Mam problem z przyjaciółką

Nie wiem, ale wydaje mi się, że jednak coś do niej czuje.. Ale bardzo ją sobie cenię jako przyjaciółkę, mimo, że nie poruszam z nią wielu tematów tak jak z innymi przyjaciółkami

Wnioskuję z Twojego pisania, że Ty jednak nie darzysz Ją przyjaźnią a miłością (albo jesteś zauroczoną Nią), " Ale bardzo ją sobie cenię jako przyjaciółkę, mimo, że nie poruszam z nią wielu tematów tak jak z innymi przyjaciółkami",ten tekst przeczy, że traktujesz Ją jak przyjaciółkę...

Co mam wobec tego robić? Bardzo źle się czuję, zraniłam ją mimo, że sama też czuję się zraniona. Ja przeprosiłam, a ona nie. Najwidoczniej przestało jej już zależeć zwłaszcza, że po akcji z kubkiem, którego nie potrafiła mi wybaczyć.

Bałam się takiej odpowiedzi, ponieważ zawsze uciekałam od tego tematu. Co mam w takim razie robić żeby zyskać w niej tylko przyjaciela?

Wydaje mi się, że biseksualna.

Też

W sensie o orientacji? Tak, kiedyś, jak zaczynałyśmy naszą znajomość. Później już nigdy nie rozmawiałyśmy o tym.

Ona też nie należy do otwartych ludzi. Ja mam to w naturze, że mówię na bieżąco, co się u mnie dzieje. Ona dopiero po czasie. W zasadzie nawet czasem chce coś do niej napisać, pogadać kiedy jesteśmy w swoich domach, ale nawet nie wiem co. Nie wiem o czym mam do niej napisać, a zawsze szukam jakiegoś punktu zaczepienia. Bardzo dziwna relacja i na prawdę nie wiem co mam robić.

Na pewno z Twoje strony, Ty Ją traktujesz , jak partnerkę, nie przyjaciółkę.
Jesteś zazdrosna, nawet nie obce Ci są rękoczyny(chociaż tego absolutnie nie powinno być nawet w związku!), przeszkadzają Ci chłopacy będący w pobliżu Was.

Tylko pytanie, kim Ty jesteś dla Niej?

Niee, już teraz się nie powtarza. Nigdy nie uderzyłam nikogo, wczoraj poczułam się sprowokowana przez popchnięcie mnie. Dla niej jestem pewnie zwykłą znajomą. Przed wczorajszą bójką nie wiem, pewnie byłam dobrą koleżanką.

Mi chodziło o całowanie, czy się całujecie jeszcze?

A może spróbuj z Nią tak szczerze porozmawiać, o swoich uczuciach.

Primo - moim zdaniem powinnaś się nauczyć być szczera ze sobą. Jak chciałabyś z nią być, bo kochasz ją jak kobietę (a wszystko wskazuje na to, że tak), to powinnaś to szczerze przyznać najpierw przed sobą, a potem przed nią.

Secundo - o ile przy pierwszej akcji z winem i kubkiem zdecydowanie Ty przesadziłaś, to tutaj obie dałyście czadu. Zwyczajnie wzięłyście się wzajemnie za łby. Przy czym to nawet ona zaczęła popychając Cię. Więc myślę, że jak dziewczyna ochłonie, macie szansę się porozumieć.

Natomiast jeśli będziesz wmawiac sobie i jej, że kochasz ją jak przyjaciółkę, jeśli kochasz ją jak kobietę, to na 100% Wam się przyjaźń rozpadnie prędzej czy później i to pewnie z dużym hukiem, bo dziewczyna sobie kogoś znajdzie, a dla Ciebie to będzie tragedia.

Chodzi o to, że nie chce jej kochać jako kobietę. Chcę mieć w niej oparcie. Ale już teraz nie wiem czy mogę na to liczyć i nie wiem jakie podjąć kroki i czy w ogóle warto to ratować skoro jest nieciekawie. Po kubku nie chciała za bardzo mi ufać, a ja bardzo się starałam. Poza tym będzie szukała wsparcia u swoich przyjaciółek, które już wcześniej trzymały jej stronę (wiadomo) i niestety, ale działało to na moją niekorzyść. Boję się "powtórki z rozrywki" . Boli mnie również to, że to ja się przejmuje tą sytuacją, a ona nic nie daje po sobie znać i ciągle normalnie do mnie odpowiada, jakby nic się nie stało. Jednak myślę, że ma swoją teorię i będzie się jej uparcie trzymać.

No ale nie ma "nie chcę" jeśli ją jak kobietę kochasz.
Zaprzeczając temu sama się oszukujesz.

Osobiście podejrzewam zresztą, że tyle między Wami złej krwi i emocji właśnie przez to, że Ty byś chciała z nią być w związku, a nie jesteś. Masz cukierek, ale nie wolno Ci go odpakować z papierka. Mnie też by to wkurzało.

Ja bym za parę dni spróbowała porozmawiać, jeżeli nie chciałaby to bym sobie dała spokój z tą znajomością... .
Dziewczyna ma nad Tobą przewagę, że wie, że się w Niej kochasz i dlatego to wykorzystuje.
Przyjmij Jej postawę. Gadaj z Nią jak z kumpelą, jakby się nic nie stało...może to Ona za jakiś czas zacznie prosić Cię o uwagę, żeby było jak dawniej.

Po świętach pogadaj wtedy już ochłoniecie.

Druga sprawa jest taka, czy warto się tak bardzo o to obwiniać jeśli mam na głowie inne problemy?

Nie mogłabym chyba być z nią w związku. Nie wiem czy bardzo bym tego chciała. Wystarczyłaby mi normalna relacja, wczoraj przed bójką było ok. Wiem, że wytłumaczyłyście mnie jak to wygląda, w sumie macie racje, ale nie chciałabym związku. Chce z nią normalnie rozmawiać. I skoro radzicie rozmowę to mogę się jej podjąć, ale czy wtedy całkowicie nie będę spalona w jej oczach? Nawet nie wiem jak taką rozmowę mogłabym zacząć. A co do studiowania- musiałabym powtarzać semestr, a to dużo kosztuje. Myślę, żeby iść na nowy kierunek od października jednak nie wiem co na to rodzice. Chcę porozmawiać z nimi w święta, jednak to też nie jest łatwe.

A przełkniesz jej związek normalnie i bez scen?

Nie wiem. Myślę, że trochę miałabym z tym problem i dużo myślałabym nad tym.

No to przemyśl sobie dobrze, czy chcesz jednak tej relacji, bo nie ma sensu, żebyś w nią wchodziła jakby potem miała zazdrość ją zatruwać.

Przemyślę to dokładnie. Dzisiaj mam już tego dość, to nie powinno mieć miejsca. Nigdy nie podejrzewałabym, że do takiego czegoś dojdzie. Dziękuję za rozmowę i za rady. Dużo mi pomogła i uświadomiła. Oby wszystko dobrze się potoczyło i w miarę łagodnie dla obu stron.

No o przyjacielskiej teraz pisałam.
Przyjaciółka to w końcu ktoś, kto wesprze, dobrze doradzi, jak będziesz miała problemy w związku i będzie się cieszyć, jak jesteś szczęśliwa. Jak w grę wejdzie zazdrość autorki, to wszystko się pokomplikuje, choćby przyjaciółka robiewsady miała najlepszy i najzdrowszy związek na świecie.

Wolałam się upewnić i dlatego zapytałam:)

Ja myślę, że to nie była nigdy relacja przyjacielska.
Jak przyjaciółki nie wiedzą jak do siebie napisać pierwszy sms?
Jak przyjaciółki rozmawiają lepiej z innymi niż z samymi sobą?

Czuję na sobie presję ukończenia szkoły wyższej, bo jestem z małej wsi i tam nie ma dla mnie przyszłości. Poza tym moi rodzice bardzo we mnie wierzą, a teraz dowiedzą się, że ich zawiodłam. Boję się ich reakcji, ponieważ nie mam za dobrych relacji z nimi, zwłaszcza z mamą. Nawet jeśli nie będę studiować to muszę coś ze sobą zrobić.

Tak i już mam wyrzuty sumienia, bo nie chcę żeby nadal to trwało.

Mówili żebym się uczyła, bo dużo pieniędzy to kosztuje itp więc tak, wypominają.

Powiem tak, mamy wszystko, mamy ładny dom, ładne auto, dbają o nas (o mnie i rodzeństwo). Tato tylko pracuje, mama nie. Radzą sobie świetnie. Na tle innych wypadamy jako Ci "bogatsi" mimo, że na wycieczki niestety ich nie stać.

Nie chcę studiować czegoś dla sztuki, ale też nie chcę być bez wykształcenia, ponieważ nauka w szkole zawsze szła mi dobrze. Niestety nie dostałam się na taki kierunek na jaki chciałam, w przypływie emocji posłuchałam się taty, który naciskał żebym poszła na leśnictwo. Niestety, nigdy nie lubiłam biologii, od początku męczyłam się na tym kierunku, ale jakoś ciągnęłam, bo myślałam, że dam radę i rodzicie będą dumni. Niestety (lub może stety dla mnie) nie zdałam tej sesji, była dla mnie za ciężka, presja za duża, wszystko się skumulowało i teraz jestem tu gdzie jestem nie wiedząc co ze sobą począć. Poza tym zawsze byłam porównywana do innych ludzi, słyszałam jak to inni są lepsi, nigdy nie usłyszałam dobrego słowa kiedy doświadczyłam porażki. Nikt mi nie powiedział, że jest ze mnie dumny i następnym razem na pewno się uda. Nikt nie słucha moich potrzeb i tego, o czym myślę lub jakie mam zdanie na dany temat. Dlatego jeśli czegoś nie zrobię ze sobą to będę skazana na mega porażkę.

Myślałam nad listem. Większą obawę mam, że będę musiała wrócić do domu. Jakoś muszę się z tym zmierzyć. Bardzo pobłądziłam i próbuję wybrnąć z sytuacji. Założenie tutaj konta było dobrą decyzją. Miło, że Ktoś poświęca swój czas i służy radą. Jestem bardzo wdzięczna.