Ślub, kredyt.. A ja nie wiem czego chcę..

Wszystko się ułoży, masz przed sobą całe życie. 30 lat spłacania kredytu i życia z wiecznie niezadowolonym mężem. Powodzenia.

O miłości z Twej strony ani słowa, sporo zaś o wątpliwościach, o pogardzie dla narzeczonego.

Zamiast po raz kolejny odkładać ślub, oddaj mu słowo i pierścionek. Niech ma szansę na znalezienie osoby godnej siebie i ułożenie sobie z nią życia.

Wszystko racja,ale nie podoba mi się ta sprawa z jego piciem...Bo że siedzi przed tv i narzeka to jeszcze ujdzie.Każdy tak robi wcześniej czy później
Powiem ci tak - moim zdaniem zdecydowałaś się na ślub "z rozsądku".Dokładnie i realnie oceniasz to na czym stoisz, a niewiele kobiet na to stać.Zadaj sobie pytanie, czy twój facet myśli i wybrał ciebie na podobnych zasadach, a najlepiej szczerze z nim porozmawiaj, bo chyba komunikacja między wami jest słaba.Jeśli tak, to wszystko jest w porządku, pod warunkiem, że przyjmiecie wszystko jak jest bez zbytnich wymagań od drugiego.

Jak ktoś ma problemy psychiczne, to powinien je rozwiązać, a nie ślub brać.

Ja w sumie Cię trochę rozumiem, bo miałam kiedyś podobny wzorzec postępowania.
Wiecznie byłam z siebie niezadowolona i albo się wiązałam, z facetami, którzy byli dla mnie atrakcyjni, ale okropnie mnie traktowali, albo z kimś kto był niby dobry, ale uważałam go za beznadziejnego.
Obie sytuacje wzmagają poczucie beznadziei i są ślepym zaułkiem.
Jak byś popracowała nad sobą i lepiej się ze sobą poczuła, to byś zaczęła przyciągać fajne osoby, a nie innych frustratów lub manipulantów.
A tego ślubu nie bierz,bo go przecież nie chcesz. I napisałaś tu,żebyśmy ci to potwierdzili.

Odpowiadając na twoje pytania: jesteś niezadowoloną, a delikwenci byli beznadziejni, żeby mogli karmić twoje niezadowolenie.

To mnie zaintrygowało:

"Odpowiadając na twoje pytania: jesteś niezadowoloną, a delikwenci byli beznadziejni, żeby mogli karmić twoje niezadowolenie."

Tak się dziś zastanawiam skoro moi faceci mieli same niemalże wady jak sobie analizuję.. to dlaczego z nimi tkwiłam, tkwię? Próbowałam wiele razy rozmawiać z tym obecnym facetem, albo pokazywać mu o co mi chodzi. Ale on nie jest w ogóle otwarty. Ja zaczynałam temat to tak jakbym palącego się polewała benzyną. Zaczyna się denerwować, podnosi głos, mówi, że jak zwykle wymyślam. Jeśli chodzi o alkohol to też uważa, że przesadzam. Kilka razy pisałam listy.. To po takim liście potrafił zadzwonić i zapytać co dziś będziemy robić. Czasem po takiej akcji, gdzie groziłam rozstaniem, albo wręcz to robiłam.. to chwilowo było lepiej. Ostatnio potrafi sam coś od siebie dać, jakiś ludzki odruch. Ale ja się stałam na to już obojętna. Bo jak siłą czegoś nie wyrwę to nic nie dostanę. Chociaż nie ukrywam, że ciężki ze mnie materiał również. Bo może za dużo wymagam. Bo chciałabym żeby się o mnie troszczył jak o małą dziewczynkę. A jak nie to się dąsam.. Aczkolwiek mówię o wszystkim co mnie boli. Tyle, że bez odzewu, albo w ogóle on tego nie rozumie. Więc ja już naprawdę nie wiem, czy za dużo wymagam, czy faktycznie guzik dostaję.. Wzorca nie mam gdzie szukać, wychowałam się bez ojca.

Obawiam się, że może jednak moi delikwenci nie byli tacy beznadziejni, tylko ja jestem na tyle niezadowoloną i marudną osobą, że z każdego "księcia" uczyniłabym ropuchę.

Excop to nie jest tak, ze obecny facet byl na otarcie łez. Bo po poprzednim facecie w ogóle nie było łez to po pierwsze, a po drugie poznałam go długo po rozstaniu z poprzednim.

Jak dla mnie to duże prawdopodobieństwo, że się skończy rozwodem. Lepiej chyba przełożyć i dojść z sobą do ładu niż za pół roku iść do urzędu po papiery rozwodowe. A może najnormalniej w świecie to nie jest ten przy którym nogi Ci się uginają i chciałabyś żeby został ojcem Twoich dzieci. Zwykłe niedopasowanie ot co. Znam kilka osób, które miały ogromne wątpliwości, gdzie rozum podpowiadał nie rób tego, a potem żałowały ślubu. Jak dla mnie powinnaś gdzieś wjechać bez niego przemyśleć wszystko, wrócić i podjąć decyzję.

Excop hmm... Średnio co godzinę zmieniam zdanie.. Tzn akurat od kilku dni to mam ogólną jazdę, ale wcześniej to z chwili na chwilę byłam szczęśliwa, zaraz potem nieszczęśliwa. Raz mówiłam sobie - idę w to, później robiłam listę za i przeciw, następnie oznajmiałam przed sobą, że powinien być koniec. By potem znowu twierdzić, że a raz kozie śmierć niech się coś dzieje i zobaczymy jak to się potoczy.

Ale chyba nigdy nie czułam prawdziwie miłości. Czy nigdy mi niczym nie zaimponował, że mogłam sobie powiedzieć - tak ten facet musi być mój. [ edit: albo może ja nie umiem nikogo docenić ]

Początkowo starałam się bardziej niż teraz, ale to było bez odzewu. On jakby nie potrzebuje tego co ja chciałam dawać i mogłabym dawać. I wcześniej wymagałam jeszcze o dopominałam się bardziej o wszystko. A teraz gdy on czasem coś zrobi od siebie to mnie to już nie grzeje. Bo może to już jest zdecydowanie za mało. Zrobienie śniadania do łóżka raz na kilka miesięcy albo pomasowanie pleców po wielkich prośbach raz na dwa lata, to naprawdę nie cieszy. [edit: a no właśnie.. albo powinno ucieszyc, powinnam docenić że w końcu to zrobił, bo wie, że lubię. Czy gonić takiego faceta od razu, co nam nie chce dać takiej formy bliskości? ]

Nie wiem po co w to brnęłam tak daleko. Właśnie chyba po to, ze jakoś to jest, jakoś to będzie. Karmiłam się takimi głupimi powiedzonkami, że im więcej dajesz tym więcej otrzymujesz, lub, że im ktoś bardziej zamknięty tym bardziej go trzeba kochać, albo mów życiu "tak" i bierz co Ci daje itp..

[ edit: Jakaś we mnie niepewność jest. Co sobie pomyślę, to od razu przychodzi myśl negująca. Nie umiem w tym odnaleźć prawdy ]

@Małpa
Zauważ, że to ona napisała że on dużo pije. "Dużo" to ile? Jedno piwko max dwa razy w tygodniu czy połówka co wieczór przed spaniem? To "dużo" to jej subiektywna opinia, tak naprawdę nie wiemy ile. Laska zwyczajnie szuka dziury w całym...

@Monaliza
Czas dorosnąć.
Skoro nie kochasz gościa to daj mu spokój. Bez Ciebie facet ma szansę spotkać kogoś naprawdę szczerze zainteresowanego z kim poukłada sobie normalne i szczęśliwe życie, bo z Tobą to mu się raczej nie uda. Zanim pójdziesz do ołtarza ogarnij własną głowę. Przydał by się jakiś dobry specjalista. Może warto rozejrzeć się za psychologiem w Twojej okolicy?

To mnie uderzyło strasznie. Nie ważne jaki garbaty, pijak, bez ręki czy nogi, byle by był bo w KOŃCU muszę kogoś mieć. Normalnie wyrafinowane oschłe kalkulowanie. Rozumiem, że rozsądek w związku to podstawa, ale jak dla mnie to zabrzmiało jak zimna kalkulacja desperatki, której suszą głowę - no weź Ty ten ślub, już czas, będziesz starą panną, etc.
Ten ślub, to małżeństwo może przeżyć, ale będzie przypominało małżeństwa naszych babć za morgi. Rozwód będzie, FAJNIE, ale kredyt będzie nad Wami wisiał.

Odwołaj to w czorty, kredytu nie podpisuj. Zasięgnij jakiejś pomocy, albo po prostu wyjedź, ucieknij, zmień otoczenie, odetchnij i skończ z myśleniem "muszę", Ty nic nie musisz, MOŻESZ, ale nie musisz

Dziękuję za tyle odpowiedzi

netmisiek ja szukam dziury w całym? To powiem Wam ile i jak pije mój narzeczony. Kiedyś z dwa razy znalazłam małe flaszki pochowane po szafkach. Potrafi na imprezie z rodzicami ( tak z rodzicami.. Na jakiejś imprezie imieninowej, albo po prostu przy piątku ) wypić 1,5 litra wódki na 3 osoby. Mama zakładam, że pije mniej, to wychodzi na łeb faceta ponad 0,5 litra. Kiedyś okazało się, że na imprezie wychodził niby palić do kuchni a nakryłam go, że pił z butelki wódkę, bo przy stole zbyt wolno polewali.. Przesadzam z moimi obawami? Chyba nie.. W ostatnim liście napisałam mu, że wg mnie powinien się leczyć. On uważa , że przesadzam. Że przecież w tygodniu nie pije, a, że w weekend pije to chyba normalne..

Co do psychologa to już chodziłam i do psychiatry i do psychologa, przeszłam terapię behawioralną, ale jak widać mało ona wniosła w moje życie, albo po prostu już sama przesiąknęłam bylejakością.

lifrinat dobrze opisane. Nie powiem, my też razem biegamy, oglądamy filmy itd, chodzimy czasem na pizze, do restauracji. Ale ja nie umiem tym związkiem się cieszyć, bo z tyłu głowy wciąż analizuję wszystko i się dystansuję. A nawet już mam postawę bardziej negatywną niż pozytywną do niego. I wmawiam sobie, że ta intuicja to jest zła, i że mnie powstrzymuje na siłę. Jeśli chodzi o moją mamę. Wyszła za mojego ojca z musu, bo chciała się wyrwać z domu itd. Początkowo był wspaniały, kwiatki, kanapeczki do pracy, pomocny dla całej rodziny itd. Jak miałam 3 miesiące już miał babę z brzuchem i nigdy się mną nie interesował. Nie znam prawie go. Potem u mamy przewijali się różni faceci, raczej nic ciekawego. I mam do tej pory jest sama, z przelotnymi znajomościami. Dlatego nie mam pojęcia jak wygląda życie z facetem, jak powinno być.  I całe życie mama mi suszyła głowę, że faceci są beznadziejni. I też dlatego daję każdemu szansę może za długo, po to by się odciąć od tego, że mam zakodowane w głowie, że wszyscy sa byle jacy. I jestem z kimś tak naprawde chyba tylko po to, by nie mieć o sobie przekonania, że rzucam wszystkich bo mam tak zakodowane w głowie.

A co mnie trzyma w tym związku? Poczucie jakiejś tam stabilizacji, bo jednak mam tego faceta, jakieś tam stateczne życie. Plany. Chęć zakupu tego mieszkania, bo sama bym się nie odwyżyła wziąć kredytu.

Pokręcona chyba jestem dość..

Jeszcze tylko jedno pytanie, proszę o interpretację czy dobrze myślę.

Nigdzie sama nie wychodzę, żadne imprezy itd. Jutro mamy spotkanie klasowe i poprosiłam mojego faceta czy przyjedzie po mnie, bo zapewne zjemy sobie jakąś kolację i wypijemy drinka. Oburzył się, że jutro on nie siada za kierownicę ( ponieważ ma zamiar pić ). Powiedziałam, że ja po niego przyjechałabym i nieraz jeździłam. Oznajmił mi, że raz też gdzies po mnie przyjechał i jesteśmy kwita. Zatem oznajomiłam mu, że w takim razie nie martwi go jak wrócę i czy z kim wrócę. Po krótkiej wymianie zdań powiedział , że jak wrócę do 21 to po mnie przyjedzie, a później nie. Ja mu powiedziałam, że skoro to dla niego taki problem to ma w ogóle się mną nie martwić bo sobie poradzę. Może nawet pojadę samochodem sama i nie będę pić.

I tu moje dwojakie myślenie:

1. Nie zależy mu na mnie, nie martwi się. Ale ja mam prawo wymagać jakiejś troski.
2. Pomyśłałam sobie, że w sumie jestem dorosła i mogę wrócić sobie taksówką przecież i nie powinnam myśleć, że on się o mnie nie troszczy.

Osobiście skłaniam się ku pierwszej tezie. I w takich sytuacjach tak właśnie myślę. A może powinnam zejść z niego, dorosnąć jak to ktoś napisał i martwić się sama o siebie?

aksiek i to wszystko sobie sama na głowę ściągnęłam. I za to siebie nie lubię. Bo skoro mi źle to powinno się podziękować sobie za to i rozstać się. A ja siedzę, analizuję, próbuję mu przetłumaczyć i w gruncie rzeczy się męczę. A może ja mam jakąś depresję i wszystko widzę tylko na czarno? Nie wiem

Ja już czasem popełniałam radykalne kroki. Więc wiem co w trawie piszczy i moja intuicja jeszcze całkiem nie umarła. Jeszcze tylko żebym w życiu umiała ocenić każdą sytuację a nie wisieć między dwiema opcjami. Dlaczego tak jak z tą podwózką po imprezie - dlaczego ja od razu nie wiem co powiedzieć, jak zaregować. Tylko pojawiają mi się jakieś opcje. Nie umiem walczyć o siebie czy co?

Odpowiedź:

To nie depresja. To rzeczywistość.

Chcesz męczyć się dalej? Chcesz męczyć się przez następne lata, nie w nieformalnym związku, ale w małżeństwie?  Czy chcesz, by ten mężczyzna był ojcem Twych dzieci? Jakie pojęcie o relacjach między kobietą a mężczyzną, między mężem a żoną będą miały dzieci żyjące w takiej rodzinie?

Żadnego pojęcia? Na pewno Twój facet nie ma pojęcia o relacjach, które panują w rodzinie? Przecież na tej podstawie układa wasze.

Masz wszystkie informacje, najwyższa pora na podjęcie decyzji. Wybierz, jak chcesz żyć.

Edit:
Dla ułatwienia. Wyobraź sobie, że poślubiasz - jak go określiłaś tego - "swojego faceta"...
Mijają 2 lata. Jak wygląda Twoje życie?
Mija 5 lat. Jak wygląda Twe życie?
Mija 10 lat. Jak wygląda Twe życie?

Wiesz już jaka będzie ta stabilizacja. Decydujesz się na nią?

Edit:
Zapomniałaś o kredycie i jego spłacie.

A ty tak męczysz bułę na forum, bo tak się nauczyłaś, czy realnie masz zamiar coś z tym zrobić?

W sensie: powiedz nam: podpisujesz z nim umowę w banku i bierzecie ten ślub? Oczywiście dużo alko będzie, mam nadzieję.

Jak mu powiedzieć? Szybko. Prawdę. Że go nie kochasz. Że nie widzisz się u jego boku. Że nie chcesz (nie decydujesz się) być jego żoną. Że dziękujesz mu za wspólny czas.

Edit:
Przepraszam za post pod postem.

autorka tematu szuka kogoś kim by mogła sie pochwalić, kto by imponował
znaczy sama ma o sobie bardzo niskie mniemanie i szukać lepszego musi u innych

nigdy nie znajdzie