Mój chłopak mnie nie szanuje

Cześć nazywam się Nadia, pisze do was ponieważ tak naprawdę nie mam komu się wygadać i poradzić. Chodzę z chłopakiem przeszło dobry rok jest on ode mnie starszy ma 27 lat a ja tylko 18... Gdy zaczeła się nasza znajomość było całkiem fajnie, normalnie. Po pewnym czasie wystąpiły kłótnie o to że chce gdzieś wyjść z koleżankami zostałam wyzwana od szmaty, kurwy, szczeniaka i gówniarza. Strasznie mnie to boli do dzisiaj lecz mu za każdym razem wybaczam bo go kocham. Opowiem wam też co zdarzyło się na pewnej imprezie na którą pojechaliśmy z jego znajomymi. Na początku dobrze się bawiliśmy troszkę popiliśmy jak to na imprezie, gdy mój chłopak był przy barze i kupował drinka ja czekałam na niego przed wejściem  i nagle podszedł do mnie kolega i przywitał się ze mną buziakiem w policzek. Gdy on to zauważył zaczoł wyzywać mnie od szmat, kurw itd.. popłakałam się i wybiegłam przed sale, poszłam do samochodu koleżanki i poprosiłam ją żeby odwiozła mnie do domu. Zgodziła się i gdy wyjeżdżaliśmy od wybiegł przed sale i kazał mi wychodzić, wyszłam z samochodu ponieważ nie chciałam awantur i kłótni. Wzioł mnie za rękę i poszliśmy kawałek dalej. Nie zapomnie tego do końca życia... dopiero tam zaczeła się kłótnia wyzywania mnie, szarpanie i nawet popchnięcia. Rzucił mój telefon o ziemie i perfidnie się śmiał. Strasznie płakałam i się bałam. Po chwili jakby nigdy nic zaczoł mnie przepraszać, nie godziłam się na przeprosiny. Płakał i klękał na kolanach żebym mu wybaczyła. Ale nie godziłam się zawołałam koleżankę, zabrała nas i odwiozła... Na drugi dzień przyjechał z kwiatami i przepraszał, mówił że ktoś dosypał mu narkotyki do drinka i dlatego tak się zachował. Wybaczyłam mu, bo strasznie go kocham, jest to mój pierwszy chłopak i mi na nim zależy.. ale nie wiem co dalej. Powiem wam jeszcze co przydarzyło mi się jakiś czas temu... Zaszłam z nim w ciążę, bardzo się cieszył jego rodzice również ale ze mną i z moimi rodzicami było inaczej... Przez tydzień mieszkała u niego ponieważ rodzice nie chcieli się do mnie odzywać... powiem wam że okazało się że mój chłopak się okazał bardzo odpowiedzialny za to co się stało i mi pomógł. Niestety po jakimś czasie poroniłam. Jest to straszne doświadczenie w tym wieku... Za dużo przeszłam i nie daje sobie rady. Mój chłopak uważał że poroniłam przez swoich rodziców że to jest ich wina i stanowczo powiedział żebym nie utrzymywała z nimi kontaktu. Ja i tak utrzymuje z nimi kontakt ponieważ od razu po szpitalu przeprowadziłam się z powrotem do domu. Mój chłopak obiecał mi że już więcej nie powie do mnie tak okropnych słów jakim są: kurwa szmata gówniarz... przecież od początku znajomości wiedział ile mam lat! dlaczego mnie przy każdej awanturze wyzywa? i traktuje jak śmiecia?? dlaczego? staram się jak mogę a on śmieje mi się w twarz jak się kłócimy uważa że jak z nim rozmawiam to mam się na niego patrzeć, popycha mnie jak nie chce iść...
Proszę was powiedzcie mi co ja mam zrobic? ja naprawdę nie daje sobie już z tym rady. Kocham go ale nie chce być tak traktowana.