Dlaczego ja tak reaguję :((

Moja rada .poczekaj ,daj wam trochę więcej czasu.wtedy zobaczysz czy jak go dłużej nie ma przy tobie to tęsknisz,czy jest ci to obojętne .A może być tak że częste przebywanie z nim będzie cię drażnić.Poczekaj i nie rezygnuj tak szybko .daj się rozwinąć tej miłości,

powiem to samo, co przedmowcy, dajcie sobie troche czasu, tak na goraco nic madrego nie wymyslisz.

Boisz się bliskości - przynajmniej wszystko na to wskazuje. Wiele osób tak ma, boisz się samotności i odrzucenia tak bardzo, że instynktownie szukasz potwierdzenia i deklaracji bycia kochaną, a jednocześnie kiedy komuś na Tobie zależy, wpadasz w panikę i próbujesz tą osobę odepchnąć - być może po to, żeby również - podświadomie - nie narażać się na ryzyko bycia odrzuconą.

Przemyśl to, postaraj się wsłuchać w siebie, a jeśli potwierdzisz to co napisałam - będąc bardziej świadomą siebie, będziesz mogła jakoś to "okiełznać".

Postaraj się na razie nie postrzegać go jako "potencjalnego kandydata na związek na całe życie", nie zajmować sobie głowy takimi przemyśleniami, tylko witać każdy dzień z myślą: co będzie, to będzie. Nie zastanawiaj się nad tym, jak się będziesz przy nim zachowywać, co do niego czujesz, co on do Ciebie czuje - na to masz duuuuużo czasu i im mniej będziesz teraz o tym myśleć, tym lepiej powinnaś się czuć - i mniej bać.

odnośnie pkt. 4 to heh, jakby mi powiedział, że kocha, to dopiero kłopot "

przestraszyłabym się i nie odezwała się więcej

hm, poza tym to mam nadzieję, że nie zniechęciłam go tym pytaniem do siebie... jak myślicie?

Papillon, aż za dobrze wiem co czujesz.

Ja za wszelką cenę wypierałam z głowy wszelakie myśli, które sugerowałyby, że moglibyśmy być razem. Gdy subtelnie i delikatnie wypytywał co czuję, to wpadałam w panikę i albo udawałam, że nie słyszałam pytania albo szybko zmieniałam temat. Potwornie się bałam, chociaż tak bardzo pragnęłam miłości. Strach przed odrzuceniem i że kolejny raz się zawiodę był tak duży, że blokował mnie. Przez własną głupotę straciłabym tego cudownego mężczyznę. "uratowało" mnie, że przy kolejnym spotkaniu wyłączyłam umysł, a zrobiłam to co mówiło mi serce i to, co pragnęłam - po prostu pocałowałam go.

Daj sobie czas, sama siebie zapytaj czego tak naprawdę chcesz i co czujesz i kieruj się tym.

Jesli czujesz, ze musisz odejsc, zrob to. Nie oszukuj sie