Mój tata ma raka.Pomóżcie,błagam...

Przedewszystkim, jak chcesz wesprzec matke i ojca w tej bardzo ciezkiej sytuacji, musisz sie pozbierac nie pokazywac im ze to koniec swiata, ze masz w sobie mnostwo wiary i nadziei ze bedzie wszystko dobrze, tata chyba jednak powinien sie dowiedziec co mu dolega ale zeby mu to powiedziec musisz byc twarda nie rozklejac sie jak bedzie widzial ze jestes pelna wiary latwiej mu to bedzie przyjac widzac ze ma wsparcie, wiem ze mi latwo mowic nie bylam jeszcze w takiej sytuacji ale postaralabym sie zachowac zimna krew, i walczyc ile sil chocby do konca, zycze ci duzo sily nadzieji i mnostwo wiary powodzenia!

słaba, znam to, bo moja mama miała raka krwi...
to są bardzo cieżkie sytuacje, ale masz mame, która Cię wesprze, bo ja miałam tylko mamę, która zachorowała, więc myślę,że cokolwiek się stanie zawsze będziesz miała wsparcie w mamie.
Wiara i siła zdziała cuda.
:*

Współczuję.

Jak przestać się rozklejać i płakać?
Wiadomość o ciężkiej chorobie jest szokiem i wywołuje trudne uczucia. Chcesz je zahamować. Nie ma sensu. Daj sobie pozwolenie na odreagowanie, na wypłakanie i smutku, i rozpaczy, i strachu, i wszystkich innych emocji. Jedynie podczas wizyty u taty   m u s i s z   zachować zimną krew. Nie masz prawa obciążać go swoim bólem. Natomiast rozejrzyj się wśród swego kręgu koleżanek. Może masz koło siebie na tyle życzliwą osobę, która będzie wsparciem dla Ciebie. Bo wspierająca osoba powinna mieć kogoś, na ramieniu której sie właśnie wypłacze czy wykrzyczy.

Jak rozmawiać z tatą?
Najbardziej normalnie. Konkretnie. Rzeczowo. Moim zdaniem nie ma żadnego powodu, by okłamywać go i ukrywać diagnozę jego dotyczącą. Ale to Ty znasz swego ojca, wiesz, czy oczekuje szczerości. I dalszą rozmowę z nim uzależnij od jego potrzeb. Są osoby, które chcą rozmawiać i o swojej chorobie, i o śmierci, i o tym, w jakich warunkach chcą umierać. Są też osoby, które do końca sprawę śmierci uznają za temat tabu, nie do rozmowy. Wiem też, że często chore osoby, widząc brak przygotowania wśród swych bliskich, rezygnują z rozmowy, mimo wielkiej chęci. Pamiętaj w tym o jednym. To Twój tato jest chory, to jemu zagraża śmierć, i wobec tego, to on jest najważniejszą osobą w tym zdarzeniu.

Jak wspomagać mamę?
Pozwolić na łzy, podawać chusteczki, przytulić. Pozwolić jej się na opowiadanie o swym ewentualnym lęku, obawach. To, co szkodzi, to pocieszanie na siłę i zaprzeczanie przeżywanym uczuciom. Być może potrzebna będzie konsultacja lekarska i zaordynowanie jakichś uspokajaczy. Być z nią, jeśli i kiedy, tego chce (czasami niektóre osoby wolą pobyć samemu - wówczas to masz uszanować). I znowu poszukaj wsparcia dla siebie.

Przytulam Cię.

słaba kobietko

Nadzieja ma ogromną wartość terapeutyczną. Nie trać jej.

Dziękuje Wam dziewczyny,z całego serca.Szarpanie się-to właściwe słowo w obecnej sytuacji...Czekaliśmy na wyniki rezonansu-radiolodzy napisali,że nic nie ma.Pytam lekarza,jak to możliwe?On mi na to,że być może nastąpiła pomyłka w opisie?!I dziś zwołują konsylium celem ustalenia co dalej.Na pewno powtórne badanie i kolonoskopia.Nie postawiono więc ostatecznej diagnozy co do rokowań.Natomiast pozostawiono nam cień nadziei i złudzenia...Usg wątroby ojca,które sama wiele razy widziałam już u lekarza,nawet mnie-laika-zaszokowało.Same guzy,dużo guzów,różnej wielkości.Tata wg.lekarzy i nas wszystkich jest na razie w dobrej kondycji psychicznej,wesoły.Ma wciąż boleści górnej części ciała.Bo wciąż liczy,że niedługo Go wypiszą wróci do swojego domu,gdzie razem z Mamą na wiosnę zajmą się gospodarstwem.Moi Rodzice mieszkają w małej miejscowości,całe życie zajmują się dużym gospodarstwem,które zapisali już w całości mojemu bratu,który mieszka w domu swojej żony.Zwleka od kilkunastu lat z zamieszkaniem w domu rodzinnym,bo Rodzice dotąd dbali o majątek,który odziedziczył.Brat pracuje za granicą,pokazuje się w weekendy.Ja natomiast mieszkam kilka kilometrów dalej,często odwiedzam rodzinny dom.Teraz,kiedy Tata jest tak chory,mój brat nie mówi do nas,ani do Taty kompletnie NIC,podobno się załamał...A ja płaczę,kiedy zamkną się drzwi mojego domu,i mimo,że w środku wszystko mi się trzęsie,przy Tacie jestem OK.Mama nie robi zakupów,nie śpi,wciąż płacze,ledwie w szpitalu panuje nad sobą.Ale to Mama moja dostała od losu największy cios...Jestem z Nią dniami,coś tam gotuję,aby w ogóle jadła.Na noc przywozimy do Mamy ciocie i największą przyjaciółkę moich Rodziców.Tak chciała Mama."Co my teraz zrobimy?Przecież to wszystko tu jest Jego,ziemia,lasy,pola,łąki.Tu całe życie tak ciężko pracował i za to ma tak cierpieć?I to wszystko zostawić?".Mój Tata nie lubił nigdy wyjazdów ze swojego domu,często wolał pójść na spacer ze swoim wielkim psem i popatrzeć,jak rosną zboża...

Kilka dni temu zmarła mama mojej dobrej koleżanki, znałam kobietę 25 lat.. miała nie kwalifikujący się do wycięcia nowotwór mózgu- zmarła pół roku od wykrycia. Bardzo to przeżyłam. Tak strasznie nie pasuje mi śmierć do tej silnej kobiety, która życie zawsze trzymała w garści. Czasem wiadomo, że nie ma nadziei i dlatego trzeba zrobić wszystko, aby ostatnie dni życia chorego  były wypełnione naszą troską i miłością. Tylko tyle i aż tyle.
Śmierć bliskiej osoby jest strasznym doświadczeniem, ale jeszcze kiedyś wszyscy spotkamy się po drugiej stronie tęczy..

Słaba kobietko,
bardzo Ci współczuję.Tobie i całej Twojej rodzinie. Wiem jak to jest. U mojego taty 7 lat temu zdiagnozowano białaczkę limfatyczną. Pamiętam kiedy się dowiedzieliśmy. To był szok. Tata zawsze był okazem zdrowia,nigdy nie narzekał, nie chodził do lekarza. Moi rodzice też mają duże gospodarstwo, ziemia to całe jego życie.
Na początku byłam tak strasznie zła na cały świat, że krzyczałam na wszystkich, bez powodu. Przestałam chodzić do Kościoła,bo obwiniałam Boga za to, że tata jest chory. Nie mogłam patrzeć na czerwony kolor, robiło mi się niedobrze (tata dostawał tzw. "czerwoną chemię").  Potem przyszły kolejne chemioterapie, wizyty, szpitale, leki.... Mnóstwo skutków ubocznych. Tacie wypadły włosy, mówił przeróżne głupoty, kłócił się z moją mama na każdym kroku.Nie dał sobie pomóc, szarpał się sam ze sobą, uciekał w pracę w polu. Na chwilę choroba ucichła. To było jak tykająca bomba, wszyscy czekaliśmy kiedy wybuchnie. Dwa lata temu był nawrót...
Silniejszy...Nowa chemioterapia, inne leki, znowu szpitale. Było już naprawdę źle. Nie mieszkam z rodzicami. Studiuję i pracuję prawie 100km od nich. Mama przez telefon nie mówiła mi nic, a jak przyjeżdżałam do domu wszyscy udawali, że jest wszystko ok. Aż w końcu któregoś dnia tata nie wytrzymał usiadł z nami i po prostu zaczął płakać. Pierwszy raz w życiu widziałam jego łzy i dobijającą bezsilność. Wyrzucił to wszystko z siebie.
Dni są gorsze, lepsze, bywa naprawdę różnie, ale to już 7 lat...
Siedem lat naszej walki i... modlitwy. Modlę się teraz codziennie o jego zdrowie i dziękuję Bogu za każdy kolejny dzień kiedy mogę zobaczyć tatę.

Wiem, że jest okrutnie ciężko, że chce się po prostu wyć z rozpaczy. Ale teraz Ty będziesz stanowić podporę dla Twojego taty i Twojej mamy. To Ty musisz być silna za niego, za mamę i za siebie...
Nie wszystko jest przesądzone. Trzeba mieć nadzieję i cierpliwie czekać.
Życzę Ci ogromnie dużo siły, mnóstwo wytrwałości i oczywiście zdrowia Twojemu tacie.
Zobaczysz, że wszystko się ułoży. Pamiętaj, że nie jesteś z tym wszystkim sama - pisz Nam na bieżąco co się dzieje. Zawsze będziemy Cię wspierać!
Trzymaj się!

Witaj!
Daj znać co nowego słychać u Ciebie i Twojego taty
Wiesz, to pewnie nie jest tak, że lekarze nic nie robią tylko czasami rzeczywiście cięzko jest od razu postawić diagnozę. U mojego taty trwało to aż 6 miesięcy. Myślę, że trzeba się uzbroić w cierpliwość.

Przytulam Cię mocno.

Slaba kobietko glębokie wyrazy współczucia.
Przytulam Cię mocno! ***

Trzustka z licznymi przerzutami w stadium tak zaawansowanym, że lekarze nie mogli wykryć gdzie źródło.
Najszersze kondolencje.