Jak poznać znajomych ???

Troszkę to naciągane. Jak początek jakiegoś filmu o wielkiej życiowej podróży.

To takie ograniczające przekonanie. Myśląc w ten sposób odejmujesz sobie szansę na zawarcie nowej znajomości. Nie wiesz, czy zechciałaby porozmawiać. To Twoje myśli podpowiedziały Ci, że to 'jasny komunikat'.
Następnym razem spróbuj. Nic nie tracisz. Jeśli taka osoba nie zechce rozmawiać, to o tym powie. To nic złego.
Na co dzień obcuję z wieloma kulturami. Naprawdę często rozmawiam z nieznajomymi ludźmi, a szczególnie z takimi którzy odwzajemnią uśmiech lub sami zdecydują się na wysłanie uśmiechu. Rozpoczęcie każdej znajomości kosztuje uśmiech. Nie znaczy to, że z każdym się będziesz (czy ja będę, a propos mojej dygresji) przyjaźnić, ale warto próbować. Naprawdę

Pomysły na filmy nierzadko biorą się z życia. Więcej wiary!
Ja sam mam wielu znajomych poznanych w bardzo przypadkowy sposób.

Kiedyś, ktoś powiedział, lub gdzieś przeczytałem - "bój się i działaj!".
Niepewność dodaje energii, a jak już zaczniesz działać to odczujesz więcej pozytywnych wibracji.

Czy gdyby ktoś do Ciebie zagadał, to pomyślałabyś, że to idiota?
O to mi chodziło: Wszystko czego pragniesz jest po drugiej stronie strachu.

Handel, idealnie. Podobno Ford kiedyś powiedział coś w stylu: jeśli myślisz, że nie dasz rady czegoś zrobić, lub jeśli myślisz, że dasz radę coś zrobić (np. kogoś poznać w taki lub inny sposób), to w obu przypadkach masz rację.
Abstrachując od rozstań, uwikłań, samotności, uważam, że świat jest takim jakim go malujemy we własnej głowie.

Ok, ale jak? Jesli chodzi o sama teorie to sie zgadzam, co wiecej, podoba mi sie taki sposob funkcjonowania, poznawania ludzi. Jesli ktos ma ksiazke albo jego/jej zajecie (np. cos zapisuje jak w przykladzie z wczesniejszego posta) daje jakas zahaczke to ok, jest cos na poczatek. Ale co jesli nie? Jesli ktos po prostu siedzi/stoi na przystanku/jedzie tramwajem/idzie dokads, wydaje sie ciekawa osoba i chcemy zagadnac - jak? O czym?
Mi samej czesto sie zdarza skomplementowac nieznajomych, pochwalic element ubioru czy cos w wygladzie, ale to nigdy nie prowadzi dalej, ludzie sie usmiechaja, dziekuje i ida w swoja strone.

No masz rację. Gdyby ktoś do mnie zagadała, to byłoby mi najprościej mówiąc - miło
Niestety... jak strach  czai się w głowie to zalewa go doszczętnie  i zniekształca obraz. To jest podstępny i czasami niesamowicie silny wróg.

Jakiś przykład?

A ja zawsze myślałem, że kobiety są bardziej śmiałe

Nie ma reguł:) p.s dopiero teraz "skapłam się" ,że jesteś płcią przeciwną

Nie, nie budzi:) W ogóle męskie wypowiedzi na kobiecym forum to często perełki, bo pokazują inny punkt widzenia

W przedmiocie obecności mężczyzna na kobiecym forum czy trudności w nawiązywaniu kontaktów międzyludzkich ogólnie? Bo pytanie jest delikatnie nieprecyzyjne

Generalnie wydaje mi się, że często na takie pytania udzielamy odpowiedzi: wyjdź do ludzi, pokonaj swoją nieśmiałość, jest wielu takich jak ty. Wszystko by się zgadzało, ale... Człowiek jest tak skonstruowany, że znajdzie milion wytłumaczeń, żeby nie robić ani jednego kroku. Bo przecież nieznajomy "ktoś" może go uznać za nieciekawego typa/idiotę/zboczeńca (wybrać właściwe). I wychodzi na to, iż wiele razy zwyczajnie boimy się spróbować zrobić ten pierwszy krok.

Witam,
osobiście uważam, że Polska a przede wszystkim jej mieszkańcy nie są otwarci na nowe znajomości a szczególnie te, gdy ktoś do nich podchodzi na ulicy bądź w kawiarni. Nieufność, podejrzliwość i za chwilę myśl "co on/ona chce mi wcisnąć?". Taka nasza mentalność. Myślę, że Amerykanie mają zupełnie odmienne, przeciwne podejście do nieznajomych.
W każdym razie zmierzam do tego, że łatwo jest radzić - podejdź do kogoś, zgadaj. Szczerze napiszę, że nawet jak się zna osobę (np.ze studiów) to w dzisiejszych czasach ciężko jest się z kimś zaprzyjaźnić. Osobiście doświadczyłam tego wielokrotnie. Nawet gdy na początku roku akademickiego próbowałam scalić grupę (tym samym poznać bliżej ludzi z którymi studiuję) poprzez organizowanie u siebie w domu domówki, później pisanie na forum mojego kierunku, kto leci na miasto wieczorem i tego typu akcje - odzew był praktycznie zerowy. Na domówkę przyszła garstka osób. Mimo, że było sympatycznie i miło (miałam nadzieję, tym razem na roku integracja zadziała) to w kolejnych dniach, na uczelni cisza. Podchodziłam do tych dziewczyn, zagadywałam co słychać, kiedy się gdzieś wybierzemy i...zbycie mojej osoby. Po tym wszystkim stwierdziłam, że nie będę się więcej narzucać, nie będę wyskakiwać z propozycjami, nie będę z siebie robić idiotki, której zależy. Takie sytuacje mnie bardzo zniechęciły do jakiejkolwiek aktywności. Efekt jest taki, że mimo, że to studia i czas gdzie powinno się wykorzystać ostatni dzwonek przed dorosłym życiem, ja nie mam koleżanek, nie mam z kim wyjść do knajpy. Jedynie pozostaje mi mój chłopak ale on także ma swoje życie więc...cóż

Pachnacypodrozniku, jesteś może coachem?

Chciałabym się wtrącić jeśli można oczywiście. U mnie jest inny problem. Ostatnio doskwiera mi samotność, bo zwyczajnie zaczęłam wątpić w coś takiego jak relacja przyjacielska. Zawiodły mnie osoby, których wcześniej nazywałam przyjaciółmi i chyba mam kryzys. Obawiam się, że to zaczęło rzutować na relacje z innymi ludźmi, których wartość też kwestionuję, a przez to się zamykam. Jestem podejrzliwa w stosunku do wszystkich, może trochę oschła, a przez to mam wrażenie, że i reszta mnie odrzuca, bo komu na co taka oschła baba? Nie wiem co robić, jakiś zamknięty krąg...

Tak, na co dzień motywuję siebie i innych do osiągania z pozoru nieosiągalnych celów.

Tak sobie czytam co piszecie.. i jak zwykle uznałam, że się odezwie.

Temat wydaje się banalny, ale został bardzo fajnie poprowadzony przez co dał mi trochę do myślenia.

Od zawsze miałam problem z poznawaniem nowych ludzi. I nadal mam. Więc chętnie wezmę wszystkie rady tu zawarte do siebie.

Zacznę od tego, że nigdy nikt do mnie nie zagadał. Koleżanki często przechwalały się, że do nich zawsze ktoś zagada jak gdzieś same wyjdą. Nie ważne czy do sklepu, na spacer, na rower i dzięki temu poznają nowych ludzi. Mi się to nigdy nie zdarzyło. Ktoś tu jednak wspomniał o uśmiechu. Wydaje mi się, że osoby, które często poznają nowych ludzi są pewniejsze siebie, weselsze oraz nie mają oporów by pokazywać tą otwartość. Tylko czy to zawsze jest tylko uśmiech? Niekoniecznie. Pewnie wystarczy samo to, że potrafimy popatrzeć komuś w oczy.

Ja należę do osób nieśmiałych, niepewnych siebie i skrytych. Czasem chodzę z uśmiechem na twarzy, ale nie potrafię uśmiechać się do "kogoś". Czasem są dni gdy idę ulicą i po prostu się śmieje sama do siebie, ale gdy mijam przechodniów - nie patrzę na nich. Często wtedy moja głowa leci automatycznie w dół. Ciężko mi się uśmiechnąć do kogoś kogo nie znam. Na pewno bierze się to z mojej niskiej samooceny oraz tego, że czuję się nieatrakcyjna. W głowie mam myśli, że nikt nie będzie chciał rozmawiać z kimś takim (pewnie to głupie, ale przez lata weszło mi to do głowy). Zauważyłam, że patrzenie w oczy o wiele lepiej wychodzi mi z osobami tej samej płci, a nie przeciwnej.

Jednak moimi myślami poszłam o krok dalej. Wyobraziłam sobie, że jednak odważę się - spojrzę jednej osobie w oczy, drugiej, trzeciej - uśmiechnę się.. I BUM! Ktoś do mnie zagada - ktoś będzie chciał mnie poznać. I napotkałam kolejną blokadę. Zapewne nie umiałabym nic odpowiedzieć. I byłoby tak, że osoba która odważyła się i do mnie zagadała, zostałaby spławiona przez "dziękuję" bądź uśmiech.

Jestem osobą która mało mówi. Nie mam właśnie tego wspomnianego "flow". Nie potrafię utrzymać rozmowy z kimś kogo bardzo dobrze znam, a co dopiero z obcym.

Dochodzę więc do wniosków, że być może 90% z nas czeka na kogoś kto do nas sam zagada, ale głęboko w sobie mamy to poczucie (które wcześniej opisałam) i nieświadomie wysyłamy drugiej osobie "nie podchodź - nie jestem zainteresowana/y". Być może są i ludzie, którzy by się do nas odezwali - zapewne są, ale to my musimy pokazać tę otwartość, że też chcemy kogoś poznać. Ja mam z tym wielki problem. Zwyczajnie tego nie potrafię.

Takich rad przeczytałam tysiące. Są w prawie każdej książce. Mi potrzeba coś więcej.. Jakiś przykład z życia bądź jakieś pomysły na małe kroki przełamywania się. Takie cytaty niestety tylko na chwilę do mnie trafiają. Gdy wyjdę do obcych ludzi to o nich zapominam i lęk mnie zżera.

A ja też mogę? Nie wiem co z tego wyjdzie, ale chcę podjąć to ryzyko.
Naiwna92 spróbujmy.....

To jest oklamywanie samego siebie.Po co sobie wmawiać cos na sile?

Bo ja juz się pogodzilem z własnym losem

Nikt tutaj nie wspomniał o 'wmawianiu sobie' czegoś.
Zmiany zaczyna się od siebie.
Namawiam Cię do zatrzymania się na chwilę, aby pomyśleć o swoich myślach.
Nie oceniaj. Posłuchaj siebie.

Widzisz, ja nie mówię Ci co masz robić. Ja tylko sugeruję, namawiam, zapraszam.
Wrzuć na luz. Bez oceniania.

Dziś 1 dzień..

I muszę przyznać, że odkąd postanowiłam, że będę myślała pozytywnie.. to zaczęło się wszystko walić.
Dzisiejszy dzień praktycznie cały przepłakałam...:/ Aż wstyd się przyznać. Bo jest to mój najgorszy dzień jak na razie w tym roku...
Czy to normalne? Zawsze jak coś postanowię to wszystko idzie nie w tym kierunku, w którym chcę..

Dopiero kiedy mam wszystko tzw "dupie" to zaczyna się układać.. zwyczajnie. No, wszystko.. poza nowymi znajomościami. Właśnie dlatego zwykle po czasie przestałam wierzyć w tzw. Prawo Przyciągania..

Mówi się, że Wszechświat wtedy sprawdza czy naprawdę mi zależy.. Tylko czy to nie paradoks, że kiedy mówię "a niech się wali" - to właśnie wtedy zaczyna mi się układać w rodzinie, w pracy? Tylko ze znajomościami zawsze lipa..
Może każdy ma w swoim życiu jakiś cel? I nie każdego celem jest znalezienie przyjaciół bądź drugiej połówki..

Trochę ponarzekałam mimo, że miał być dzień super pozytywny to okazał się najgorszym . Cóż.. żyje się dalej. Zobaczymy co jutro przyniesie .

Pachnacy - moge na priva? (jesli odblokujesz mozliwosc wysylania maili:))

Nie chcę mówić o poniedziałku .
Nie było dobrze, ale już minęło. Czasem muszą być gorsze dni.

Poczytałam dziś trochę postów na forum w dziale "samotność" i tak mnie zainspirowało coś do refleksji nad tym jaką jestem osobą - a jaką chciałabym być.

Gdy pomyślałam o tym czy gdybym ja BYŁA mężczyzną to czy bym chciała samą siebie POZNAĆ.
Odpowiedź niestety jest przecząca, ale..

Dopiero kiedy sobie to uświadomiłam wiem, że mogę to zmienić.

Zwykle obwiniałam innych, że nikt mnie nie chce, bo zapewne jestem brzydka itp. A teraz myślę, że tak naprawdę nieważne jak wyglądam. Nigdy nie spodobam się wszystkim ludziom na ziemi. Zresztą co to by była za miłość gdyby ktoś chciał być ze mną tylko z powodu wyglądu? Uważam, że o wiele ważniejsze jest to jacy jesteśmy w środku. Mimo wszystkich NIE jakie mam teraz w głowie, głęboko w sercu wiem, że tak jest. I muszę sobie to przeprogramować.  Kwestia tego jaka naprawdę jestem w środku. Większość z nas szuka kogoś kto będzie: uczciwy, szczery, lojalny, dobry. A tak naprawdę mała ilość osób naprawdę taka jest. Wymagamy tego od innych - a sami jesteśmy odwrotnością swoich wymagań.

Oczekujemy księcia z bajki, który będzie miał pracę, duuużo zainteresowań, cudownych znajomych i świetnie prowadził rozmowy. A co my możemy mu dać? Jakie są nasze mocne cechy, którymi możemy go obdarzyć?

Tak myślę, że.. każdy człowiek ma wady. Każdy. I każdy będzie je miał. Nie da się ich wszystkich pozbyć - nie ma ideałów i nie będzie. Może na początek nie warto skupiać się na wadach i dołować się z ich powodu? Może warto poszukać w sobie (bądź wymyśleć) kilka pozytywnych cech które mamy/chcemy mieć i okazywać je innym? Skupić się na pozytywach.. Może to jest podobne do stylu ubierania się? Mam tu na myśli ukrycie defektów urody, a wydobycie tych dobrych. Ludzie często analizują swój wygląd a zapominają o swoim wnętrzu.

Czy kiedykolwiek poznaliście kogoś kto z urody jest naprawdę nieciekawy a ludzie do niego lgną i to bardzo? Ja tak. I myślę, że wy też. Zwykle wtedy mówimy: gdybym ja była nią to ... ( tutaj można podobać cokolwiek co by się zrobiło gdyby się było inną osobą). Zapewne byśmy nic nie zrobili, bo mielibyśmy swoje myślenie i swój brak wiary. Wiele razy porównujemy się do innych. A tak naprawdę każdy z nas ma w sobie coś dobrego tylko musi to odkryć i pokazywać innym.

Moim kolejnym celem poza myśleniem pozytywnym na ten moment będzie próba uśmiechu do osób nieznajomych i sprawdzenia ich reakcji .
Trzymajcie kciuki .

No to wracam .

Niestety nie udało mi się złapać jak na razie kontaktu wzrokowego z przechodniami, bo z powodu pogody wszyscy mieli głowę w dół haha! Co się dziwić jak deszcz prosto w oczy padał .

Ale ogólnie żyję sobie. Raz są dobre dni - raz okropne. Różnie bywa .

Z myśleniem o sobie negatywnie to jak na razie aż tak nie zauważyłam, bo nawet nie miałam czasu myśleć. Dużo się działo w ten tydzień. Praca, szkoła, sport.
Zobaczymy jak będzie dalej..
Czy jest jakiś kolejny krok?

Ten sam dlaczego miałby się zmienić?

Ten mój cel jest stały, bo trwa już ok. 2 lata . Więc dopóki go nie osiągnę to zapewne zostanie.
Dlaczego na priva?

Szkoda - bo myślałam, że wątek jest po to by każdy mógł skorzystać A tak wyjdzie, że tylko dla wybranych .

Tak, ale podroznik chce pomoc tylko na priva. Szkoda

Powiem Wam,że ja już też zaczynam wariować. Nie mam obecnie żadnych koleżanek. Również pracuję w domu ( taka praca, lepsze zarobki to wynagradzają).
Kumpele ze studiów się przeprowadziły. Nie mam po prostu gdize kogokolwiek poznać. Nawet koledzy mojego męża nie mają dziewczyn  ( żaden nie ma...).
Denerwuje mnie również slogan: Otwórz się na ludzi. W niektórych sytuacjach są to jedynie puste słowa.

Nie było mnie dość długo. Podróżowałem, ale wróciłem

naiwna92, magg99 co u Was slychać nowego? Poznałyście kogoś nowego?

kiv sprawdź pocztę