Żałosna historia

Witajcie!
Piszę do Was w sumie w bardzo głupiej sprawie, ponieważ moim zdaniem ta historia jest jak z "Trudnych Spraw". Zacznę od tego, że mam chłopaka, od prawie trzech lat, mieszkamy zaś razem pół roku, lecz po wspólnym zamieszkaniu wyszło na jaw kilka grzeszków mojego partnera. Dowiedziałam się, że mnie oszukuje w sprawie pracy, sprawy rodzinnej, aż ciężko mi podać jakiś konkretny przykład, tak wiele tego było. Czułam się z tym bardzo źle, mnóstwo rozmów na ten temat, dlaczego mi nie ufa, dlaczego mnie kłamie, bla bla bla.
Jakiś czas temu poznałam przez internet chłopaka, dwa lata młodszego, z miasta dość daleko od mojego. Wiedziałam, że ma dziewczynę, zna ją dwa lata aczkolwiek na żywo widzieli się chyba tylko dwa razy. Rozmawiają codziennie wirtualnie lub przez telefon, jej rodzice go nie znoszą i takie tam, dla mnie związek bez sensu, głównie przez to, że nie mogą się spotykać (patrz ->rodzice). Ona jest w klasie maturalnej, więc jak pewnie wiecie - niewiele ma do gadania.
Problem polega na tym, że po kilku miesiącach znajomości wywiązała się miedzy nami ciekawa rozmowa, która doprowadziła do (uwaga, będzie to żałosne) "WIRTUALNEGO ROMANSU".
Co można przez to rozumieć? Już wyjaśniam!
Chatowanie, smsowanie, rozmowy przez skypa z kamerką, doszło nawet do przesłania sobie dość intymnych zdjęć (oczywiście bardzo artystycznych, niż jakiegoś marnego porno). To wstrętne co napiszę, ale postanowiliśmy się spotkać i spędzić ze sobą noc, jako przyjaciele do łóżka. Raz, może dwa, czas pokaże.
Nie pisałabym tej ściany tekstu, gdyby do tego doszło. Po tygodniu rozmów, flirtów, "myślę o Tobie" i innych ścierwach postanowił ze mną poważnie porozmawiać. Stwierdził, że dużo o tym myślał i nie może zrobić tego, o czym pisaliśmy, bo czułby się nie fair wobec swojej wyimaginowanej dziewczyny, którą więcej dotykają obcy na ulicy, niż on. Podobałam mu się, zasypywał mnie komplementami, a co najważniejsze - BYŁ ZE MNĄ SZCZERY. Urzekło mnie to, dało poczucie, że przy nim mogę poczuć się bezpiecznie. Jak się pewnie domyślacie poczułam bolesny cios w sam środek. Już wcześniej czułam, że to przekracza pewne granice, że chcę za wiele. Dowiedział się, że jestem w nim zakochana (oczywiście ode mnie). Reakcja? On kocha swoją dziewczynę, mnie przeprasza, ale chce zostać moim przyjacielem!
Niemoralna bicz? Nie oceniaj, czytaj dalej.
Mój facet poświęca mi tyle uwagi, że częściej uprawiam seks sama ze sobą, niż z nim. Przez całą rozmowę z moim niedoszłym kochankiem ryczałam jak bóbr, a partner siedząc na przeciwko mnie - nawet tego nie zauważył. Od tygodnia nic nie jem, nie sypiam, kładę się obok mojego faceta płacząc, czekam tylko, aż coś napisze, żeby móc z nim porozmawiać. Chciałabym się z nim spotkać, zobaczyć, czy na żywo, face to face też będzie iskrzyło, ale nie wiem czy to dobry pomysł.
Tak jak ostrzegałam - historia jest beznadziejna, podobnie jak ja, zahukana w sobie durna studenciara bez wiary w siebie.
Małolat (on 21, ja 23) zawrócił mi w głowie, przestać myśleć nie mogę.
Jeśli ktoś by miał pomysł na to, jak rozwiązać tą problematyczną sprawę, doradzić jak się zachować, zaczekać, zaproponować spotkanie - bardzo serdecznie proszę o pomoc.
Sara