Ja kontra zazdrość - jak z tym walczyć?

Witam!
Mam 18 lat chodzę na razie do drugiej LO, moja dziewczyna ma 17 chodzi do pierwszej LO w innej szkole. Ale od początku. Sprawa ma się następująco. Chodzi głównie o zazdrość o to, że ja jestem o nią zazdrosny. Niby sprawa głupia, no ale ja głupi to i nie potrafię sobie z nią dać rady. Jestem zazdrosny bardzo często o nią, jesteśmy razem 3 miesiące, prawie 4. Kochamy się, nie wiem czy już jest ten etap kochania się ale tak mówimy jest nam ze sobą dobrze i jesteśmy szczęśliwi, jednak często zdarzają się nam, kłótnie z powodu mojej zazdrości. Czytałem, że trzeba uwierzyć i zaufać, są dni w których jest dobrze, ale są i gorsze. O ile w szkole siedzę spokojnie, bez zazdrości, jednak są wyjątki wracaliśmy razem i ona mi opowiadała, że brała udział w konkursie walentynkowym w swojej szkole no i była w "parze" z chłopakiem z innej klasy, wiadomo byłem zazdrosny, ale jaki miałem na to wpływ jak nie chodzę z nią do szkoły było minęło wróciła do mnie, podobna sytuacja była podczas wigilii klasowych gdzie jeden kolega z jej klasy przebrał się za mikołaja i rozdawał prezenty. Np. ktoś miał zaśpiewać kolędę etc. No i moja dziewczyna dostała że ma go pocałować w policzek, prawda pocałowała w tą brodę, ale i tak mnie to bardzo zabolało, ok gadam w szkole z dziewczynami ale najczęściej z nimi żartuję poza tym one wiedzą że jestem zaklepany i nic im takiego nawet do głowy nie przychodzi, tym bardziej w życiu dziewczyny bym nie pocałował mając swoją, ale ok wybaczyłem jej i zaakceptowałem to. Z osobowości zawsze od małego już marzyłem żeby poznać dziewczynę z którą będę już do końca to takie marzenie, jednak moja pierwsza miłość to był niewypał... rok kłamstw i oszukiwania mnie a potem zdrada i zostawienie z poczuciem winy. Powiedziałem sobie, że już żadnej dziewczynie nie dam mnie skrzywdzić, ale wracając do tematu, moja zazdrość została już poskromiona i do w bardzo dużym stopniu. Nie mam jakiegoś problemu, że idzie na zakupy czy do lekarza czy kościoła wiadomo martwię się lekko czy nic jej się nie stanie, ale zazdrosny nie jestem. Najgorzej jest kiedy ma wyjść gdzieś z przyjaciółkami, dzisiaj było w jej miejscowości (ja na weekendy jeżdżę do miejscowości oddalonej o trochę od jej) jakies wydarzenie na plaży, no i byłem wiadomo zazdrosny, ona że nie widziała się dawno z przyjaciółkami dwoma naraz(to tak od sylwestra będzie) i że chce iść ok starałem się zrozumieć, ale potem ja głupi zacząłem jej robić wyrzuty, że czemu ze mną nie poszła etc. Jeszcze jak widziałem zdjęcia na Facebooku gdzie ci mężczyźni(morsy) te mięśnie itd. Ja ufam jej ale czasami mam chwile załamania... głównie to jest taki odruch, którego nie mogę się pozbyć, od razu myślę że jest jej lepiej z przyjaciółkami niż ze mną etc. Jest zła na  mnie za to najczęściej za moje sceny zazdrości i ma rację, ja nie mam przyjaciół w sumie oprócz niej , z nikim nie wychodzę chyba że z psem na spacer chociaż i tak rzadko, wiem że dla niej przyjaciółki są ważne i cieszę się z jej szczęścia że je ma, ja owego nie miałem by mieć przyjaciół. Ona nie jest typową impreziarą czy jakimś plastikiem, ma swoje zasady takie same jakie ja mam że wierność do końca zero zdrady, i chciała tak samo jak ja mieć już tego jedynego. Ja czuje, że to jest to że to jest ta jedyna, ale im bardziej to czuje tym bardziej się boje że coś się posypie jak w poprzednich związkach i że ją stracę na zawsze.
Dlatego pytam was drogie panie, macie jakieś rady jak z tym walczyć? Jak jestem przy niej zazdrość mi przechodzi momentalnie gorzej jak jesteśmy osobno... nie wiem co to będzie za 1.5 roku kiedy pójdę na studia, dlatego chcę z tym walczyć i chcę bardzo wygrać!!! Pomocy
Z góry dziękuję za pomoc