alkohol , zazdrość i co dalej.....

Witam.Jestem po raz pierwszy na tym forum,znalazłam je przez przypadek a może tak miało być.Tak naprawdę to ciężko mi w ogóle pisać.Nieraz budzę się rano i myślę że to wszystko nie dzieje się naprawdę.Zaczynam zdawać sobie sprawę jaka jestem słaba i beznadziejna.Zostałam sama z moim problemem i nagle okazało się że muszę zacząć podejmować decyzje które mnie przerastają.Po dwudziestu latach małżeństwa musiałam zostawić wszystko i uciekać.Wszystko zaczęło się jakieś 7 lat temu.Ale dopiero teraz dotarło do mnie że to nie sen.Próbowałam walczyć o nasz związek,najpierw zauważyłam że mąż zapija wieczorami ,ale miał tyle spraw na głowie,firma,budowa domu.Gdy zwracałam mu uwagę to zbywał mnie,gdy pytałam o drżenie rąk to od kawy której nie może pić,bo ma wysokie ciśnienie.Kiedy firma zaczęła się sypać tłumaczył że kryzys.Nie mogę sobie darować że nie drążyłam tematu i czekałam chyba na cud,który jednak się nie zdarzył.czas mijał i było coraz gorzej.Wszędzie w domu zaczęłam znajdywać butelki aż któregoś dnia mąż trafił do szpitala z powodu wysokiego ciśnienia tam stracił przytomność i poinformowałam lekarza o kłopotach z alkoholem.Mąż wszystkiego się wyparł twierdząc,że nad wszystkim panuje i nie widzi problemu.Powywalałam z domu wszystkie butelki choć wiedziałam jaka będzie jego reakcja.Od jego powrotu do domu było już tylko gorzej kłótnie,szantaże i próba samobójcza.Wtedy jego rodzina wkroczyła do akcji,usłyszałam jaka jestem zła że o niczym im nie powiedziałam i w ogóle wszystko co się stało to moja wina.Mój mąż oczywiście na leczenie nie chciał się zgodzić.Dopiero po wielu próbach namawiania go zdecydował się na prywatną terapie.Oczywiście uszczupliła ona tylko nasz portfel ale nic nie pomogła , bo po jakimś czasie dowiedziałam się zresztą od męża że zrobił to do świętego spokoju.Czas mijał a ja byłam coraz bardziej wykończona tą całą sytuacją.Dodam że po ślubie przestałam pracować,zajęłam się wychowaniem dzieci i pomagałam mężowi w prowadzeniu firmy.Wiem ,ale dopiero teraz. że bardziej naiwna nie mogłam być.Życie jest nieprzewidywalne szkoda że muszę przez to wszystko przechodzić aby to zrozumieć.Powoli zaczęłam oddalać się od męża miałam dość awantur,obietnic że już nie będzie pił,a prawdą jest że nigdy nie upija się do nieprzytomności,nikt ze znajomych nigdy nie widział go pijanego dlatego jak dowiedzieli się o jego problemie to tak raczej nikt w to nie uwierzył.Jak przeważnie w takich sytuacjach wszystko co najgorsze dzieje się za zamkniętymi drzwiami.Dwa lata temu po wyprowadzce z naszej wspólnej sypialni,zresztą również po kolejnej wizycie policji złożyłam wniosek o rozdzielność majątku i poszłam do pracy na trzy zmiany.Kiedy wracałam do domu padnięta to mój mąż zaczynał przeprowadzać przesłuchania.Przecież miałam siedzieć w domu, jak on twierdził niczego mi nie brakowało.Najbardziej bolało go chyba to że sobie jakoś radzę.Zauważyłam że zrobił się strasznie zazdrosny nigdy wcześniej tak się nie zachowywał.Przy byle okazji obrzucał mnie wyzwiskami w końcu poczułam się tak osaczona, że zrezygnowałam z pracy i postanowiłam wyjechać za granicę do pracy.Jak się o tym dowiedział to tydzień przed planowanym wyjazdem musiałam uciekać z domu bo zrobił kolejną awanturę o domniemanego kochanka.Obecnie mieszkam w wynajętym mieszkaniu i nie wiem co dalej.Zostawiłam wszystko zabrałam tylko rzeczy osobiste ,które wywiozłam pod jego nieobecność,a i tak usłyszałam że te rzeczy ukradłam.Mamy dwóch synów choć są dorośli zostali w domu i martwię się o nich o ich psychikę.Mąż nadal nie daje mi spokoju i dziwi się jak nie chce odbierać od niego telefonów,wie już gdzie mieszkam i nachodzi mnie.Gdy jest w lepszej kondycji to pracuje i namawia mnie do powrotu,a gdy popija to pisze sms-y i wyzywa od najgorszych , bo przecież jeżeli odeszłam to muszę mieć kogoś.Cały czas wywołuje we mnie poczucie winy a ja nie wiem już naprawdę co robić.Zdałam sobie sprawę że moim największym błędem było to iż tak bardzo mu ufałam,uzależniłam się od niego i nawet nie mogę się poskarżyć bo komu.Boje się że sobie nie poradzę,bo do tego wszystkiego mąż straszy mnie że jak nie wrócę to przestanie dbać w ogóle o dom i wtedy wejdzie komornik a mamy kredyty do spłacania.Na dzień dzisiejszy to mam zupełny mętlik w głowie jakieś dwie godziny temu mąż znowu się do mnie dobijał i napisał że chyba przesadzam nie chcąc mu otworzyć drzwi.Proszę może ktoś był lub jest w podobnej sytuacji i mógłby mi coś podpowiedzieć,choć wiem że jakiejkolwiek decyzji za mnie nie podejmie.