Witam,
postanowiłam o tym napisać na forum. Mam 21 lat, byłam w pierwszym związku. Byliśmy ze sobą ponad 5 miesięcy - krótko.
Może mój problem wyda się dziwny, błahy, ale jestem niedoświadczona i szukam rad od osób, które wiedzą więcej niż ja w tych sprawach... nie śmiejcie się 
Chłopaka poznałam na stancji. Miałam wtedy ciężki okres, zresztą nadal chodzę do psychologa. Wydaje mi się, że m.in przez moje problemy nasz związek się rozpadł.
Chłopak mnie podrywał, nie podobał mi się jakoś szczególnie, ale tak świetnie nam się rozmawiało, czułam z nim jakąś więź, bratnią duszę, czułam jakbyśmy znali się od dawna. Otworzyłam się przed nim (a rzadko to robię), mówilam mu o sobiewiele rzeczy. On mnie docenił, docenił wiele rzeczy, ktorych nie zauważali nigdy inni faceci. Uwielbiał moją wrażliwość, delikatność. Stwierdziłam, że możemy spróbować. Jednak chłopak po podrywie już mniej się starał, i zamiast skowronków, pojawiały się wątpliwości. Wydaje mi się, że oboje baliśmy się angażować. Ja ciągle siebie oszukiwałam, że jemu może kiedyś będzie bardziej zależało, że coś do niego czuję, choć nie pociągał mnie bardzo, nie wyobrażałam sobie z nim zycia. Wszystko za sszybko się potoczyło. Ja z osoby, którą poznał (Ciekawej, fajnej, pewnej siebie) stałam się trochę osobą, która ,,przyczepiła" się do niego, zgrywałam ofiarę i szukałam leku na moje problemy. Użałam się nad sobą, byłam pogrązona w nerwicy. Ale zawsze go spierałam, martwiłam się oniego, byłam dla niego dobra, ale nie pokazalam siebie taką jaka jestem... zamknęłam się w sobie. On miał podobnie, był dobry, ale totalnie zamknięty na mnie. Nie angażował, wycofywał. Siedzieliśmy bezczynnie w domu - oto nasza relacja. Zazdrościlam koleżankom, które chodziły gdzieś z chłopakami, których chłopak adorował itp. Ja czułam żal i ból. Spro rzeczy mnie irytowało. Nawet nie rozmawialiśmy dużo. Nie robiliśmy nic razem. Rodzice mi mówili 'weź poszukaj sobie kogoś fajniejszego, kto będzie się o Ciebie starał". Potem on probowal, byliśmy tu i tam, ale bez fajerwerków - jakoś nudziliśmy się na tych wyjściach, oboje mysleliśmy o czyms innym.
Nasz związek stwarzał tylko pozory normalności. W końcu on to pierwszy przerwał. Powiedział mi bardzo niemiłe słowa i też często niesprawiedliwe. Bardzo mnie zranił. Powypisywał jakieś brednie na kartce i zrobił z siebie ofiarę. Czepiał się jakiś nieistotnych szczegółów (dwa miesiące temu zrobiłaś to czy to - błahostki). Choc przecież nie robiłam nic aż tak złego. Mowił, że oszukiwał sam siebie i dawno chciał to przerwać. Mógł darować sbie niektóre teksty (zmarnowałem się, blabla). Odbiłam piłeczkę i też powiedziałam mu co myślę o jego zachowaniu. Na następny dzień przeprosił mnie, zaczął mówic ze jestem wspaniała, bardzo dużo płakał, był cały rozstrzęsiony i powiedział, że mam rację, że on też popełnił wiele błędów, był nie fair i że mocno przesadził z tym. Doszliśmy po długich rozmowach do wniosku, że oboje zniszczyliśmy ten związek już w zalążku. Chociaż to on z siebie zrobił większą ofiarę, a przecież ja na dobrą sprawę cś tam probowałam - wyciągać go gdzieś, jakoś zabiegać. A on przez większośc czasu nie robił NIC, zeby nasz związek poprawić. Traktował mnie jak koleżankę. Gdybyśmy chociaż nie mieszkali razem...
On zauważył, że jestem teraz jakaś bardziej weselsza, jakbym odetchnęła, widać męczyłam się w tym związku. Powiedział, że chce żebym była szczęśliwa i że mogę na niego liczyć. Stwierdziliśmy, ze zostaniemy przyjaciółmi. Wiem, że on uważa mnie za atrkacyjną a fizycznie i bardzo go pociągałam. Tego jednego zawsze byłam pewna. Nie kochaliśmy się fizycznie, ja mialam obawy, zresztą on też, a oboje nigdy tego nie robiliśmy.
Niby go nie kochałam, niby nasz związek był kłamstwem, fikcją, a oboje bardzo dużo płakaliśmy.
Doceniliśmy siebie po stracie. Każde z nas żałowało, że w porę nie zareagowało - ale wczesniej. On powiedział, że możemy dać sobie szansę - czy to ma sens?
Zastanawiam się nad kilkoma rzeczami:
1. Czy to nie tylko ja, ale i on ma problemy emocjonalne? Gdyby było ok, może by mnie jakoś tarał się wyciągnąc z tego dołka, w którym jestem i byłam, a nie poddał się na samym początku i nie robił wiele dla naszego związku. Wycofał się, nie umiał zaangażować, wręcz odpychal mnie czasami od siebie. Wiedział, że chodzę do psychologa i obiecał że pomoże...
2. Cy gdyby jemu zależało bardziej, pokochałby mnie, to i ja bym go pokochała? Czy moja postawa wynikala z jego braku zaangażowania?
3. Czy my zepsuliśmy ten związek, czy to po prostu ,,nie to"? Dlaczego nadajemy się tak dobrze do przyjaźni, a do związku nie? Czy nasze problemy wynikają z jakiś problemów emocjonalnych, czy po prostu nie pasujemy do siebie?
mamy podobne charaktery, sporo nas też różni, ale to błahostki. Mamy podbne poglądy, marzenia, spojrzenie na świat.
Zresztą on zawsze był bardzo zazdrosny o mnie, więc chyba jednak cośczuł? Na brak powodzenia nigdy nie narzekałam i widziałam jak się zachowuje kiedy inni mnie podrywają.
I jak to możliwe, ze skoro nasz związek nas tak irytował, po rozstaniu byliśmy tak rozstrzesieni, oboje płakaliśmy i ja dotej pory nie mogę się pozbierać. Jakbym nagle zrozumiala, co straciłam.
Z jednej strony jestem zła, bo sam nic nie robil w tym związku, zaniedbał go poważnie (ja też, ale po prostu czekałam na jego pierwszą inicjatywę), a on czepił się jakis mało istotnych pirdoł i to podał jako przyczyny naszego rozstania... mówił, ze jestem np: niedopowiedzialna, choc nigdy go nie wystawiłam, nigdy niczego nie zawaliłam. Powymyslał smieszne rzeczy. Już lepiej jakby mi powiedział, ze rozstajemy się, bo sie nie starałam, użalałam nad sobą. A on zamiast konkretów wytknął mi NAJMNIEJSZE potknięcia i błędy. Powinnam być wkurzona, moi znajomi i rodzicesą w szoku i uważają że zachował się po chamsku. Tak naprawdę nic nie miałam z tego związku, nie powinno mi być zał, czasami czuję złość, ale często rozpacz. Inna dziewczyna pewnie dałaby mu z liścia i powiedziała, że jest chamski.
Z jednej strony - ciągle powtarzałam sobie, że zasługuję na kogoś lepszego, ze on mnie zaniedbuję, wszyscy mi to mówili, z drugiej czuję zal, ból, i jakos teraz wydaje mi sie, że on jest super człowiekiem i nie wyobrazam sobie, być z kimś innym i żeby on był z inna dziewczyną.
Mam wrażenie, że dla innej dziewczyny będzie dobry, kochany, a to ja jestem beznadziejna, dlatego o mnie się nie starał.
I ciągle mnie to prześladuje " JESTEŚ ZBYT BEZNADZIEJNA BY KTOKOLWIEK CIĘ POKOCHAŁ". On znajdzie jakąs inną i będzie dla niej super dobry.
Może nie powinnam zwalać winy na siebie? Może on wcale nawet gdyby się zakochał nie byłby super? Widzę jego zalety i jakoś wydaje mi się, ze zakochany, będzie naprawdę cudownym chłopakiem... TO MNIE NAJBARDZIEJ BOLI. Czy powinnam winę zwalać na siebie?
To nie było tak, że on sie starał w związku, a ja to olałam. On się NIGDY nie starał, więcsiłą rzeczy ja byłam sfrustrowana. Ale siła rzeczy, ja chyba zachowywałam się jak kobieta, o którą nie warto się starać.
Jakoś bardziej doceniłam siebie - po co uważać się za głupią, brzydką, skoro to nieprawda?Przecież mam tyle zalet, fajnych cech...
Zastanawiam się, jaka będzie jego dziewczyna, co będzie miala w sobie takiego, że ją pokocha, a mnie nie?
Przepraszam za tak długi post. Nie wiem, czy cokolwiek z tego zrozumiecie. Wiem, że pełno tu PARADOKSÓW, zaprzeczeń, wybaczcie.... To jest gonitwa myśli.