Single z odzysku

No cóż, to poczucie braku, pustki u mnie też się chwilowo odzywa Nie jest to wcale takie dziwne, jeśli żyło się z kimś ileś tam lat. Ale ból jaki zadała nam ta niby najbliższa osoba, skutecznie odstręcza mnie od prób zapełnienia tej pustki kimś nowym. W ogóle nie widzę wokół siebie szczęśliwych par, w rodzinie, wśród znajomych, smutne to. Ja wolę być już sama.Do niedawna spotykając ludzi samotnych, takich, którzy byli wcześniej w związkach, nie mogłam się nadziwić, że nie chcą szukać nowego partnera, czy partnerki. Teraz już mnie to nie dziwi.

Paradoks.. Podobno dobrze pobyć samemu, odzyskać równowagę, radość z życia..tyle,że im dłużej, tym mniej się chce w ogóle z kimś związać..

Ja jestem sama od 3miesięcy i na razie bardzo mi się podoba. Często wychodzę, dobrze się bawię, co rusz to poznaję nowe, ciekawe osoby, dzięki temu nie odczuwam aż takiej pustki. Nie muszę nikomu prać, prasować, gotować, o rany dopiero teraz widzę ile czasu na to poświęcałam.

Myślę,ze samemu jest dobrze,ale z kimś jest jeszcze lepiej.Oczywiście nie z łapanki na zasadzie:byle kto ,aby był.

Ja juz nawet nie wiem kiedy dziewczyna sie mna interesuje, dziś dostał ochrzan że spławiłem w sposób bezczelnie obojętny zarywajaca do mnie dziewczynę... ale jak tak bardzo jest przez płeć przeciwną zlewany że już nie mam wyczucia co do tego...

Bo perspektywa zmienia się z punktu widzenia.
Mi się zdarza awac,ze jestem z kimś,ze np ktoś na mnie w domu czeka
A w związku - przecież potrzeba też  chwili bycia osobno,wyjść osobno z przyjaciółmi,iść samemu na zakupy,albo się zostaje samej w domu kiedy czasem partner gdzieś wychodzi.Mimo tego wciąż się jest razem i to zmienia perspektywę.
Każda ta sytuacja (bycie samotnym czy w związku)ma plusy i minusy.
Myślę sobie,że jeśli ktoś był w nieudanym,nieszczęśliwym związku to bardziej będzie chwalił sobie bycie w pojedynkę,bo w sumie nie ma zbyt dobrych wspomnień z okresu związkowego.
Jeśli np ktoś był w związku szczęśliwy ale się skończyło(partner umarł,zginął),,bardziej będzie tęsknił za związkiem.(pomijał tu żałobę ,brak gotowości,bo nie o tym ten temat).
...
Co do pytania autorki,to teraz jestem sama,tylko nie wydaje mi się abym do końca życia była sama.Pewnie kiedyś spotkam właściwą osobę,kto wie może się nawet po bierzemy,.Nie wiem kiedy i to mnie z deczka denerwuje,tak bywa.
Przechodziłam juz po rozstaniu:załamanie,zwątpienie,niedowierzanie w to co się stało,gorączkowe poszukiwania,potem stwierdzenie,ze to jednak nie to,potem okres spokoju,przyjemności,potem znowu poszukiwania itd.Słowem bywało ciężko.I dość burzliwie.

Tylko że dziewczęta tak mi zaszły za skórę że obojętność to najlepszy sposób na życie mam święty spokój i nie żyje fałszywa nadzieją...

Też się wiele razy nad tym zastanawiałam co z osobami, które nie są stworzone do takich relacji i w dodatku często sobie wmawiałam, że ja chyba właśnie będę wiecznie skazana na samotność. Nigdy mi to jakoś nie przeszkadzało i miałam obojętny stosunek aż do momentu jak zostawiła mnie ''miłość mojego życia'' (tak to ładnie nazywam ).
Teraz czuję się bardzo źle, że nie mogę opowiedzieć mu jaka szaloną przygodę przeżyłam albo pożalić się mu jaki to miałam ciężki dzień w pracy i ta moja samotność bardziej mnie denerwuje i dołuje niż cieszy, jednak wierzę w to, że to tylko kwestia czasu i pewnego dnia zacznę znowu cieszyć się wolnością i docenię tę swobodę.