Jestem w zwiazku od 2 lat. Na pierwszy rzut oka nasz zwiazek wygląda bardzo dobrze. Dogadujemy się, bawimy ze soba. Mój chlopak powiedzial ze gdybym mu nie powiedziala o moim problemie, sam by sie nie zorienowal. A prawda jest taka, ze jestem przerazona mysla o jego utracie. Mam różne lęki związane z ta utrata, ze nie zadzowni, ze mnie zdradza, ze nie chce ze mna byc. Jednak to nie bylo wielkim wyzwaniem, dawalam sobie z tym rade. Problem rozpocząl sie gdy moj chlopak zaczal wyjezdzac na spotkania studenckie, chcial wyjsc ze znajomymi. Pozwalam mu na to i nie robie wyrzutow czy awantur, ale w sobie przezywam po prostu masakre, bo nie wiem jak to opisac. To co czuje, gdy wiem ze on ma wyjechac czy gdzies wyjsc to okropna mieszanka leku, smutku i zlosci. Nie wiem jak sobie poradzic ze soba, bo chce miec normalny zwiazek, w ktorym kazdy ma swoja przestrzen i jest wolnym czlowiekiem. Nie chce juz cierpiec, chce normalnie zyc. Niestety czuje, ze jestem od niego uzalezniona. Czesto mysle o nim, o naszych wakacjach, przyszlosci. Niestety czesto sobie tez wyobrazam ze mnie zdradza. Nie moge doczekac sie spotkania z nim i czas bez niego uwazam za bezwartosciowy i stracony. Chcialabym byc caly czas z nim. Chodze do psychologa z uczelni, bo nie stac mnie na platnego,a z NFZu czekam na telefon od stycznia. Niestety Pani psycholog mowi mi tylko o akceptacji uczuc, nic o dzialaniach, ktore moglabym zrobic zeby sie wyzwolic. Wiec prosze, prosze Was pomozcie mi. Jesli ktores z Was pzreszlo przez cos takiego, bylo wspoluzaleznione, lub ma kontakt do takiej osoby, blagam niech da mi znac.
Podobne tematy
2 2015-05-21 07:50:18 Ostatnio edytowany przez znikam (2015-05-21 07:51:09)
Kasia ja miałam to samo! był to wynik depresji. Chodziłam na terapie i na nowo z psychologiem przerabiałam swoje dzieciństwo, może w twoim dzieciństwie jest coś co jest tego wszystkiego powodem. U mnie skończyło się "latanie" za mężem dopiero gdy poznałam kogoś innego kto zawrócił mi w głowie, choć z nim nigdy nie byłam. To oczywiście nie jest wyjście z twojej sytuacji, ale jak pisałam wcześniej, u mnie był to wynik choroby. Miałam ogólnie lęki przed prawie wszystkim. Może zmień psychologa?
Więc jesli bylabys chetna opowiedizec mi wiecej i glebiej o swojej sytuacji, prosze napisz do mnie.
Probowalam juz tyle razy, prosilam wiele osob o pomoc na wielu portalach, niestety nikt nigdy mi nie odpisywal
Moja psycholog rowniez powiedziala, ze to przez moje dizecinstwo, konkretnie przez mame, ktora cale zycie na mnie krzyczala za wszystko.
A psychologa nie moge zmienic, chyba ze ktos zna jakiegos psychologa z warszawy, ktory za chcialby mi pomoc za darmo, bo jako studentka nie mam pieniedzy na terapie
napisałam ci maila, opisałam swoją sytuację.
Dziekuje. Jesli ktos mialby jeszcze ochote i czas, chcetnie poznam jeszcze histore innych i podziele sie swoja
Kasiu, zamiast tworzyć w swojej wyobraźni czarne scenariusze, musisz stworzyć sobie taką przestrzeń, w której będziesz mogła realizować swoje zainteresowania, robić coś fajnego dla siebie, indywidualnie, lub z grupą znajomych.
Nie bądź bluszczem, bo chłopak ucieknie. Po za tym każdy powinien mieć grupę własnych znajomych. Ciesz się, gdy on wraca zadowolony, gdyby chciał Cię zdradzić, to nic na to nie poradzisz, wyczujesz, gdyby coś się działo.
Pamiętaj, bezpodstawne podejrzenia niszczą związek, obrażają partnera i zniechęcają.
Latwo powiedziec, trudniej zrobic. Mam studia, ktore sa barzdo ciezkie. Mam bardzo malo czasu wolnego i do tej pory spedzalam go z chlopakiem. Studiuje w innym miescie niz on, mieszkam w akademiku, wiec to mnie troche ratuje, bo mam znajomych. Ale caly czas chce do niego i nie moge sie cieszyc tym czasem, bo uwazam ze lepiej mi by bylo z nim
Bardzo mi przykro- wierzę, że jakoś uda Ci się wypracować i zmienić swoje nastawienie, zachowanie. Każdy zdrowy związek potrzebuje wolnej przestrzeni, dla Ciebie i swojego chłopaka, w której będziecie się oddzielnie realizować, inaczej zwariujesz w ten sposób, na dłuższą metę się tak nie da, tutaj na pewno potrzebna jest terapia, może masz niską samoocenę, boisz się odrzucenia, że będziesz sama? szkoda, że nie masz czasu, ale przydałaby Ci się jakaś pasja, która Cię pochłonie, poza studiami i chłopakiem.
Dokładnie takie obawy jakie masz obecnie wynikają np. z braku lojalności parntenra, tajemnic w związku, kłamstw lub zdrad w tym emocjonalnej. Ja mam takie odczucia jak Ty bo tego doznalem i wiem jakie to męczące, ile potrzeba czasu, aby powoli zapominać o tym, że zamiast ratować związek partner wybiera rozmowę ze znajomym z uczelni i myśli że problemy same się rozwiąża he naiwność. Ogólnie unikaj takiego stanu rzeczy bo to niszczy od środka, a Ty nie masz ku temu podstaw aby niszczyć samą siebie. Głowa do góry i powodzenia w walce z samą sobą. Dasz radę 