić" w stosunku do niego, odciąć.
Najlepsze jest to, że czasem mam wrażenie, że on robi to po to, byśmy nabrali dystansu do tego związku, ale później szybko przypominam sobie o jego słowach.
...bo naprawdę ciężko uwierzyć mu w słowa, kiedy widzę jego czyny...

no nieźle... czasem nie wierzę, że tak się zachowuję. Zawsze byłam silną kobietą, jak facet zrywał, to pytałam "tyle masz mi do powiedzenia? to pa" i odchodziłam. A teraz po prostu... nie potrafię.

Jak na razie milczę, zajmuję się sobą, choć w środku we mnie się gotuje.
Ostatnio jak napisał mi "dobranoc", to zastanawiałam się, czy w ogóle odpisać. Odpisałam po kilku godzinach w nocy.
Czas pokaże, co dalej. Nie będę poruszać na pewno tematu NAS, bo sama rozmowa o tym samym go wkurza, a jak zmieni zdanie, to przecież mi to powie.
Chcę się odciąć, tak jak kiedyś potrafiłam będąc nawet z nim, ale co z tego wyjdzie? Będę pisać.

________
To Ty miesiąc z nim już tak tkwisz? I nadal on nie zmienił zdania?

Jaka karma? ;p Człowieku, jeśli ktoś zrywał, po prostu odchodziłam z dumą.
..zresztą nie będę się tłumaczyć osobie, która nie czyta ze zrozumieniem.

Czyżby na pewno? Nie znasz mnie, by to stwierdzić. Nigdy z nikim nie jestem for fun, lub dlatego, że mi się nudzi.
Miałam dwóch poważnych facetów.
Przynajmniej jak z dumą odchodziłam (choć w środku żarło mnie od środka i płakałam), to się odzywał były chłopak, a kobieta im bardziej pokazuje, że jej zależy, to ma przesrane... ;/ niestety mam porównanie i mogę to stwierdzić. ;/

Nie robię, po prostu wiem z doświadczenia.
Nie zawsze powiem Ci. Ja lubię jak mężczyzna mówi, co mu na sercu leży, co czuje itd.
Każdy jest inny i każdy będzie mieć inne zdanie na ten temat.

Możliwe, że masz rację. ...ale nie tylko ma to "coś", co potrzebowałam.
Mam z nim najpiękniejsze wspomnienia, z nim wszystko przeżyłam tak naprawdę wszystko. Eh, bo się rozmarzę.

Zawsze jak pokazywałam, że szanuję ich decyzję i odchodziłam, nie pokazywałam całego bólu, to odzywali się, byśmy do siebie wrócili, bo tęsknią, bo nie potrafią żyć beze mnie.

A teraz im więcej pokazuję, że chcę być z nim, to spotykać się ze mną chce, ale nie chce wrócić, więc sraka...

NO RACZEJ NIE MA JUŻ TEJ WYGODY, bo jak chciał pocałować, to powiedziałam mu, że to zobowiązujące, a przecież nie jestem jego dziewczyną i odpuścił.

NO NIE WIEM, CZY TAK PRAWIDŁOWO Kochana! /
Widzieliśmy się dziś po koleżeńsku w sumie i on widział, że nie jestem zadowolona z pożegnania. Dawał mi buziaka w policzek, a później w czoło. To było takie nieswoje. Takie inne, czułam się dziwnie.
Widział grymas i chciał pocałować w usta, ale powiedziałam wtedy "nie rób nic na siłę, jeśli masz później tego żałować. To zobowiązujące".
...ale wybaczcie, musiałam go przytulić.:/
Przy najbliższej okazji postaram się ogarnąć bardziej.
Nie oszczędzał mi komplementów również, ale z jego ust w moją stronę to normalne.

Jeszcze do tego jak wracałam z pracy jakiś gość około 27 lat podjechał do mnie i chciał się ze mną umówić na kawę, bym zostawiła mu namiar do siebie. Powiedziałam mu o tym i stwierdził, że jak zawsze mam wielkie branie.
...ale cóż z tego? nie robi chyba to na niego wrażenia, albo po prostu wie, że nie chce nikogo innego.

No jasne. ...ale najważniejsze, że nie chciałam, by to robił tylko dla mnie.

Rozmawialiśmy o wspólnych wakacjach itd., ale przecież to nie zmieni jego decyzji, więc sama nie wiem do czego te nasze relacje doprowadzą...

Ciekawe czy w tym przypadku też by tak było, gdybyś urwała kontakt. Teraz pewnie jak ja czujesz, że nie masz wyjścia, bo nie chcesz go stracić zupełnie, więc go widujesz, ale też nie jesteście parą. Pułapka...

Ta relacja stanie się toksyczna jeśli jej nie zakończysz.

To, że wasz kontakt wynika tylko z jego inicjatywy to za mało, nie powinnaś dopuszczać go zbyt blisko siebie.

Myślę, że pogrywa sobie z Tobą, a jeśli nie zgodzisz się na to odpuści to, do czego dąży czymkolwiek to jest. Powinnaś być konsekwentna, a ja trzymam za Ciebie kciuki.

Przeważnie po rozstaniu partnerzy unikają kontaktu ze sobą lub redukują go do zera co jest zrozumiałe, a Twoja sytuacja jest dość niecodzienna. Nie mam na myśli niczego konkretnego, ale z jakiegoś powodu pilnuje, żebyście mieli ten kontakt więc musi mieć w tym jakiś cel, a nawet nasuwa mi się myśl, że ma nieczyste intencje.

W dobrym kontakcie z osobą, z którą kiedyś było się w związku chyba nie ma nic złego, ale nie od razu po rozstaniu. Wtedy przychodzi czas na jego przeżywanie, które boli, a u niego nie widać takich objawów więc nie musi chodzić o seks, ale ta sytuacja jest dziwna jak dla mnie.

Boziu, ale tęsknię...a wiem, że nic nie mogę zrobić. muszę udawać twardą...

Rozmyślaj dalej, to będzie boleć mocniej.

Albo postawisz sprawe jasno, czyli chłopie, dzwonisz bo wracamy do siebie, czy dzwonisz bo ci sie nudzi i chcesz koleżanki do towarzystwa.

Zacznij być dojrzała, to i przestaniesz tak histeryzować.

To bez sensu... On sam nie wie, kim dla niego jestem.
Jak zadaje mu to pytanie, to jest cisza, bo wie, że nie jestem dla niego koleżanką.
Plany na wakacje, na wyjazdy różne, a nie potrafi nawet powiedzieć, czy chce starać się jeszcze o nas.
Ciągle gada, że nie zmienił zdania, ze jak na dzień dzisiejszy nie widzi naszej przyszłości, że nie pasujemy do siebie.
Gdy mu powiedziałam, że robi mi nadzieję pisząc do mnie, odzywając się, bo to znaczy, że myśli o mnie,
to przeprosił za to. Potrafi przytulić, dotknąć mnie, złapać za rękę, ale nie potrafi powiedzieć, co dalej...

Mam dość tego odrzucania, to mnie zbyt boli.
Wróciłam do domu i znowu luźno napisał do mnie...
Napisałam mu "żegnaj".

Żegnam kogoś, kogo kocham.. nie mam wyjścia.

Dziękuję każdemu za wsparcie.

Racja, tyle, że on wczoraj do mnie ciągle wieczorem wydzwaniał.
Nie po to, by zmienić zdanie oczywiście, tylko już bał się, że gdzieś polazłam pewnie i zazdrosny był...

Nie no aż taka chamska nie będę.;p
On zazwyczaj dzwoni wieczorami, bo się boi chyba...
A no taki typ człowieka z niego. Poza tym on nadal mnie kocha.

Wczoraj nie odbierałam od niego kilka telefonów, ale napisał mi wiadomość, że to bardzo ważne.
Ok, odbieram. A on wywiad śledczy przeprowadza ze mną...
Dopytuje, co takiego ważnego ma mi do powiedzenia, a on " a bo nie odpisałaś mi na fb, a ja tam pytanie Ci zadałem."
Nie odpisałam mu na pytanie retoryczne. Napisałam mu przecież "żegnaj", a on dopytywał, czy już się nie zobaczymy i niby to takie ważne było...

On to wie.
Zastanawia mnie tylko jedno...
Po co to robi, jeśli nie chce ze mną być?
Myślicie, że wróci pomimo tego, co mówił?

Nie ukrywam, że boję się, że z czasem może mieć mnie gdzieś...;/
..ale nie mam wyboru.

Natkap śledzę Twoją historię od momentu gdy skomentowałaś moją (odejście narzeczonego po ponad 5 latach..) ciekawi mnie jak sie Tobie losy potoczyły? Podjęliście jakieś kroki?

PROSZĘ ZOBACZYĆ, KIEDY TEMAT DODAŁAM I KIEDY PRZESTAŁAM O SWOJEJ SPRAWIE TU PISAĆ.
Oliwka nie pisałam tu wszystkiego. Ja się nie odzywałam kilka dni z rzedu, a on sam pisał.
Ani słowa nie napisałam, więc konsekwentnie się zachowywałam. :*

Zerwałam z nim kontakt na 100%, ale on nie dawał za wygraną.
Ciągle szukał ze mną kontaktu.
Powiedziałam mu, że jestem dorosłą kobietą, która jak już jest z mężczyzną to myśli o związku przyszłościowo
i jeśli nie chce być ze mną na dłużej - niech odpuści + że jeśli raz zerwie, nie będzie już powrotów, bo nie mam 5 lat.
Dziś znowu ze sobą jesteśmy i pracujemy nad naszymi relacjami.
Niekiedy jest miodowo, niekiedy mniej miodowo, ale lepsze relacje niż wcześniej.

Sądzisz, że jestem trollem? Spoko...
Jakbym chciała to zrobić, założyłabym bloga.

hahhhaha co za żal, a Ty wróżką jesteś, że widzisz przyszłość?

Mój facet ma wady, ale nigdy by nie romansował z kimś innym będąc ze mną, bądź nie zdradziłby mnie.
Mam ku temu powody, by tak twierdzić.

Aha, kurczę to sorry - źle zrozumiałam. :*
Tak sądzisz? ... że łykam wsio, co mi powie?
No nie w zupełności.
Wiesz, to nie jest związek kilku miesięczny, tylko ponad 3 letni i chyba nie starałby się mieć ze mną kontakt i nie wróciłby do mnie, gdyby mu nie zależało.
Też nie jestem jakaś naiwna i ślepo wierząca w to, co ktoś mi powie.
Patrzę na czyny.

Wiem, że chcesz dobrze, ale mam nadzieję, że mu nie odwali już.

Tak, szacunek do własnej siebie jest najważniejszy!
Wiesz, sama nie wiem, co czas pokaże.
To też nie jest tak, że człowiek zmienia się na suuuuper człowieka w związku, na bardzo poprawnego po przerwie,
ale jak na razie nie narzekam.
Strach jest, ta niepewność, ale jestem dobrej myśli.
U nas jedynie brakuje nam stabilizacji.