W związku z przyjacielem - zerwać czy nie?

Ja sama mam związek oparty na kilku latach przyjaźni. Dla mnie to idealnie z wielu względów. Tylko ja mojego partnera faktycznie kocham, nie jest dla mnie jedynie przyjacielem. A Ty po co właściwie zamieniałaś przyjaźń w związek, skoro niczego nie czujesz? A co z seksem i pożądaniem? Było w ogóle w którymś momencie? Ogólnie związki oparte na przyjaźni są trwałe moim zdaniem, ale pod warunkiem, że ludzie się kochają. A po znajomych widziałam, że czasami ciężko było im odróżnić miłość od przyjaźni, wtedy sytuacja jest nie do pozazdroszczenia.

Droga <<cslady>>, dokładnie. Dlaczego zamieniałam przyjaźń w związek? Dużo się nad tym zastanawiałam i myślę, że stało się tak dlatego, że widziałam jak jemu na mnie zależy. Chciałam, żeby był szczęśliwy i chciałam dać mu to, czego mu brakuje. Chciałam, żeby był kochany. I rzeczywiście, kocham go, ale jak przyjaciela. Na początku myślałam, że od tego się zaczyna, a z czasem uczucie przerodzi się w coś mocniejszego. I z jego strony tak właśnie się stało, ale z mojej nie. Okazuję mało uczuć i brak inicjatywy. Z reguły to dziewczyny potrzebują deklaracji, przytulania... U mnie jest na odwrót. Czuję, że odpycham partnera pod tym względem. Nie chcę czuć przesytu bliskością.
Pytasz też co z seksem i pożądaniem.  On jest moim pierwszym i jedynym facetem. Nie tylko jeśli chodzi o seks. I myślę, że to sentyment do naszej przyjaźni jest dla mnie tą siłą napędową.
I może u mnie było podobnie, jak u Twoich znajomych. Może na początku związku ciężko mi było odróżnić przyjaźń od miłości. A teraz, po dwóch latach, przychodzi pora na refleksję. I dochodzę do przykrych wniosków.

A czy ty nie chcesz tych deklaracji, slodkosci, bliskosci od niego, czy w ogole ich nie chcesz?
Czy ta milosna oprawa jest potrzebna, zeby kogos " zdobyc", a jego zdobywac nie musisz?
Czy ktos, czarujacy, pociagajacy bylby ci blizszy, niz ten facet?
Czy, gdybys zaczela od romansu, flirtu, moglabys sie zaprzyjaznic z nowym partnerem?
Czy pociaga cie tylko to, co obce, bez relacji przyjacielskiej?

<<oldorando>>, nie chcę deklaracji, słodkości bliskości od niego dlatego, że wiem, że nie są odwzajemnione. Z pewnością pragnęłabym tego wszystkiego, gdyby był dla mnie kimś więcej niż tylko przyjacielem. Bardzo mnie boli fakt, że on się tak stara, a ja nie jestem w stanie dać mu tego samego. Zależy mi na jego szczęściu i nie chcę go dłużej oszukiwać, ale wiem, że jak go zostawię, dla niego będzie to cios.
Pytasz czy ktoś czarujący, pociągający, byłby mi bliższy niż mój przyjaciel. Odpowiadam, że nie. Ta przyjaźń to najlepsze co mnie w życiu spotkało i nawet jeśli to się skończy, będę pielęgnować wspomnienia jak największy skarb, właśnie z sentymentu. I nie sądzę, żeby ktoś był w stanie go zastąpić. I to jest kolejny powód, dla którego ciężko mi zerwać. Bo mogę go całkiem stracić.
Czy, gdybym zaczęła od romansu, flirtu, mogłabym się zaprzyjaźnić z nowym partnerem? Tak jak mówiłam, w głowie raczej miałabym mojego obecnego. Być może po czasie mogłabym się zaprzyjaźnić z kimś nowym, ale nie byłoby to to samo.
Nie, nie pociąga mnie tylko to, co obce, bez relacji przyjacielskiej. Chciałabym być w związku opartym na przyjaźni, ale jednocześnie chciałabym czuć miłość, chęć bliskości, bycia ze sobą do końca życia, całkowite oddanie. A ja... kocham go na swój sposób, ale nie tak jak on mnie.

<<Jacenty89>> i wszyscy pozostali, którzy twierdzicie, że najlepiej zrobię, jeśli zerwę. Pewnie macie rację. Patrząc na to obiektywnie, jest to najlepsze wyjście. Jednak wciąż trzyma mnie myśl o wszystkich naszych najlepszych chwilach. I myśl, że jeśli do reszty go odrzucę, stracę go bezpowrotnie. Nie zagramy już nigdy razem na konsoli, nie pójdziemy na piwo, nie będziemy się nawzajem wspierać na studiach, nie pojedziemy w góry...
Tak, uważam, że domyśla się co jest grane. Widzi, że nie jestem dla niego jak normalna, kochająca dziewczyna. Mówił mi nawet kiedyś, że bardzo mu brakuje mojej czułości. Że jestem oschła. Ale zadecydował, że skoro taka już jestem, musi nauczyć się z tym żyć. Uważa, że go kocham, tylko nie potrafię tego okazać. A to nie tak. Jak go rzeczywiście nie kocham tak, jakby tego chciał.
Pewne jest to, że muszę zacząć działać, coś zrobić. Nie może być tak jak do tej pory, tak jak mówicie.

Musisz zrozumieć, że kiedyś i tak będziesz musiała to zrobić, a im dłużej tego nie robisz tym robi się coraz trudniej, bo więcej tych lepszych chwil itd.

To jest bardzo proste, tylko musisz wziąć się w garść, zamiast użalać nad sobą. Szybkie zerwanie plastra i trudno. Zajmiesz się swoim życiem, jakimiś pasjami i poznasz nowych znajomych. On nie jest z Tobą szczęśliwy. To takie oszukiwane pseudoszczęście. Ty nie dość, że nie dajesz mu szczęścia, to jeszcze bronisz, by nie zaznał go z inną kobietą. A gdybyś z nim zerwała, to miałby szansę na prawdziwe szczęście z kobietą, która go będzie kochała, a nie oszukiwała. Sama sobie pochlebiasz sądząc, że go uszczęśliwiasz. Nie uszczęśliwiasz, tylko krzywdzisz i wyniszczasz jak pasożyt. Masz jeszcze szansę, żeby zerwać i móc samej sobie spojrzeć w oczy. Sama zdecyduj jakim chcesz być typem człowieka.

Daj znać jak poszło.

Wynika z tego, że on nie przyjął tego do wiadomości i żyje w swoim świecie dobrych życzeń.
Jesteś w tym samym miejscu, co uprzednio.
Co będzie, gdy poznasz kogoś, kto Cię zauroczy?
Dopiero wtedy dasz przyjacielowi kosza?
To będzie nieuczciwe i najbardziej krzywdzące.
Nie możesz mu tego zrobić, więc zdecydowanie powiedz, że to koniec.
I odejdź już teraz.

Po prostu daj mu trochę więcej czułości i zatrzymaj się na tym etapie. Jemu to powinno wystarczyć i nie będzie naciskał na więcej. Dopiero wtedy gdyby naciskał, powiesz mu że nie chcesz się dalej posuwać.