Witam forumowiczów, oto moja historia.
Poznaliśmy się w szkole średniej, ona bardzo zdolna, pracowita, dbająca o siebie, cnotliwa. Ja nigdy nie lubiłem sie uczyć, wagarowałem, interesowało mnie co innego, po prostu liceum nie było dobrym wyborem. Od razu coś miedzy nami zaiskrzyło, poczułem, że to wartościowa osoba i chciałem nawiazac kontakt. Byłem typem chłopaka tzw. "podrywacz", chodź tak naprawdę szukałem odpowiedziej osoby, takiej jak ona. Wiedziałem, że o nią muszę starać się bardziej, małymi kroczkami do celu. Rozmawiałem, zapraszałem na wspolne spotkania, było widać, że jej sie to podoba. Wspólne spacery, spotkania w domu, poznawanie członków rodziny, pierwsze pocałunki, wspólne wyjazdy, nic nachalnie. Była inna niż wszystkie, wyjątkowa, delikatna. Zauważyłem, że jest osobą podatną na czyjeś zdanie. Koleżanki odradzały jej znajomość ze mną: "zobaczysz, że Cię zostawi","nie warto zadawać sie z takim typem", wyczówałem to w jej zachowaniu dlatego spytałem o to. Strzał w 10. Przy niej naprawdę się zmieniłem. Nie chodzi tylko o to, że sam to zauważyłem, ale wszyscy wokoło. Strałem sie dbać o nią jak potrafiłem. Nie byłem z bogatej rodziny, lecz niczego mi nie brakowało. Uważałem, że jeśli mam parę rąk to wszytko da się zrobić. Dorabiałem w międzyczasie, przepracowałem całe wakacje. Była zawiedziona, że razem nigdzie nie byliśmy. Mi też było smutno, bo czułem, że może poczuć, że czegoś jej brakuje. Więc pełne zaangarzowanie, zdana matura, studia, praca. Między nami wtedy było naprawde fajnie, dogadywaliśmy sie, super z rodziną, pomagaliśmy sobie, noramlny związek.
Początek studiów.
Ona rozpoczyna studia w Warszawie, ja w innym mieście. Dostaje propozycje pracy. Za granicą. Lepsze pieniądze, teraz nie będzie nam niczego brakowało. Kosztem szkoły. Musiałem usunąć sie z listy studentów. Dogadaliśmy sie, że do końca jej studiów pracuje tam i zakładamy rodzinę. Wszystko zaplanowane, jest fajnie, poznaje jej znajomych, interesuje sie jej kierunkiem, wspieram. Jestem z nią tydzień w miesiącu. Mieszkam u niej na stancji, na 2-3 dni do domu i dalej za granicę. Po 1 roku jest super, wspólne wakacje, prezenty, co dusze zapragnie. Każdy dziwi sie jak silne jest uczucie, że dajemy radę na odległość. Bo tak było. Drugi rok akademicki, coś jest nie tak. Ciągłe kłótnie o byle duperele( były zawsze, o duperele też, ale nie aż takie), powoli oddalamy sie od siebie, ona wiecej imprezuje, ja tak samo. Miesiąc temu oboje dochodzimy do wniosku, że coś jest nie tak, męczymy się w swoim towarzystwie. Kiedy wychodziliśmy gdzies ze znajomymi ona zachowywała sie jakby mnie nie było. Kiedy byłem u niej na stancji i spotykaliśmy sie z jej znajomymi było tak samo. Przestałem o nią dbać, chociaż dalej robiłem prezenty, ale nie były już od serca. Kumple wyciagaja mnie do klubu, alkohol, kobieta, pocałunek....i wyrzuty sumienia. Chciała pogadać. Powiedziała mi, że musimy sie rozstac, że nie jest tak jak kiedyc. Ja po ostatnim skoku mam takie samo odczucie, ale już nastepnego dnia proszę ją żebyśmy się jeszcze zastanowili. Tego samego dnia kłócimy się, wracamy do punktu wyjścia, ja wyjeżdzam. Rozmawiamy przez telefon a ona oznajmia mi, że na tą chwile nie ma dla nas ratunku. Nie odzywa sie tydzien. Po 2 tyg wracam do Polski i proszę o szczerą rozmowę. Przyzanje się, że była z kimś na spacerze i piszą ze sobą, ale po koleżeńsu. Widzę, że potrzebuje wsparcia, jest zagubiona, kiedy pytam czy mnie kocha odpowiada, że nie, a jeszcze przed wjazdem( kiedy zadecydowaliśmy o rozstaniu) mówi, że będzie jej ciężko, bo jestem dla niej bliski i dalej mnie kocha. A tu w jednym momencie nic do mnie nie czuje. Kiedy pytam czy to przemyślała, odpowiada, że nie wie, czy dobrze robi też nie wie, nic nie wie. Próbuję o nią walczyć. Jeżdżę do niej, rozmwaim, pełen spokój, tłumaczę, że dla mnie nie jest zrozumiałe, żeby coś co trwalo tyle czasu można zakończyć od tak. Kiedy mówię, że tutaj namieszała 3 osoba, wybucha gniewem. Cały czas mi tłumaczy żebyśmy zostali przyjaciółmi, że jestem wartościowy i zasługuję na lepszą. Piszemy ze sobą jak dawniej, a kiedy prosze o spotkanie, odmawia. Staram się o nią walczyć więc wsiadam w auto i jade. Poznałem tylko wiecej faktów odnośnie ich. Wyskoczyła z tekstem: "Myślałam, że Ci już przeszło" heheh zaśmiałem się. Ona jest nprawdę nim zauroczona ale wie, że traci bliską osobę. Jej rodzina podpowiada, żeby się ze mną spotkała, ale widać nie brała sobie tego do serca. Powiedziała, że nie może działać wbrew sobie i musi spróbować. Spróbować z innym. Kocham ją i uważam, że była dla mnie stworzona. Była moim motorem napędowym i wsparciem, najlepszym przyjacielem. Idzie jej dobrze na studiach, otaczają ją ludzie, którzy ją non stop komplementują, ona lubi być doceniana. Kiedy wraca do domu to o mnie teskni i żałuje, ale wszystko pryska jak wraca do Stolicy. Po ostaniej rozmowie wyszedłem, powiedziałem żeby się trzymała i pozdrowiła pana X. Pożałowałem tego ostatniego zdania. Wróciłem, ale nie chciała rozmawiać.
Uważam, że duży wpływ ma tu nowe otoczenie. Zawsze szanowałem jej decyzje i sie do nich podporządkowywałem. Jej nowe koleżanki mówiły o tym, że chcą spróbować tego z kimś innym, że z teraźniejszym chłopakiem nie ma przyszłości itp.
Co o tym wszystkim sądzicie? Wiem, że prawie każdaa szkolna miłość sie kończy, ale chciałbym jej jakoś pomóc. Czuje, że jest zaubiona i nie wie co robi. Dziękuję za zainteresowanie i odpowiedz. Pozdrawiam
