dlaczego faceci zawodzą w takim momencie

W waszym zwiazku moze byc wiele problemow, o czym wogole nie piszesz, moze tez tego nie widzisz. A to co obserwujesz to tylko skutek tego co jest miedzy wami. Byc moze przezywaliscie lub przezywacie kryzys, moze nawet o tym nie wiedzac. Dowodzi tego chocby Twoje wlasne podejscie gdzie jest chec rozwodu tylko dlatego ze...facet nie wspiera Cie w sytuacji ciezkiej choroby Twojej mamy. Wybacz, ale dla mnie to nie jest powod do rozwodu. Nie ma tez informacji na temat relacji jego z tesciowa, moze nie ma tam wiezi i jest to obca dla niego osoba. Poza tym jest tez mozliwa kwestia wyparcia sytuacji bolesnej i niechec jej ponownego przezywania, wracania do bolesnej, wczesniej przezywanej sytuacji. A nawet obawa rozstania z Toba przez to. Dlatego tez to co napisalas niczego nie mowi o waszej sytuacji. I co ciekawe zwykle w takich watkach dopiero na kolejnej stronie dyskusji pojawiaja sie prawdziwe przyczyny danej sytuacji. A to ze np. nie miacie dzieci rzutuje istotnie na wasze relacje gdyz taki "brak" trzeba czyms zastapic a wiec byc ze soba i podtrzymywac wiez. Jesli tego oboje nie robiliscie to ta wiez jest np. slaba stad taka reakcja. Poza tym wazne decyzje np. przeprowadzka do mamy, nalezy podejmowac razem, widac ze masz jakies takie niepowazne podejscie do tego, malzenstwo jest wazniejsze niz choroba mamy, coz przykre ale wg. mnie tak jest. Robimy cos razem a nie samemu. Rodzina, nawet bez dzieci, to inna jakosc. Sama wiec niszczysz relacje swoimi decyzjami i postepowaniem, choc pozornie wydaje sie to usprawiedliwione choroba mamy. Sa rozne rozwiazania, sa kompromisy ale najpierw trzeba chciec byc z soba, rozmawiac i godzic sie na takie rozne, niekoniecznie oczekiwania, rozwiazania i kompromisy.

Ja nie podjęłam decyzji z dnia na dzień. Ta sytuacja i jego podejście nie zmienia się od miesiąca. Jestem przekonana , ze kieruje nim egoizm ,powiedział mi nawet , że przez moją matkę musi zrezygnować z urlopu, a miało być tak pięknie. Moja mama nigdy nic złego mu nie zrobiła. On po prostu ucieka przed problemami do swojego poukładanego życia. Nie ma też za sobą, żadnych traumatycznych przeżyć związanych z chorobą nowotworową w jego rodzinie. Mój teść umarł nagle i nie chorował, więc nie powinno mu to niczego przypominać. Napisałam o tym, bo ja wówczas byłam wsparciem i to nie tylko dla niego, ale dla całej jego rodziny. Może dlatego czuję się taka rozgoryczona

Niestety , nie masz pojęcia , ani o małżeństwie , ani o relacjach z rodzicami. Łatwo jest wszystkich krytykować , a trochę trudniej postawić się w czyimś położeniu. Nie wiem w jakich relacjach  z innymi sam pozostajesz i nie interesuje mnie to. Widzę, że łatwo przychodzi Ci krytykowanie wszystkich , a może w ten sposób chcesz uciec przed krytyką samego siebie?  Każdemu tu radzisz i masz się za eksperta w każdej sprawie. Ja umiem się przyznać do błędu , jeśli go popełniam. Za egoistkę też się nie uważam i nawet Twoja opinia tego nie zmieni. Rozmawiać z mężem też potrafię i robię to od 15 lat. Pisałam tu ,bo potrzebowałam wsparcia osób , które są lub były w podobnej sytuacji . Mam nadzieję , że nigdy nie będzie Ci dane być na moim miejscu

Oczywiscie ze mam pojecie o ogromne wieloletnie doswiadczenie w tym. Rowniez przezylem bezposrednio na swoich oczach smierc dwoch osob (ojca i tescia) - ojciec chorowal na nowotwor 1,5 roku, ostanie dni wymiotowal organami, wiec raczej przezylem o wiele wiecej od Ciebie, oraz odeszly dwie moje najblizsze przyjaciolki juz. Pisannie bezpodstawne (bo nie masz zadnej wiedzy o tym) ze nie mam pojecia "ani o małżeństwie , ani o relacjach z rodzicami" kiedy mam prawie juz dorosle dzieci i wieloletnie doswiadczenie w takich relacjach, jest dowodem na to ze oceniasz innych, ciagle tylko przez przyzmat siebie, swoich wyobrazen i emocji. Wlasnie dokladnie stawiam sie w czyims polozeniu ale rozpacz nie przeslania mi tego co istotne. Zawsze sa powody czegos a Ty w oczywisty sposob uciekasz od prawdy, od swojego ew. wkladu w obecna sytuacje, szukasz naiwnych pretekstow. Moze, jak to ktos tutaj pisze, jak ochloniesz, przemylisz, to moze cos zobaczyc. Bo jedna sprawa jest choroba Twojej mamy, ktora w oczywisty sposob chcesz wspierac, druga ale inna, relacje w waszym zwiazku gdzie nie umiecie rozmawiac, gdzy nie umiesz przekazac swojej potrzeby wsparcia oraz podejmowac wspolnych decyzji, a trzecia Twoje dazenie do rozwodu pod byle pretekstem bez autorefleksji nad prawdziwymi przyczynami, powodami takiego myslenia ktore musi wynikac z jakosci relacji miedzy Toba a mezem a nie jakiegos jednorazowego postepownia czy podejscia do sprawy, zgadza sie waznej dla Ciebie ale tez wazniejszej od waszego malzenstwa. Czy potrafisz przeanalizowac, zobaczyc dlaczego tak jest?

Ew. opieka nad mama jest uzalezniona od tego gdzie ona mieszka, od dostepu opieki szpitalnej. W ew. stanie agonalnym mozliwa jest pomoc z hospicjium ale glownie w duzych miastach. W zaleznosci od tego czy mama bedzie mogla samodzielnie uczeszczac na terapie bedzie kwestia Twojej ew. pomocy. Jednak nie powinnas niszczysz w tym swojej rodziny i wyprowadzac sie z domu. Mame mozesz odwiedzac, rozmawiac z nia telefonicznie. Poza ty miedzy momentem wykrycia choroby a ew. skutkami moga byc okresy wielu miesiecy, lat. Jesli zniszczysz swoja rodzine, to w rezultacie zostaniesz sama i skrzywdzisz swojego meza. To wszystko trzeba przemyslec na spokojnie, razem wspolnie, w rodzinie.

To ze kiedys zachowas sie godnie nie oznacza ze obecnie wszystko musi byc po Twojemu. Sa osoby, ktore nie umia sobie radzic w jakis trudnych sytuacjach co nie znaczy ze inne rozwiazanie jest jedynie sluszne. Widzialem rozne podejscia, rowniez opuszczenie w chwilach agonii, ucieczke od osoby bliskiej i chorej w chwili smierci (u tesciow). Byl to dla mnie niesmaczne ale dzis rozumiem takie podjescie. To strach przed tym co nastapi, niewiedza, nieumiejetnosc odnalezienia sie w tym. Za swoja postawe nie oczekiwalem wdziecznosci. To bylo by nadurzyciem. Obserwowane postepowanie nie wplynelo tez na relacje z tymi ludzmi wtedy (to rodzina mojej pierwszej zony). Przeciez to ludzkie i zrozumiale. Dlatego warto czasem szukac zrozumienia innych ale przede wszystkim siebie.

Agnieszko,
miesiąc czasu to mało i pewnie jesteś w takim nastroju, że wszystkie Twoje myśli krążą wokół mamy.
To jest normalne, że ciągle się o tym mówi, szuka, analizuje. Twój mąż powinien to zrozumieć i choć nie przeszkadzać jesli musisz jakoś pomóc.
Niektóre choroby nowotworowe trwają lata i rzeczywiście współmałżonek może miec dość ciągłego życia w atmosferze choroby.
On zniecierpliwił się stanowczo za szybko. Nieładnie .

Trochę to uściślę . Jestem z Trójmiasta , prowadzę własną firmę tak samo jak mój mąż. Mój tata nie żyje od 25 lat, mama jest sama, choruje na rozsiany nowotwór piersi z przerzutami do płuc. Ostatnie 10 dni spędziła w szpitalu, gdzie ściągnięto jej 5 litrów płynu z opłucnej, nie może być sama, ponieważ po usuwaniu płynu przechodziła odmę. Podczas pobytu w szpitalu mąż mój ani razu jej nie odwiedził , zajęty oglądaniem telewizji . Teraz jest u mojej siostry i może nie uwierzycie , ale mój szwagier nie ma z tym problemu!! Jednak moja siostra , ma inną sytuacje zawodową niż ja i jest jej z opieką dużo trudniej , ale robi co może. Ja nie chcę przeprowadzić się na drugi koniec Polski, lecz do innej dzielnicy. Jasne mogę mamę zabrać do siebie , ale chcę jej zapewnić spokój . Nie składam pozwu o rozwód, ale serce mi pęka z żalu

Nie, Maniek.
To jej mąż niszczy ich relacje, nawalając w tak ważnej sprawie.
Dorosły człowiek nie rozumie, że się w takich sytuacjach kogoś wspiera i trzeba mu specjalnie "przekazywać potrzebę wsparcia"? Serio? Jedna z najważniejszych osób w życiu żony ma zaawansowany nowotwór, a on ma pretensje, że mu się plany urlopowe zmienią?
Umiera jego ojciec, Autorka go wspiera, choruje na raka jej matka, dalej ona jego ma wspierać, sądząc z niektórych wypowiedzi, bo może biedaczek jest niedojrzały, może sobie nie radzi z problemem, może ona oddala się od niego, a on to podświadomie przeżywa. To nie jest czas, w którym Autorka ma być dla niego pełna zrozumienia. To jest czas, kiedy ONA potrzebuje JEGO, a jego nie ma. Takie rzeczy bardzo rzutują na relacje i na obraz drugiej osoby, który nosimy w sobie. Rozumiem jej rozgoryczenie i rozczarowanie.

Maniek, widzę że masz problem z czytaniem ze zrozumieniem. Przeczytaj jeszcze raz to co napisałam o mojej siostrze i szwagrze i proszę nie oceniaj mnie przez pryzmat własnych doświadczeń

Autorko, współczuję. Niestety życie czasami uczy nas odzierać swoje wyobrażenia o najbliższych osobach do cna. Nie wiem czy powinnaś w tym momencie zachodzić w głowę dlaczego tak się zachowuje - zachowuje i już i jakby powiedział mój znajomy: taki typ. Nic nie zrobisz. Ludzi poznaje się najbardziej w chwilach kryzysowych.

W Twoim małżeństwie ewidentnie nie ma silnej więzi, czujesz to, więc choroba mamy tylko przelała czarę goryczy i myślisz o rozwodzie.

Moja rada byłaby taka: zostaw go, znajdź siłę w sobie i skup się na pomocy mamie. Ja w ostatnim czasie też pożegnałam członka najbliższej rodziny i teraz, kiedy już go nie ma z nami, tak cholernie cieszę się, że przez 2 ostatnie miesiące mogłam z nim być, dodawać otuchy, po prostu być. To jest bezcenne! Za jakiś czas zrób bilans tego małżeństwa i podejmij decyzję co robić z tym. Nie działaj w tej samej chwili na kilku frontach. Są rzeczy ważne i ważniejsze, i jeśli twój towarzysz życia tego nie rozumie i nie potrafi stanąć na wysokości zadania, to jego strata. Ty wyciągniesz wnioski. Trzymaj się.

Mysle wiec ze najlepszy wyjsciem byl by czasowy pobyt mamy albo u siostry albo u was na zmiane. Czy maz bedzie sie angazowal w te opieke to kwestia wtorna. Mozna przeciez go do tego zachecac. Ogolnie kwestia stosunku parnerow do tesciow jest trudna, bo moze wynikac z wieloletnich zaszlosci. Poza tym dla partnera sa to czesto obcy ludzie. A to ze jeden z partnerow ma serdecznejszy stosunek do swoich tesciow nie oznacza ze drugi taki sam bedzie mial do swoich tesciow.

Nie wierzę w to, co czytam. Dotąd, maniek_z_maniek, czytając Twoje posty miałam wrażenie, że są one mniej lub bardziej sensowne. Ale to jest jakaś masakra. Naprawdę uważasz, że planowane przez męża "bycie gdzieś razem" jest ważniejsze niż choroba mamy?! Bez względu na relację z teściową i fakt, na ile bliską ona jest dla męża Autorki osobą trudno mi znaleźć usprawiedliwienie dla takiej postawy. Mówimy o małżeństwie, a nie parze nastolatków. Przytoczone przez Ciebie własne doświadczenia jeszcze bardziej mnie dezorientują. Czy nie uważasz, że jednym z głównych celów małżeństwa jest małżonków wspieranie się w trudnych sytuacjach? Czy słowa przysięgi nie mówią: "(...) w zdrowiu i chorobie, w dobrej i złej doli"? Czy gdyby to Autorka sama była chora, też powinna nie pozwolić chorobie przedostać się do małżeńskiego życia i po prostu radośnie leniuchować z mężusiem na majówce, popijając drinki z palemką i grając w kości?

Nie twierdze ze ważniejsze tylko ze maz myslal o byciu razem. Polecam jednak czytanie ze zrozumieniem. My nie znamy ich relacji a to co czytamy, o ile to jest obiektywne (siostra i szwagier nic do meza autorki nie maja, maz tez był u nich i wizytowal w ten sposób również matke autorki) może wynikac z ich relacji. Wystarczy poczytać inne watki gdzie widać jak ludzie staja okoniem czy reagują emocjonalnie na cos, gdzie przyczyny leza zupełnie gdzie indziej. Jeśli w malzentwie nie rozwiazuje się problemów razem, ktoś ma jedyne słuszne rozwiązanie, nie liczy się z drugim, to skutki tego sa takie jakie sa. Choroba jest stanem wyższej konieczności, zgadzam się, ale malzentwo jest rownie ważne. Można to pogodzić jak się chce, jednak autorka szuka dziury w całym. Nikt jej nie zabrania się zajmowania matka, maz również tego nie robi. A to ze ktoś, kto liczy np. na odnowienie relacji czy spędzenie czasu z małżonkiem jest rozczarowany, to chyba jest zrozumiale. To jednak jest szczegol. Nigdzie nie pisałem żeby jechać wbrew chorobie. Nie badzmy az takimi egoistami i zaslepionymi i starajmy się zrozumieć innych. Mnie tez rece opadają jak czytam takie komentarze. Ciesze się tez ze nie jestem tym kim mialbyc być. Dzieki temu mogę być sobą. A czytanie kolejny już raz ze nie spełniam oczekiwan i wyobrazen raczej mnie bawi. To dobrze ze tak jest. Ciagle spadam z piedestalu dzięki czemu mogę nada się czuc człowiekiem z ludu. Dziekuje

Maniek, a ja powiem Ci krótko, zwięźle i na temat- zrób wypad z tego wątku.
Masz ewidentnie coś z głową- no spierdalaj facet i nie wymądrzaj się więcej w tym temacie.

Agnieszko, nie czytaj komentarzy tego faceta- to jakoś dziwny gościu.
Potem napiszę do Ciebie- teraz nie mam czasu. Weszłam tylko na chwilę, bo jelita mi się przewróciły, gdy przeczytałam komentarze tego filozofa greckiego.
Trzymaj się.

Maniek, niewiarygodne jest to, co piszesz. Kropka.

No chyba nie będą mieli innego wyjścia. Jednak sam nie będę tego zglaszal. Rece opadają jak dorosły chyba człowiek może się tak zachowywać.

Sam tego nie rozumiem. Pisze bowiem o tym ze sa jakies problemy w tym związku, ze opiekować się można matka u siebie (tak jak to robi siostra) i inne dziwne rzeczy. Może to dlatego ze swiat jest taki dziwny? A może chodzi o to, ze pomimo choroby matki nie powinno się rozwalać swojego malzenstwa? Bo to najłatwiejsze uciec od problemu w inny problem. Takie cos jedynie poglebi problem autorki i jej zal. A przecież nie o to chodzi. A co do meza to znamy jedynie zdanie autorki, które jest nad wyraz subiektywne i przesloniete cierpieniem matki. Ta sytuacja nie sugeruje raczej zrownowazenia ale raczej rozchwianie emocjonalne. Co więcej wyobrażam sobie taka sytuacje u mnie, bo tez mam starsza matke i raczej nie wyobrażam sobie pretensji w kierunku zony jeśli nie chciałby mi pomagać w opiece. To moja matka i mój obowiązek. Tak to widze.

Nie jest ważniejsze tylko probowalem wyjasnic motywy postepowania meza i prawdziwe powody slow autorki. Rozumiem tez ze w tej sytuacji autorka gdyby majac np. polroczne dziecko, pozostawila by je dla opieki nad matka. Przeciez ma tez swoja rodzine, meza, siostrę a opieka można się podzielić. Na urlop nie musza jechać, przecież można negocjować i to przelozyc. Jeśli np. choroba trwala by dluzej np. pol roku lub więcej, to na pewno przydalo by się autorce wtedy kilka dni odpoczynku. Teraz sytuacja jest swierza. Jakos nie widze w swoich słowach pochwal dla postawy meza a jedynie slowa ze maz ma swoje racje. Jeśli oboje będą obstawiać przy swoim, nie będą się rozumieć, kazde będzie robic co samo chce, to do czego to doprowadzi? Np. sam choć nie przepadam za tesciowa w takiej sytuacji zgodziłbym się na jej zamieszkiwanie u mnie co nie oznacza serdecznych stosunkow. Możemy np. nie wiedzieć ze tesciowa odnosila się do tego zięcia z niechecia czy nawet do corki? Tak się często dzieje. Na pewno sa powody takiego postepowania ale my ich nie znamy. Wypowiedzi autorki sa krótkie i lakoniczne, bo przezywa ona traume. To również rozumiem.

Ten fragment chyba jest wystarczającą laurką dla "jaśnie męża":

...tu nawet nie chodzi o brak pomocy, ale chociaż nie utrudnianie komuś życia kto tej pomocy udziela. Dno...

Inni członkowie rodziny też mają swoje połówki. Teraz sobie wyobraź, ze wszystkie te połówki mają podejście: "to nie moja sprawa, radź sobie sama, choroba Twojej matki ma nie wpływać w żaden sposób na relacje między nami". Czy ten, kto podejmie się  pomocy matce, zrobi to kosztem swojego związku? Czy może jednak siostra Autorki trafiła na lepszy gatunek mężczyzny niż Autorka?

A jeśli by wyraźnie stwierdziła, ba, wręcz robiła ci trudności w tej opiece i wymagałaby byś jej poświęcał czas chocby  na urlopie, a nie matce w chorobie, nadal byłbyś taki wyrozumiały?

Julka ... Jako osoba która dwukrotnie chorowała na raka, i teraz mając w perspektywie trzeci raz ... powiem krótko.
Dziękuję za ten piękny wpis.
BRAWO !!!

Izuniu kochana, czy ja palnęłam jakieś straszne głupstwo? Czy Twoje podziękowanie zaprawione jest ironią? Czy zabolało Cię to, co napisałam do Agnieszki?
Czy mozliwe jest, żebyć naprawdę mnie pochwaliła, skoro masz takie problemy zdrowotne?
Odpisz, bardzo Cię proszę, bo ja rzeczywiście pisząc do Agnieszko to wszystko nie pomyślałam, że mogę ranić inne osoby, które też mają pod górkę i może zrobi im się przykro, że ja tak piszę o mamie Agnieszki.
Mocno trzymam za Ciebie kciuki i wierzę, że i tym razem strach ma wielkie oczy. Życzę Ci zdrowia.

Jako facet, również nie rozumiem co skłania Twojego męża do takiego zachowania. Bycie facetem to właśnie sprostanie takim sytuacjom i bycie jak najlepszym wsparciem dla partnerki. To są te momenty, w których męskość poddawana jest testowi. Gdzie trzeba schować tak na prawdę wszystkie swoje problemy, obawy, wątpliwości i po prostu stanąć na wysokości zadania - pomimo wszystko! Dlatego ciężko tu znaleźć jakieś okoliczności łagodzące.
Aczkolwiek jestem człowiekiem, który raczej nie wierzy w ludzi 'z natury złych'. Z psychologicznego punktu widzenia każdy uważa, że postępuje dobrze i ma jakieś uzasadnienie dla swojego postępowania. Zastanawia mnie co tak naprawdę kieruje Twoim mężem i czy rzeczywiście jest to tylko lenistwo/wygoda. Wydaje mi się, że to jest trochę głębsze i poważniejsze i nie nakręcałbym się na Twoim miejscu jeszcze na rozwód czy na wieczne potępienie. Owszem - jego zachowanie jest totalnie do dupy, ale może ma ku temu jakiś dobry powód. Może ma jakieś traumatyczne doświadczenie, może gdzieś coś go zblokowało. Warto byłoby z nim szczerze porozmawiać - ale porozmawiać z dobrym nastawieniem, w celu zrozumienia i rozwiązania ewentualnego problemu, a nie oskarżania, wyżalania się, atakowania. Może wystarczy zapytać dlaczego się tak zachowuje, a nuż coś się o nim dowiesz. Zwiększy to poziom intymności, a i on jak się zastanowi nad swoim zachowaniem to może dowie się czegoś o sobie i będzie miał SZANSĘ na poprawę (tak naprawdę on sam może nie wiedzieć jeszcze co nim kieruje). Może jak się dowie, to spróbuje to zmienić, a wtedy nie dość, że zyskasz wsparcie, to odzyskasz szacunek do swojego męża: win/win. Oczywiście dosyć idealistyczna wizja, ale warto spróbować.

Julku, nie, ja poważnie jak zawał serca to napisalam.
Bo pięknie napisalas o drugiej stronie. O tej, która choruje.
I o sytuacji rodziny w obliczu takiej choroby.

Wypowiedzi Mańka sprawiły, że opadła mi szczęka, ale zawarlam ja zanim mi ślina zaczęła ciec

Tak naprawdę nie boję się tego trzeciego razu, gdyby miał przyjść. Oczywiście pokrzyżowałby mi pewne plany życiowe, ale tak naprawdę mam to dość mocno w dupiu.

Agnieszko, niewiele mogę Ci powiedzieć, oprócz tego, że naprawdę zdaje sobie w pełni sprawę z powagi sytuacji, jaką jest pojawienie się przerzutów do płuc ...
Ale nigdy nie wolno się poddawać.
I jeszcze jedno ... Ciężka, nieuleczalna, nierzadko śmiertelna choroba - zawsze jest sprawdzianem.
Nie jest to bynajmniej sprawdzian miłości rodzicielskiej. Czy miłości dzieci do rodziców. Czy nawet miłości małżeńskiej.
Jest to sprawdzian i próba CZŁOWIECZEŃSTWA.
I wydaje mi się, że Twój mąż tego sprawdzianu nie zda ...

Od tego jak podejdziesz do tej ciężkiej próby, mogą zależeć ostatnie chwile życia Twojej Mamy.
Zbieraj je wszystkie jak cenne skarby. Po latach właśnie taką będą miały wartość. Tak naprawdę będą bezcenne ...

Ty naprawde nie widzisz roznicy pomiedzy wyjazdem urlopowym a choroba matki wlasnej zony?

Nigdy nie popieralem wyjazdu teraz! tylko zwracalem uwage na to co moze myslec maz w sytuacji kiedy spadla jakos relacji miedzy nimi, na co autorka "zaproponowala" "rozwiazanie" w postaci wyprowadzenia sie z domu i ew. rozwodu. Byc moze taki wyjazd byl dla niego "ostatnia deska ratunku". Poza tym nie wiemy czy teraz, czy np. za 2 miesiace a to jest roznica. Z tego co zaobserwowalem w sytuacji opieki nad osoba chora, opiekun jest zmieczony ta sytuacja po kilku miesiacach i dobrze jesli ma zmiennika. Zauwazcie ze autorka od razu postawila sprawe na ostrzu noza, wyprowadzka, rozwod a nie szukala innych rozwiazan. Choroba mamy przeslonila inne problemy, ktore czekaja na rozwiazanie. Nie znamy tez stosunkow w tej rodzinie. Jakos nie mam tutaj problemu z zobaczeniem tego i zrozumieniem tego podstawowego faktu, ktory wynikal z wypowiedzi autorki. Co do samej opieki to nie neguje tego, jednak zaobserwowalem ze czesto same dzieci sie od tej opieki wymiguja a co dopiero mowic o zieciu czy synowej?! Poza tym zastanawia fakt ukrytych oczekiwan wdziecznosci za starania nad tesciem? gdzie postawa tamtej rodziny pewnie typowa dla niej wyrazala jakas obojetnosc? Troche brakuje wiec krytycyzmu i analitycznego spojrzenia w ocenie tej sytuacji. Czego sie np. mozna spodziewac po kims, skoro wczesniej nie bylo jakby "zbytniego" zaintersowania wlasnym ojcem? Ze nagle stanie sie altruista? A jaki jest wplyw stosunkow ziec - tesciowa na reakcje? to wogole nie bylo przedstawione a przeciez moga to byc podstawowe powody jakies postawy. Wlasnie, dlaczego autorka nie rozmawia o tym z mezem?

Co do epitetow i innych uwag pod moim adresem to nie uwazam sie za oswieconego ale za czlowieka ktory ma swoje spojrzenie. Dalej uwazam ze autorka ma problemy w komunikacji z mezem, ze sa tam inne problemy, ze opieke mozna podzielic, ba nawet wyjechac na kilka dni urlopu kiedys jesli stan mamy sie unormuje, gdzie opieke moze rowniez prowadzic siostra, ze moze byc to w swoim domu, ze mozna to pogodzic z malzentwem, ze choroba mamy zaczernia obraz jakis innych problemow, itp. Zeby nie tracic relacji z mezem.To wszystko w calej rozciaglosci podtrzymuje bo tak to widze i nie widze tez powodow do zmiany tego spojrzenia. Napisalem ze postawa odrzucenia partnera (wlasnie przez autorke) zrodzi jeszcze wiekszy zal i frustracje w przyszlosci. Podstawowy jednak problem jest nie w reakcji meza ale jej odbiorze i usilnym stawianiu na swoim w kwestii okreslonego myslenia i decyzji (np. nie wyobrazam sobie zeby zona dla opieki nad chora matka porzuciala na miesiace lata swoje wlasne dzieci dlatego ze to mozna sobie ulozyc,, pogodzic ze soba - to o tym usilnie pisze, co trudniej jest zauwazyc w malzenstwie gdzie nie ma dzieci). Jakos sie tak dziwnie sklada ze zwykle mam w tych rzeczach racje, no ale fakt sa to tez domysly, troche intuicji i doswiadczenia.

Autorka nieznaleznie od opieki, to ona bedzie w tym wszystkim budowala lub nie, ratowala lub niszczyla relacje z mezem. Autorytarnosc i bezdyskusyjnosc jej decyzji na pewno w budowaniu relacji nie pomorze. Sa to chwile trudne dla obojga z roznych wzgledow, na co nalozone sa pewnie i inne sprawy, przezycia, traumy, oczkiwania, itp.

Czy niszczyc malzenstwo dla opieki nad matka? Moje zdanie jest zdecydowanie nie! Wymaga to jedak wypracowania kompromisu i liczenia sie ze zdaniem partnera. Zwlaszcza ze mozna to wszystko pogodzic. Szkoda tylko ze tak malo osob to widzi. Albo sie boja wypowiadac (nikt nie lubi wyzwisk, czy postawy ala Niesiolowski) i wymaga to odwagi, zeby mowic o rzeczach trudnych, w jeszcze trudniejszej sytuacji, ale o rzeczach istotnych! Moze to dlatego ze tak trudno jest widziec wiele aspektow sprawy jednoczesnie. Fakt jestem tez nieco "znieczulony". Sam przezylem takie sytuacji opieki, choroby i smierci ale i dostrzegam tam, po czasie, cos wiecej. Ludzie przychodza i odchodza a pozostaje ... aspekt relacji, to kim dla nas sa te relacje, kim Ci ludzie sa dla nas. Ci zyjacy i Ci ktorzy odchodza. Moze nad tym jednak warto sie zastanowic i nie niszczyc tego co sie ma?

Wloze jeszcze kij w mrowisko i powiem, ze chociaz nie jestem pozbawiony uczuc, emocji czy wspolczucia to jednak razi mnie autorytarnosc w kazdej sytuacji, czy nieliczenie sie ze zdaniem partnera. Taka postawa wyziera tutaj jasno z wiekszosci wypowiedzi. Stan "wyzszej koniecznosci" usprawiedliwia czasowe, zachwiania w relacji, ale nie stale, nie podstawowe decyzje. To tak jakby kierowac sie wiara, stosunkiem do posiadania dzieci, i innymi w kwestiach mozliwosci bycia razem. Sa tacy co sie kieruja, sa tacy, ktorzy potrafia wypracowac kompromis. Ludzie sa rozni. Natomiast kwestia stosunku ziecia do tesciowej i wynikajaca z tego postawa, oraz ew. jednostronna decyzja zony w kwestii zwiazku, jest wlasnie takim przejaskrawionym przykladem. Zona (autorka) ma zal o postawe meza w kwestii wsparcia zrozumienia, nie widzi ze w przypadku jego wlasnej rodziny rowniez tego nie bylo, widzi tylko swoje oczekiwania, nie widzi "nakladki" w postaci stosunkow ziec-tesciowa.

Pisanie tutaj przez kogos ze to potwor jest wyrazem jakiegos ogromnego wrecz idiotyzmu, poprzez zapatrzenie w siebie. Nie wiemy bowiem jakie konkretnie slowa padly i dlaczego.

Opieka rodzicowi sie nalezy. Ale nie oznacza to ze nie mozna porozmawiac z partnerem (co jest podstawa budowy relacji) na temat oczekiwan, postaw, starac sie drazyc, zrozumiec, itp. Choroba, opieka nad matka NIE MOZE BYC FORMA UCIECZKI OD PROBLEMOW RELACJI I MALZENSTWA, ktore moga byc, sa i ktore czekaja na rozwiazanie. Te "rozwazania" sa wlasnie odpowiedzia na temat watku. Co wiecej zauwazylem ze ludzie czesto skupiajac sie na jednym, gubia inne wazne rzeczy. kiedy budza sie po czasie, nie zawsze jest do czego wracac? Tego zyczycie autorce, frustracji, zalu i samotnosci? A skoro aplikuje o wspracie meza, to czemu o to nie powalczy?

To raczej ja jestem rozczarowany te jednostronna, nieladna zreszta, nagonka na meza autorki, gdzie nic nie wiemy jak jej emocje, maja sie do faktow. Np. zarzut ze maz nie odwiedzil tesciowej w szpitalu moze wyglac zupelnie inaczej jesli zrobil to w domu szwagierki. Itd. Czy chyba raczej wyssany z palca zarzut (# 50) ze przeszkadza w niesieniu pomocy.

Malo faktow, duzo emocji, niestety.

Dopisze tutaj, ze kobiety powinny zrozumiec ze takie postawy wynikaja czesto (w przypadku mezczyzn) z jakosci relacji miedzy partnerami. Skoro wiec piszesz ze to nie wrozy nic dobrego to chyba widzisz skutek podstawowej przyczyny po czasie, gdzie nieobecnosc na pogrzebie, rowniez prawdopodobnie bylo skutkiem tej samej pierwotnej przyczyny. Zeby ratowac relacje trzeba poszukac odpowiedzi na to co jest ta przyczyna zachowan. Jesli oczywiscie sie chce.

Julka, mój ojciec 4 lata temu był chory na raka (pełne wyleczenie, jak na razie). Bardzo Ci dziękuję za to, że zebralas się na odwagę i napisałas to co napisałaś - posty mańka w tym watku powalają głupotą i brakiem doświadczenia życiowego (szczególnym kuriozum jest uwaga o urlopie !!!!).

Do autorki wątku - nie oglądaj sie na meza i zajmuj sie mamą w miarę możliwosci. Co do rozwodu to odsun te rozwazania na pózniej, kiedy troche ochloniesz.

Nikt nie kaze Twojemu mezowi myć Twojej mamy ani jdj karmić - ale niech przynajmniej nis przeszkadza Tobie w niesieniu jej pomocy.....

Maniek,
Myślę, że wiele Twoich sugestii odnośnie komunikacji i relacji pomiędzy Agnieszką i jej mężem jest trafnych, ale nie zmienia to faktu, że mąż to niedojrzały, pozbawiony empatii egoista.

W mojej opinii problemy komunikacyjne (i nie tylko komunikacyjne) w tym małżeństwie funkcjonują od dawna, tylko, że Agnieszka dotychczas trochę przymykała na nie oko, trochę może uważała za nieszkodliwą wadę charakteru, no w każdym bądź razie pozwalała na umacnianie się męża w jego samolubnej postawie i zachowaniach, co doprowadziło do aktualnej sytuacji, w której nie można ona już liczyć nawet na jego zrozumienie, nie wspominając o wsparciu i pomocy.

Agnieszko,
Współczuję Tobie choroby mamy. Sama całkiem niedawno byłam w podobnej sytuacji i wiem, co przeżywasz. Bardzo mi przykro, że w tym trudnym dla Ciebie okresie nie wspiera Ciebie osoba, która tym wsparciem powinna być.

Myślę, ze na ułożenie lub rozwiązanie problemów w Waszej relacji będzie jeszcze czas a teraz Twoja mama jest priorytetem i ja na Twoim miejscu głośno oznajmiłabym to mężowi, dodając, że ma wybór: albo okaże się pełnowartościowym partnerem, albo samolubną pijawką.
Trzymaj się.

Na samym początku napisałam, że w moim małżeństwie tak jak w każdym były chwile lepsze i gorsze. Wielokrotnie czułam się rozczarowana, ale starałam się o nie walczyć. Tłumaczyłam sobie zachowanie i decyzje mojego męża. Pisałam, że jesteśmy razem od 15 lat , a wchodziłam w ten związek mając lat 21. Jesteśmy w tym samym wieku, można powiedzieć , że wspólnie dojrzewaliśmy. Wielokrotnie miałam wrażenie , że nie jest tak jak być powinno, ale rozmawiałam , tłumaczyłam i starałam się zrozumieć , nie biegłam do sądu z pozwem rozwodowym. Zdarzyło się jednak coś , co zostanie w moim sercu na zawsze i choć nie wiem jak bym się starała to o tym nie zapomnę, nie wybaczę. W życiu są chwilę , gdy trzeba pomóc i zapomnieć o własnych przyjemnościach . Myślę , że są rzeczy ważne i ważniejsze. Zawsze miałam zasadę , że należy postępować tak , aby co rano móc spojrzeć w lustro. Małżeństwo jest ważne oczywiście , ale wydaję mi się ,że powinno być oparte na zaufaniu, a ja już nie ufam, nie potrafię. Chyba lepiej być samemu niż z niewłaściwą osobą , która potrafi tak ranić. Może innych by takie zachowanie nie dotknęło , ale mnie za bardzo boli , żeby przejść z tym do porządku dziennego i za jakiś czas udawać , że jest fajnie i nic takiego się nie stało

"Jesli tak jest (nie doczytalem tego) tym bardziej pierwotne zrodlo problemow lezy gdzie indziej, czyli wlasnie tam, w budowaniu modelu malzenstwa, w relacjach."

Nie doczytałeś, bo nie było tego w tym wątku.
Nie wiem czy da się zbudować takie prawdziwie bliskie relacje z kimś, kto ma tak egocentryczne podejście do świata.
Rysy na swoim związku Agnieszka widziała już dawno, tylko jak pisała, nie miała siły, żeby od niego odejść i była zbyt uległa w związku. Ludzie czasem popełniają ten błąd.
Widocznie sytuacja z chorobą matki to była ta kropla, która przelała czarę.

I nie zmienia to w żaden sposób faktu, że facet w tej sytuacji nawalił na całej linii.

Jestem ciekawy jak Ci się układa autorko z mezem, jak zdrowie mamy i czy rzeczywiście maz przeszkadza Ci w opiece nad mama, czy cos robicie w kierunku uzdrowienia waszych relacji? Czy w tym pisałem nie miałem racji (obrzucono mnie blotem) czy może zwrocilem uwagę na najważniejszy powod waszej reacji np. obiektywnie porownujac do postawy Twojej siostry i szwagra?

A ja się zastanawiam, jakim trzeba być bezrefleksyjnym bufonem, żeby zamiast modlić się, że wątek zniknie w czeluściach forum jeszcze go samemu reaktywować... Niby rówieśnik ale jednak z innego świata.

Wlasnie, wlasnie zrobiłem blad w których skupiłem się na relacjach (w końcu to był temat postu i tego się chciałem trzymać) zamiast "zamieść wszystko pod dywan" i skupic tylko na chorobie mamy. W tym momencie związek i tak by się rozleciał a przecież nie o to mi chodzilo. Ludzi poniosły emocje i wydaje mi się ze w złym swietle to wszystko ocenili. Odswierzylem bo jestem gleboko zainteresowany czy autorka zobaczyla cos do naprawy w swoim związku, i jakie były prawdziwe przyczyny roznych sytuacji.

Moglbym przepraszać ze mam takie spojrzenie a nie inne ale po co? Na pewno nie zamierzam się dostosowywać do jakiś ogolnych tendencji w danym watku. Może czasami rozne historie traktuje zbytr analitycznie ale z drugiej strony gdyby nie to, to jakby można dojść do prawdziwych przyczyn problemów. W tym dziś widze swoja role tutaj i w niczym więcej. Przeciez nie można kogos zmusic do zobaczenia czegos, jeśli sam tego nie zobaczy.