Witam,
może to głupie, że wyciągam taką sprawę tutaj, ale wydaje mi się, że od Was dostanę rozsądne odpowiedzi i coś mi doradzicie.
Problem jest w tym, że mój chłopak nie ma dla mnie czasu.
Mamy po 21 lat, jesteśmy razem 2 lata, oboje studiujemy i nie za bardzo mamy kiedy się spotykać. On mieszka 20 km za miastem i codziennie dojeżdża na uczelnię. Denerwuje mnie to, że ciągle jest coś ważniejszego ode mnie. Tym czymś jest nauka. Zawsze jest coś ważnego do zrobienia, przez co widzimy się raz w tygodniu. Przyjeżdżam do niego i zostaję na noc.
Nie chodzi mi o to, że mamy spotykać się codziennie ale skoro i tak przyjeżdża codziennie do miasta, to nie może znaleźć 30 minut na głupią kawę ? Nawet nie zorganizował sobie czasu tak, żeby spotkać się ze mną w dzień kobiet. Było mi przykro jak rozmawiałam później z koleżankami, które chwaliły się jakiego to miłego wieczoru nie spędziły, a ja siedziałam sama przed telewizorem, bo moje kochanie miało sprawozdania do zrobienia. Nawet jak dzwonimy do siebie to tak naprawdę jedyny poruszany temat w ciągu tygodnia to uczelnia. Czuję się pominięta.
Mam z tym wszystkim duży problem, nie wiem czy powinnam mu zwrócić uwagę czy nie.. Przecież nauka jest ważna i zdaję sobie z tego sprawę ale nie mogę pogodzić się z tym, że w jego przypadku jest najważniejsza..
Może to ze mną jest coś nie tak ?
Podobne tematy
Rozmawiałaś z nim o tym? Poprosiłaś o więcej uwagi? Może boisz się czegoś?
Nie, nie rozmawiałam z nim, nie wiem czy powinnam.
Boję się tego, że zacznę dyskusję niesłusznie, że jak przyjdzie co do czego i zbiorę się w sobie to zabraknie mi argumentów, skończy się płaczem i straconymi nerwami.
Poza tym, nie wiem czy w ogóle powinnam mu zwracać uwagę, przecież nie marnuje czasu na głupoty...
Moim zdaniem koniecznie powinnaś z nim o tym pogadać. Jeżeli nie masz pewności, czy dasz radę powiedzieć wszystko, spisz sobie argumenty na kartce. Tak będzie łatwiej, niczego nie zapomnisz czy nie pominiesz. Swoją drogą myślę, że masz rację - skoro jesteście w związku to nie powinno tak być, że jesteś stawiana gdzieś na ostatnim planie jego życia, wręcz przeciwnie, powinnaś być pierwsza.
Zastanawia mnie też fakt, że spotykacie się tylko kiedy Ty do niego przyjeżdżasz: czy czasem nie powinno być odwrotnie?
Może i nie marnuje, ale jeśli czujesz się nieszczęśliwa i pominięta, to powinnaś z nim porozmawiać.
Wytłumacz mu jak się czujesz, ale bez płaczu i krzyków.
Od jak dawna to się dzieje? Od zawsze, czy może dopiero od jakiegoś czasu?
mój za to ciągle spędza czas w garażu , bo jest mechanikiem. nie mieszkamy razem , bo się jeszcze uczę , odległość też dość spora.. czuję się jak Ty. pominięta i do tego samotna.
skoro jesteście w związku to nie powinno tak być, że jesteś stawiana gdzieś na ostatnim planie jego życia, wręcz przeciwnie, powinnaś być pierwsza.
Myślę że to złe przeświadczeniem choć bardzo romantyczne (niedojrzałe).
Na pierwszym miejscu jest dbanie o siebie i własne życie. Buduje się w ten sposób atrakcyjność, którą możemy oferować osobie w związku. Bez tego osoby sie zduszą, stracą wszystko.
Moim zdaniem koniecznie powinnaś z nim o tym pogadać. Jeżeli nie masz pewności, czy dasz radę powiedzieć wszystko, spisz sobie argumenty na kartce. Tak będzie łatwiej, niczego nie zapomnisz czy nie pominiesz. Swoją drogą myślę, że masz rację - skoro jesteście w związku to nie powinno tak być, że jesteś stawiana gdzieś na ostatnim planie jego życia, wręcz przeciwnie, powinnaś być pierwsza.
Zastanawia mnie też fakt, że spotykacie się tylko kiedy Ty do niego przyjeżdżasz: czy czasem nie powinno być odwrotnie?
Dzięki za wsparcie 
To ja przyjeżdżam do niego, bo mieszka sam. Ja mam w rodzinie dosyć trudną ale na szczęście przejściową sytuację, więc to wydaje mi się uzasadnione
Nie wymagam od niego za dużo? Ma przecież też inne obowiązki, nie chcę go ograniczać. Ale z drugiej strony związek nie polega na tym, żeby miło spędzić noc, prawda..?
Może i nie marnuje, ale jeśli czujesz się nieszczęśliwa i pominięta, to powinnaś z nim porozmawiać.
Wytłumacz mu jak się czujesz, ale bez płaczu i krzyków.Od jak dawna to się dzieje? Od zawsze, czy może dopiero od jakiegoś czasu?
Postaram się powstrzymać ale nie wiem co z tego wyjdzie, czasem nie potrafię nad tym zapanować.
Ta sytuacja ma miejsce mniej więcej od stycznia, jak zaczął się nawał nauki. Co prawda już wcześniej już to zauważyłam ale aż tak bardzo mi to nie przeszkadzało.
kaprysna napisał/a:skoro jesteście w związku to nie powinno tak być, że jesteś stawiana gdzieś na ostatnim planie jego życia, wręcz przeciwnie, powinnaś być pierwsza.
Myślę że to złe przeświadczeniem choć bardzo romantyczne (niedojrzałe).
Na pierwszym miejscu jest dbanie o siebie i własne życie. Buduje się w ten sposób atrakcyjność, którą możemy oferować osobie w związku. Bez tego osoby sie zduszą, stracą wszystko.
No nie wiem.. jak patrzę na moich rodziców to widzę, że dla mojego taty moja mam jest najważniejsza i wiem, że zrobiłby dla niej wszytko bez względu na to co miałoby to być. Dba najpierw o nią, a później martwi się o siebie. Wiadomo, czasem się kłócą ale ojciec zawsze staje na wysokości zadania.
Każdy ma własny obraz idealnego związku. Być może chcesz powtórki tego co mają rodzice? Ale czy Ty zachowujesz się jak matka do ojca, by móc wymagać by ten ojciec (chłopak) zachowywał się dla Ciebie tak samo? Jeśli Twoje potrzeby nie są spełniane to musisz porozmawiać, poprosić, zaakceptować lub znaleźć kogoś kto te potrzeby będzie miał takie same. To ostatnie jest jednak bardzo trudne, ponieważ nie ma dwóch takich samych osób na świecie ;-) Życie to sztuka kompromisów.
12 2015-03-10 23:25:04 Ostatnio edytowany przez sectral (2015-03-10 23:26:32)
Każdy ma własny obraz idealnego związku. Być może chcesz powtórki tego co mają rodzice? Ale czy Ty zachowujesz się jak matka do ojca, by móc wymagać by ten ojciec (chłopak) zachowywał się dla Ciebie tak samo? Jeśli Twoje potrzeby nie są spełniane to musisz porozmawiać, poprosić, zaakceptować lub znaleźć kogoś kto te potrzeby będzie miał takie same. To ostatnie jest jednak bardzo trudne, ponieważ nie ma dwóch takich samych osób na świecie ;-) Życie to sztuka kompromisów.
Nie oczekuję od niego, że będzie taki jak mój ojciec.
Chcę tylko, żeby poświęcał mi więcej czasu, tylko nie wiem czy w tej sytuacji mogę go o to prosić. Bo tak jak mówiłam, nauka jest ważna i cieszę się, że to jest dla niego priorytetem a nie np. imprezy. Staram się wspierać go w tym co robi i jestem z niego dumna ale myślę, że jego zaangażowanie w szkołę jest trochę za duże. Problem jest w tym, że nie wiem czy powinnam zwracać mu uwagę w takiej kwestii.
Mam tak po prostu powiedzieć ej, stary za dużo się uczysz, ja też tu jestem ? Nie wyobrażam sobie tego...
Sectral - moim zdaniem cos takiego jak zbyt duże zaangażowanie w szkołę nie istnieje. Związki mają to do siebie, że się rozpadają, a to co się ma w głowie zostaje na całe życie i to powinno być na pierwszym miejscu. Ja ze swojego przykładu wiem o tym doskonale - zmarnowałam 2 lata na faceta, dla którego poświęcałam każdą wolną chwilę, latałam do niego, spotykałam się kiedy miał czas - nie robiłam nic dla siebie. Jak się z nim rozstałam, to zobaczyłam że mam TYLE rzeczy do zrobienia ze swoim życiem, że nawet na związek nie mam za bardzo czasu, i bardzo żałuję, że przez te 2 lata nie inwestowałam w siebie tak jak robię to teraz. Więc jeżeli faktcyznie na to poświęca swój czas, to nie masz prawa zwracać mu uwagi - co innego gdyby chodził na iimprezy, koledzy, kolezanki, to co innego.
Natomiast oczywiście możesz (bez wyrzutów i pretensji) powiedzieć mu, że chciałabyś spotykać się troszkę częściej i że taki układ Ci nie odpowiada. Warto na ten temat porozmawiać, ale bez żadnej awantury. Może myśli, że taki układ ci odpowiada i dlatego nic nie zmienia, nie wiadomo. Porozmawiaj z nim, trzymam kciuki
Wiesz mężczyźni oceniają siebie poprzez pracę, kobiety poprzez związek. Jeżeli mężczyźnie nie powodzi się w pracy, na uczelni itp. nie będzie mógł poświęcić się związkowi. Brzmi to dość głupio, ale to prawda. 
To nie znaczy że mu na tobie nie zależy.