skąd wiecie?

Co robisz źle?
Chcesz wierzyć w to, co sobie wmówiłaś i wryło Ci się głęboko w podświadomość.

Dobrze, że przynajmniej nie brnęłaś w związki z widmem byłego w tle. brrrr

Co masz zrobić?
Przestać się obwiniać i rozpocząć w końcu spóźnioną żałobę. ale ze WSZYSTKIMI etapami, a nie dochodzić tylko do 2go (złość, bunt i..nadzieja) i w nim tkwić na zmianę z 1-szym.
Bez tego możesz stać w miejscu kolejne 10 lat.
Musisz chcieć to puścić, ale Ty nie chcesz..Nie "nie możesz", nie chcesz.

Elle, wiem podświadomość, ale jak z nią pracować? Czytałam rożne artykuły, książki, mam błędny schemat na pewno. Próbuję coś sobie wmówić, ale napotykam opór(?). To jest do sforsowania? I jaki "program wgrać"?

I czy tak naprawdę to, że uwierzę, że bez niego mogę, że może nawet kiedyś pokocham jest gwarancją spełnienia?
Czy myśl i wiara "będzie dobrze" sprawi, że tak będzie? Czy to ma realny wpływ na życie?

Nie brnęłam, bo nie umiem oszukiwać siebie i drugiej osoby. Może to źle ale przywykłam do samotności...spedzam praktycznie większość czasu sama ze sobą, nie boli. Bardziej boli perspektywa niezrealizowania planu, marzenia - rodziny, dzieci...

Na pewno zaburzyłam żałobę...pewne etapy chyba przeskoczyłam. Tak chciałam już żyć normalnie, bez bólu, że robiłam wszystko, żeby nie myśleć, nie analizować. Chciałam sobie pokazać, że dam radę, że przetrwam. W rezultacie uciekłam od problemu. Teraz nie wiem tak naprawdę czym jest to przepracowanie żałoby. Z jednej strony podobno należy "zająć głowę, nie myśleć" z drugiej strony przepracować, czyli jak?

Nie wiem, czy to co czuję,bo tak naprawdę czy można kochać kogoś, kto a) tak zranił b) nie był w moim życiu przez 1,5 roku? Czy to dlatego, że nic się wydarzylo w moim życiu przez ten czas, że nic po drodze nie znalazłam, co by ukoiło, zrekompensowało? Czy to magia tego pierwszego?

Ismena, nie chcę mowić, że jest złym człowiekiem, manipulantem, ale nie mam wątpliwości co do jego intencji. Pewnie mu mnie brakuje, ale jako człowieka, a nie kobiety z którą chciałby być. Ma jakąś potrzebę kontaktu, którą sobie zaspokaja, nic poza tym...więc nie ma we mnie miejsca na nadzieję. Bardziej jestem przerażona, że to tak wróciło...jakby nic się po drodze nie stało.

Musisz zacząć nie od wgrywania nowego Programu, tylko od pozbycia się starego W tej chwili na nowy nie ma w Twojej głowie miejsca.
Jak to zrobić? Przede wszystkim musisz bardzo uczciwie odszukać wszystkie swoje przekonania n/t Miłości i Twojego idealnego partnera (nie EX, ale ogólnie). Na pewno nie jesteś w tej chwili w stanie powiedzieć co konkretnie powodowało, że czułaś się przy nim w określony sposób- tak właśnie działają wzorce - uruchamiają się pod wpływem jakiegoś bodźca z automatu. Twoim zadaniem jest odszukać ten bodziec/bodźce i przyjrzeć się najpierw czy są prawdziwe i służą Ci.

Musisz zrozumieć jedną rzecz.. Prawo Przyciągania  jest tak sprytnie skonstruowane, że wszystkie negatywne emocje, których doświadczamy są tak naprawdę wskazówką od Wszechświata, że dana sytuacja, dana emocja NIE JEST prawdziwa - ale nie w sensie odczuwania, tylko w sensie prawdy o człowieku, o jego istocie. Prawdą NIGDY nie jest cierpienie i żadna negatywna emocja, dyskomfort. To tylko znaki, czerwone lampki, że oddaliliśmy się od siebie i idziemy w złym kierunku, zboczyliśmy z kursu tak bardzo, że ból i rozbicie emocjonalne dają nam o tym znać, tylko człowiek nie potrafi tego w szerszym kontekście zinterpretować.
Będąc nieświadomym interpretuje się ból jako oznakę braku, a jest zupełnie odwrotnie - ból jest oznaką tego, że uwierzyliśmy, że istnieje coś takiego jak brak, a to nie jest prawda Dlatego boli, bo jest nieprawdziwe. Brak to iluzja.

Najlepszym dowodem na to jest fakt, że zanim poznałaś exa nigdy byś nawet nie wpadła na pomysł, że czegokolwiek Ci w życiu brakuje. A potem przyzwyczaiłaś się do nowej rzeczywistości z nim i zapomniałaś, że istniejecie osobno, choć na pewien czas połączyły was ze sobą zbieżne cele.
Ale one się z jakiegoś powodu zmieniły, ale Ty tego nie zauważyłaś, dlatego odczuwasz ból. Bo żyjesz w iluzji, we wspomnieniach, rzeczywistości sprzed paru lat, która dziś jest nieaktualna i za parę lat również nie będzie.
Jedyna zawsze aktualną częścią życia jest zmiana. Dopóki tego nie zaakceptujesz zawsze będzie bolało, bo nie wygrasz z prawdą Wszechświata

Samo, bez Twojego proaktywnego udziału mentalnego NIC się "nie sprawi". Tyle, że ten udział nie ma polegać na zakłamywaniu rzeczywistości i wypieraniu emocji, co robiłaś do tej pory, tylko na wyciąganiu i prześwietlaniu światłem świadomości swoich wadliwych wzorców i przekonań, które sa głęboko nieprawdziwe, skoro cierpisz. To znaczy , że są nieaktualne, bo ci nie służą.

Można tak kochać, ale to zakochanie w przeszłości, w czymś czego realnie nie ma - istnieje tylko w Twojej głowie.
To się nazywa mentalna "kotwica". Musisz ja wreszcie podnieść z tego dna wtedy łódka zacznie powoli płynąć

Poszukaj odpowiedzi na pytanie, dlaczego boisz się stamtąd odpłynąć? Przyszłości nie możesz się bać, bo jest tylko teraźniejszość i jej projekcja. Przeszłości tez nie ma - na tej samej zasadzie. Więc, czego się tak naprawdę boisz?

Witaj ponownie, Czyminie,

Dlaczego założyłaś nowy wątek, skoro stary nadal jest aktualny i skoro jesteś w tym samym punkcie? W tamtym pierwszym wątku, pisałaś trochę więcej o sobie i o swoim problemie.

Ciekawa jestem, czy odrobiłaś "pracę domową", którą Ci zadałam... ;-)))

Skąd wiem, że mija, że można poczuć szczęście?
Ponieważ tego doświadczam. Każdego dnia. Dlatego, że "zmartwychwstaję", że znowu się uśmiecham, że witam nowy dzień bez płaczu i utyskiwania. Że patrzę na rzeczy, które po Nim zostały, "odczarowuję" miejsca, gdzie byliśmy razem, a które do tej pory kojarzyły mi się wyłącznie z Nim. Że budzę się do życia, że powraca poczucie humoru, że instynktownie kieruję się w stronę tego, co dobre, co piękne, że wychodzę z domu, że śmieję się sama z siebie, że zależy mi, aby poprawić w sobie to i owo, że noszę sukienki i spódnice chętniej niż spodnie, że sama siebie zabieram czasem na spacer, że częściej mówię "tak" zamiast "nie". I wiele jeszcze innych drobiazgów, które dla innych nie mają znaczenia, a dla mnie są sygnałem mojego przebudzenia...

Zaakceptowałam rzeczywistość po rozstaniu. Z wyrozumiałością traktuję momenty wspomnień i bólu. Pomaleńku uczę się samotności i pokładam nadzieję, że nie będzie ona dożywotnia, i że gdzieś na tym świecie żyje drugi taki świrus jak ja, a moje serce nie skamienieje tak bardzo, aby zapomnieć, że potrafię pokochać. I że na coś, komuś jeszcze się mogę przydać... ;-)))

Tez jestem po rozstaniu ,mniej więcej tyle czasu jestem sam co ty. Juz lub dopiero niedawno stanąłem na nogi. I Wiem co robisz źle. PRZESTAŃ  się z nim wreszcie kontaktować i spotykać? Możesz mi powiedzieć po co to robisz? Jesteś masochistką ? Odetnij sie całkiem. Nie jesteście razem i tyle . Koniec i już. Rozumiem jeśli do rozstania dochodzi za obopólną zgoda ale nie w takim przypadku jak u ciebie !! . On ma cie gdzieś wiec ty jego tez miej. Tylko czasem mi tu nie pisze ze on coś do ciebie jeszcze czuje. Olał cie i tyle. Nie myśl ciągle !! Wybrał inną drogę i już. Teraz twoja kolej. Ja juz drugi raz dałem rade po bardzo długim związku to ty tez dasz   . Przypomnę jeszcze raz - nie licz na jakąkolwiek poprawę jesli będziesz popełniała ten podstawowy błąd i się z nim kontaktowała lub spotykała.

Elle,

Dziękuję za Twoje słowa.
Co do wzorców, moich przemyśleń nt miłości, tych których jestem świadoma na tę chwilę:

- można kochać tylko raz, wszystko co jest potem, jest próbą wypełnienia pustki za tą pierwszą
- miłość nie zdarza się każdemu - są ludzie, którym po prostu nie jest to pisane
- spotyka się tylko jedną osobę, która jest idealnie dospasowana - taki klik od Wszechświata

Nie wiem, czy są one błędne, a jeśli tak to należy zaprogramować sobie przeciwstawne? Jak, jeśli nie z własnych doświadczeń? Po prostu zaufać, że jest inaczej?

Jestem pogubiona, czuję, że nie mam kontroli nad niczym w swoim życiu, że żadne zdarzenie nie zależy ode mnie, a od decyzji innych osób. Nie mam wpływu na to, czy moje życie się ułoży, będzie szczęśliwe i spełnię swoje marzenia...może mam wpływ na swoje emocje, mogę nad nimi zapanować ale nie mam wpływu na zdarzenia...

Elle, co jeśli to co czuję nie jest tylko strachem, chorą myślą a podszeptem intuicji, która wie lepiej? Wie, że już nigdy nie będzie dobrze.

Tak, jak powiedziałaś. Jestem zakochana w przeszłości. Dlaczego? Bo jest ona lepsza niż teraźniejszość i wizja przyszłości.

Aurora,

Dziękuję, że napisałaś. Uwielbiam Cię czytać...
Bardzo się cieszę, że jesteś w tym miejscu. Wiesz, ja też byłam, albo wydawało mi się, że jestem. Rok temu na wiosnę wydawało mi się, że mam wszystko za sobą, zaakceptowałam rzeczywistość, nie czekam, nie mam nadziei na jego powrót. Albo mi się tylko wydawało, albo byłam tam za krótko, bo znowu jestem tutaj...
Auroro, właśnie to jest to czego nie wiem. Skąd bierzecie nadzieję w sobie, że coś jeszcze Was czeka?

Żeby była jasność, nigdy nie nawiązałam z nim kontaktu i nadal tego nie robię. Nawet po jego wyprowadzce nie odezwałam się słowem. Przez półtora roku nie utrzymywaliśmy ze sobą kontaktu. Teraz, zrobił to on i sądzę, że nie warto zastanawiać się czemu bo jest to jasne. Więc nie, nie mam nadziei na to, że będziemy razem. Emocjonalnie bym chciała, ale racjonalnie wiem, że nie da rady - ani on do tego nie dąży, ani ja nie potrafiłabym ufać.

Chciałabym tylko wiedzieć, że jeszcze kiedyś przytrafi mi się coś takiego....

Zacznij uczciwie zapisywać na kartce przyczepionej do lodówki, ile razy w ciągu dnia Cię "nie bolało" i ile razy nie myślałaś o nim zajęta czymś zupełnie innym. Zdziwisz się jak wiele "kreseczek" sobie postawisz...

Aż sam się sobie dziwie że dopiero teraz zauważyłem mądre posty płynące od aurory. Moja historia przedstawia się dokładnie tak jak wasze tylko że z perspektywy faceta. Zawsze marzyłem o tej jedynej. Wspólne 4 lata, lepienie przyszłości, dzieci, ślub, piękne chwilę. Czar prysł gdy postanowiła odejść. 25 lat wszystko poukładane i bum. I boli bardzo, jednak przede wszystkim dzięki temu forum udaje mi się jakoś stawać na nogi. Po malutku, małymi kroczkami do przodu.

Czyminie, jak wspomniano wcześniej tutaj tkwi w tobie kotwica mentalna, której nie podniosłaś. Nie chce prawić tutaj jakiś swoich mądrości ponieważ ja nie wyleczyłem się w 100%. Spójrz na to z mojej strony. Ja przez pracę widuję się dosyć często ze swoją byłą. Nawet nie wiesz jaką ogromną pracę mój umysł musi wykonywać gdy się z nią widuję. I ryje tą mentalną kotwicą cały czas dno, ona się od niego odbija, by po tym jak np. spotykamy się wrócić na dno. Jednak te odbicia są coraz większe. Wierze w to że za jakiś czas wyciągnę ją.
Skąd wiesz że nic w życiu cię już nie spotka i że ból nie minie ? Za wszystko jest odpowiedzialna twoja głowa i to z nią pracuj.

aurora, moja droga, z racji iż widzę swoje odbicie w Twojej osobie,tylko w wersji żeńskiej , mam do Ciebie pytanko. Jak możesz to odezwij się bo ja nie mogę do Ciebie napisać.

Witaj Lordzie,

bądź jak Parsifal! Dąż do ideałów. To piękna postawa!

Nie wiem, czy ja, prosta plebejuszka sprostam szlacheckiemu wyzwaniu Lorda, ale spróbuję. Dziwię się tylko, bo mój e-mail jest aktywny... dla zalogowanych... ;-)

Młody a taki mądry. 100% racji!

Myślę, że przełomowym momentem, który pozwala człowiekowi przejść, przez różne życiowe wydarzenia jest akceptacja, zgoda na rzeczywistość, na zaistniałe fakty, przyjęcie prawdy. Dopóki nie ma takiej wewnętrznej zgody - jest rozdarcie i towarzyszące mu emocje. Mnie bardzo zastanawia fakt poszukiwania przez Ciebe tej pewności co do drugiego człowieka, do tego, czy spotka Cię jeszcze szczęście, czy nie...

Czy oprócz rozstania z tym człowiekiem miały miejsce w Twoim życiu jakieś inne poważne w skutkach wydarzenia?Jak wyglądały Twoje przyjaźnie?Czego oczekiwałaś od partnera?

To naturalne, że skamieniałaś z rozpaczy.
Teraz już wstawaj i wędruj w świat.
Pod skórą popiołu czeka na zmianę warty płomień życia...

Ściskam Cię serdecznie, Sikorko!

Z zaciekawieniem przeczytałam ten post, Signore Pozaziemski, choć moja filozofia życiowa jest diametralnie odmienna od Pańskiej. Może właśnie poprzez kontrast z Pana podejściem do rozmaitych spraw, krystalizuje się w jakiś tajemniczy sposób mój własny pogląd na rzeczywistość, jej sens i na gęstą sieć relacji łączących człowieka z Uniwersum. Dziś jednak, jestem po bardzo wyczerpującej i długiej podróży, a potrzebowałabym namysłu, by spleść kilka myśli w sznur porozumienia z Panem.

Dlatego, w tej chwili posyłam jedynie mojego najulubieńszego muzycznego "Red Bulla", idealnego na poniedziałkowe poranki ze szczególną dedykacją dla Czyminie ;-)
http://youtu.be/dVTjdcnEFX4

ET,
Może w ramach off-topic'u napisałbyś kilka słów nt. powodów Twojego pobytu tutaj, bo przecież nie jesteś typowym użytkownikiem forum :-)

Nic się nie dzieje przypadkiem.
Niemniej, pewnie nie ja jedna cieszę się, że tu trafiłeś :-)

Na ten post, pozwolę sobie odpowiedzieć w Twoim wątku ze względu na szacunek dla problemów Czyminie.

Dla ścisłości dodam, że zdecydowanie NIE CHODZI MI o zakrzykiwanie bólu, czy ucieczkę przed bólem, w bezsensowną i niecelową aktywność - jak odebrała to Aurora. Jednak nieudany związek oznacza przynajmniej cztery rzeczy:(1) najprawdopodobniej trafiłem na niewłaściwego partnera (2)jeśli nic z sobą nie zrobię trafię na takiego jeszcze raz (3) jeśli kocham go mimo wszelkich niewłaściwości to i ze mną jest coś nie tak (4) możliwe, że mam swój udział w rozpadzie związku i nie polega  on tylko na niewłaściwym wyborze, ale i nieskuteczności - przynajmniej 50% z mojej strony.
Oznacza to, że potrzebuję zmiany - pracy nad sobą, która doprowadzi do tego, że stanę się kimś - no niestety - innym. Bo pozostając stale tym kim byłem za chwilę znów będę miał okazję powielić wcześniejszy schemat. Muszę więc IŚĆ DO PRZODU - ale nie UCIEKAĆ. Bo ODPOWIADAM za swoje klęski i muszę je WYKORZYSTAĆ jako informację zwrotną o kierunkach dalszego rozwoju.

Przykładowo - staram się zrozumieć - czemu lokuję swoje czucia w tym a nie innym typie ludzi, co powinienem wiedzieć lub umieć aby związek pozostawał atrakcyjny dla obojga, czemu z uporem trzymam się myśli, że ten właśnie (przecież nieudany związek) w istocie miałby mnie dalej uszczęśliwiać. To wyznacza kierunki mojej pracy nad sobą.

Czas "leczy rany" ale sam w sobie nie uczy niczego. Potrzeba czas wypełnić czymś sensownym.

Podobno większość atomów z których się składamy co kilkanaście lat się wymienia... sporo zmienia się też w osobowości człowieka, tylko nie jesteśmy sobie w stanie zbyt dobrze wyobrazić "jacy byliśmy", stąd subiektywne wrażenie jakieś ponadczasowej stabilności. Zatem jeśli straciłem związek z człowiekiem który angażował mnie jako "całego człowieka" powinienem starać się poprzez pracę nad sobą stać się osobą działającą w innych rejonach.

Pamiętam jak w czasach "przed_E-tkowych" próbowałem poderwać przez czas jakiś dziewczynę poznaną na wczasach, z którą kontynuowałem kontakty przez cały kolejny rok. W końcu odpuściłem bo nie widziałem "drogi" która ją by "poruszyła" - nie czułem "odzewu" czy odbicia, a musiałem bardzo się starać, żeby w ogóle rozumiała co mówię. Mimo to wydawała mi się niesłychanie atrakcyjna. Naprawdę bardzo żałowałem, że nic poważniejszego między nami nie zakwitło. Trzy lata później podczas przypadkowego spotkania - rozumiałem już w pełni beznadziejność tamtej sytuacji, jej całkowitą bezcelowość i szkodliwość dla każdego z nas i dziękowałem wielkiemu Mzimu,  że dziewczyna nie odpowiedziała na moje starania zakochaniem. Pogadaliśmy sobie o przeszłości ale rozmowa nie kleiła się, bo wizja tego, że to właśnie z nią mógłbym TERAZ być wydawała mi się aktualnie czymś strasznym (właściwie cały czas myślałem tylko o tym, że mógłbym "tak skończyć"). - Tak właśnie wygląda szybkość dojrzewania człowieka między 18  a 21 rokiem życia :-)

Później jest trudniej o tak dynamiczne zmiany osobowości, więc rozwój musi być trochę "sztucznie" narzucony/podrasowany.

Witajcie,

Auroro, dziękuję Ci i jednocześnie podziwiam, że jesteś niemal jak Starżniczka mojego wątku (trochę mnie samej).

Czytam Was wszystkich z wielką uwagą i skupieniem. Chłonę to co piszecie i próbuję odnieść do siebie.

Rozgrzebuję samą siebie, rozkładam na małe kawałki aby zrozumieć co się dzieje i dlaczego.
Do pewnego momentu życia - nazwę to życiem przed - nic ani nikogo nie straciłam, mogę powiedzieć, że żyłam w pewnej bańce udanego życia. Ten związek był pięknym dopełnieniem. Pięknym, pierwszym na jaki czekałam. Czekałam na takiego człowieka, miałam taki obraz w głowie, takiego związku chciałam. Nie wiem co się wydarzyło ale nagle rozstanie i jednocześnie śmierć ukochanej osoby. Upadłam najniżej jak się dało...wydawało mi się, że się podniosłam, może nie wyprostowałam do końca ale byłam conajwyżej przygarbniona. Teraz znowu jestem na klęczkach.

Przez to, że nawiązał ze mną kontakt, czuję się ponownie odrzucona, jakbym ponownie musiała się oswoić z myślą, że nigdy go nie będzie, jakby to do mnie na nowo docierało, jakbym przeżyła to od początku. A przecież nie było go ponad 1,5 roku... tak głupie to jest. A mnie znowu wizja życia bez niego przeraża.

Mój największy problem? Strach. Ogromny strach co dalej, jak będzie wyglądało moje życie za 5, 10 lat? Czy zrealizuję swoje największe marzenie - założenie rodziny? Czy cokolwiek się zmieni? Bo skąd mam wiedzieć? Elle zadała bardzo słuszne pytanie co ten związek mi dawał. To, że nie bałam się przyszłości, miałam na nią jakiś plan, była przewidywalna, do zaplanowania i zrealizowania. Teraz jest jedną wielką niewiadomą. A skoro jest niewiadomą, nie mogę położyć w niej żadnych nadziei.
No i właśnie ten brak nadziei najbardziej mnie boli. Nadziei najbardziej potrzebuję. Takiej pewności, że za te kilka lta będzie inaczej, że może jeszcze coś się wydarzy...
Czuję, że nic mnie nie czeka. Żyję po to, żeby przetrwać, ciągnę życie, którego przyznaję szczerze nie lubię.
Tak, nie lubię swojego życia. I pewnie powinnam zadać pytanie "czy lubię siebie?"
Tak, naprawdę uważam siebie za fajnego człowieka, który może drugiemu coś zaoferować. Uważam, że zasługuję na miłość, na naprawdę fajnego człowieka u swego boku, tylko...czy jest to mi przeznaczone? Może pragnę czegoś co nie jest dla mnie? Może muszę nauczyć się pokory od życia i tego nie oczekiwać?
I ciągłe szarpanie się w środku, na ile mam kontrole nad swoim życiem, a na ile jestem zdana na to co się dzieje. Dostałam dwa mocne policzki od losu, więc nie mam poczucia bezpieczeństwa w ogóle.
Stąd moja próba programowania podświadomości od nowa, tylko czy to coś zmieni? Sprawi, że może w moim życu coś się wydarzy? Bo póki co od 1,5 roku nie wydarzyło się nic co mogłoby w jakikolwiek sposób zrekompensować stratę. I jestem już umęczona czekaniem...Przez to mam straszne myśli, odczucie, że nie dam rady, że już dłużej nie chce bo nie wytrzymam.

Nie boję się przyznać, że jestem kobietą kochającą za bardzo, uzależnioną, ale jeszcze nie wiem co tym zrobić, jak z tego wyjść, czy mam jakiekolwiek narzędzia w ręku żeby to zrobić? I czy można być uzależioną od miłości tylko do jednej osoby a nie ogólnie?
Nie chcę żeby zabrzmiało to nieskromnie, nie taki mój cel, ale zarówno przed nim jak i po nim nigdy nie mogłam narzekać na zainteresowanie mężczyzn (paradoksalnie nawet teraz, pomimo tego, że jak powiedziała Aurora wydzielam "wampirzą energię", której notabene jestem świadoma) Zawsze spotykam się z opinią, że jestem atrakcyjną, fajną dziewczyną. Ale tylko raz chciałam z kimś być, tylko raz coś poczułam. Już nie spotkałam człowieka, który by coś we mnie poruszył...

Od czego zacząć? Od jakiej terapii/autoterapii? Skoro nie mam problemów z zachowaniem - nie nawiązuję kontaktu, nie reaguje na kontakt z jego strony, a mam problem z uczuciami, myslami i strachem?

Ech, Czyminie?

Szkoda, że to Forum to nie antyczny Peloponez i że nie posiadam mocy herosów, bo rozprawiłabym się z Twoimi kłopotami raz ? dwa! ;-)

Ale nikt i nic nie odbierze mi wiary w potęgę dobrych, serdecznych myśli wysyłanych w tę przestrzeń, w której się obecnie znajdujesz. Pisałam Ci już w Twoim pierwszym wątku, że molekuły Twojej historii i historii innych ?idealistów?, są mi szczególnie drogie i bliskie, bo znajome. Wysyłam więc do Ciebie strumień dobrej energii i (jeśli cokolwiek to dla Ciebie znaczy) mojego Anioła.

Myślałam dziś o Tobie.
Lubię takie myśli sfruwające ni stąd, ni zowąd. Te kropelki pamięci o kimś, kto przeżywa trudne chwile.

Rok temu, 3 marca, poszłam do psychiatry. Pamiętam to, bo zanim weszłam do gabinetu, zdałam sobie sprawę, jak nisko upadłam, skoro musiałam się tam udać. Nie dowierzałam, że ja, w której mieszka na stałe chochlik-chichrajec (skubaniec, nigdy nie płaci mi czynszu!!!) i której temperament Pan Bozia wystrugał kozikiem satyry nieopodal Malagi, a żeby było śmieszniej obdarzył także słowiańską duszą, stoję przed drzwiami kliniki, w której pracuje kwiat miejskiej psychiatrii, której mam słono zabulić za to, że przez godzinę będę wysmarkiwać moją prywatną opowieść o porażce, usłyszeć diagnozę, którą sama sobie wystawiłam za free i dostać podłużne dobrze ostemplowane świstki na trzy magiczne pastylki, które mają sprawić, że za parę tygodni złowieszcze cumulonimbusy odpłyną z mojego czerepu ulegając transpiracji?

Dno, dno, dno i jeszcze dwa kilometry mułu? Tym byłam w swoich własnych oczach i tym się czułam.

Posłusznie zażyłam pierwszą dawkę antydepresantów, ale na całe szczęście mą durną psychikę zdominowała najczystsza biologia i ?haftowałam? po tej dawce niczym hafciarka z kaszubskiego koła gospodyń wiejskich. Nie tknęłam tej ździorby nigdy więcej?

Dzisiaj na pamiątkę dnia 3 marca 2014 poszłam do tej apteki, gdzie wykupiłam zalecone przez psychiatrę ?eliksiry życia?. (Stale zresztą je trzymam na widoku, aby przypominać sobie, jak potrafię być powichrowana mentalnie i do czego się doprowadzić). Stałam przed tą apteką i właśnie wtedy przyfrunęła myśl o Tobie, Czyminie i usiadła na moim ramieniu ;-)

Chciałabym, abyś popatrzyła razem ze mną na witryny tej apteki i zatoczyła koło po trudnych i bolesnych wydarzeniach Twojego życia. Abyś nie szukała gwarancji na udaną przyszłość, nie nawoływała pewności o tym, że się uda zrealizować pragnienia, tylko zaczęła żyć. Najprościej jak można, bez oczekiwań, a za to z wdzięcznością z każdego nowego dnia.

To, co czujesz teraz to zmieniona chemia mózgu, to typ osobowości, to system reagowania, który zna Twój organizm broniący się od dawna przed destrukcją. Jedyny, jakiego się wyuczył. Bo on jest jak małe dziecko, które boi się tak wielu rzeczy i dopiero trzeba je nauczyć dzielności, cierpliwie tłumaczyć mu dlaczego nie warto się lękać. Teraz strach wypełnia Twoje wnętrze w tak wielkim stopniu, że nie ma tam miejsca na nic innego. Na żadne inne uczucie.
Najpierw postaraj się zaakceptować, że tak właśnie z Tobą jest. Że źle się czujesz, że tęsknisz, że brakuje Ci Go, że z trudem znosisz samotność, że coś się w Tobie pogruchotało po rozstaniu, że często płaczesz? Pozwól wreszcie, aby to wybrzmiało w Tobie do końca. Nie hamuj tego, nie zatrzymuj. To proces. Nie pytaj ile będzie trwał. Bo to tak, jak wędrować po górach ciągle zadając pytanie kiedy dotrę na szczyt? W ten sposób nie jest się w stanie zachwycić mijanymi po drodze owocującymi jagodzinami, zwinną salamandrą, tranzytem słońca na tle skał, granicą piętra alpejskiego, wolnością? A przecież to one wypełniają czas pomiędzy mozołem wspinania się wciąż wyżej i wyżej oraz koncentrowania się na spływającym po ?rowku pupnym? pocie?

A to na Twoją dobrą noc ;-)   http://youtu.be/Eiwi9dAPurA

PS

W Twoją atrakcyjność nie wątpię. Przeczuwam ją moją kobiecą intuicją ;-)
Jak po rozstaniu gwałtownie schudłam z rozpaczy 15 kilo, to też wszyscy mówili, że się "wylaszczyłam", tyle że w środku nosiłam próchno...
Wydźwięk moich słów miał być inny. Nie będąc sama dla siebie atrakcyjną, nie lubiąc swojego życia, nie lubiąc siebie, nie masz za bardzo czym obdarować kogoś, kogo podobno chciałabyś pokochać i założyć z nim rodzinę. Dlatego konieczna jest inwentaryzacja Twojego "sezamu", bo miłość to obdarowywanie...

Espresso,

Przeczytałam i gratuluję! Tak bardzo chciałabym się znaleźć w tym miejscu co Ty, już po prostu powoli tracę nadzieję, że będę mogła. Ale obiecuję sobie, że od teraz będę czytać tylko takie historie.

Auroro,

Jak dobrze, że jesteś! Jesteś niesamowitą Kobietą, od której płynie tak ogromne ciepło, że naprawdę nie wiem czemu przeżyłaś to co przeżyłaś, po co, czemu Ci się to przytrafiło??

Chciałabym Ci opowiedzieć jak jest i mam nadzieję, że przeczytasz/spojrzysz swoimi oczami. Uspokajasz, wiesz?

Wczoraj miałam okropny dzień, ale może to było moje katharsis? Nie było 10 minut, żebym nie wyła z bólu. Nawet nie umiem tego opisać, czegoś co we mnie krzyczy i nie może znaleźć ujścia. Nie wiedziałam czy najpierw zwariuję, czy pęknie mi serce. To był ten moment, w którym najbardziej na świecie chciałam zniknąć i nie rozumiałam czemu nie mogę. Desperacko szukałam jakiejkolwiek ulgi, ale wiesz...to taki stan, w którym myśli myślą się same, spirala, w której każda kolejna jest gorsza od poprzedniej. Piekło, stan, w którym sama dla siebie stałam się największym wrogiem. Skąd we mnie (teraz ciągle mniejszej) tyle bólu? Jak on się tam zmieścił?

Dzisiaj? Dzisiaj jestem wściekła. Może nie powinnam pielęgnować w sobie tego uczucia, ale ono jest motorem napędowym, tak miłe i lepsze od tego bólu...Jestem wściekła na siebie i na niego. Ale dzięki temu myślę, że nie mogę się poddać, że nie warto, że przecież ja mam 26 lat i całe życie przed sobą. Że udowodnię i sobie i jemu, że dam radę i przetrwam! Czy to normalne? Tak skrajne uczucia...

Nie czując tego ogromnego bólu, który rozsadza każdą moją cząstkę myślę bardziej racjonalnie. Rozgrzebuję siebie i swoje zachowania.
Próbuję znaleźć odpowiedź na pytanie - czemu się tak od niego uzależniłam. I może znalazłam jakąś częśc odpowiedzi?

Nie chcę mówić, że jest złym człowiekiem ale...bardzo niedostępnym uczuciowo. Przez te kilka lat związku nigdy nie usłyszałam, że mnie kocha, sam powiedział, że nigdy tego nie powiedział i nie wyobraża sobie, że mógłby powiedzieć. Zawsze powtarzał, że nie rozumie uczuć, nie wie skąd one mogą być w ludziach i po co?
Nigdy nie rozumiał tego, że ktoś może coś czuć. Jest najbardziej racjonalną osobą na świecie. I wiesz? Zniszczył wiele dziewczyn (zranił ich naprawdę wiele zarówno przed naszym związkiem jak i po naszym rozstaniu). Tłumaczył to zawsze tym, że to druga strona odpowiada za swoje oczekiwania a on nie jest winny jeśli im nie chce/nie może sprostać. Zawsze to były przelotne znajomości bez zaangażowania z jego strony Jednocześnie potrafił być ciepły, czuły. Chyba klasyczny mechanizm uzależniania.
Jednocześnie jest najbardziej pewną siebie osobą, powtarzającą, że zawsze zdobędzie to co chce. Nigdy nie przeżył żadnej porażki.
Oczywiście żadnej przemocy psychicznej i fizycznej, ale ciągła niedostępność...
A teraz? To jego zachowanie, nawiązanie ze mną kontaktu - wiem, że jest pokazem swojej siły. Udowodnieniem, że jak wszystkie inne nie będę potrafiła nie ulec.

A co ja w nim kochałam? Właśnie taką siłę, to, że mam tak silnego racjonalnego mężczyznę, który idelanie równoważy się ze mną nadwrażliwą i emocjonalną...
no i chyba nie ma co ukrywać to, że to ze mną stworzył związek, że mi się udało, że ja byłam tą, z którą stworzył pierwszy raz kilkuletnią relację (zresztą do tej pory powtarza, że byłam jedyną kobietą, z którą był w stanie się zaangażować) może karmiło moje ego?

Nie wiem, czy to co teraz napisałam, coś zmieni, coś pomoże, ale robię wszystko, żeby zrozumieć i coś zmienić. Staram się ugryźć temat od każdej strony.
Nie wiem czy on mnie nauczył pewnych wzorców (był pierwszym mężczyzną w moim życiu) czy ja je już miałam wcześniej?
Może Elle byłabyś w stanie coś powiedzieć? Twoje uwagi i analizy, znajomość mechanizmów są zawsze na najwyższym poziomie.

Dziękuję!