Kobieta oświadczająca się mężczyźnie?

Jedyną z możliwych sytuacji jaka przychodzi mi do głowy jest ta, kiedy kobieta ma wyższy status społeczny. Albo kiedy facet ma takie obciążenia, że nie wypada mu wyskakiwać z takim pomysłem.  Wtedy niejako wypada (w sensie sytuacji, nie płciowym) wyjść z propozycją.

A co do opisanej sytuacji - to wydaje mi się, że to jest tzw akt desperacji - przez 7 lat związku nie wiedzieć jak on się będzie toczył dalej? Kobieta wcale nie musi się oświadczać, żeby wiedzieć czy mężczyzną myśli o wspólnej przyszłości sformalizowanej ślubem.  Taka rozmowa jest prosta jak konstrukcja cepa i jeżeli kobieta nie ma odwagi lub boi się ją przeprowadzić, to tylko dlatego, ze podświadomie WIE, że facet nie ma na to ochoty, dlatego zamiast o rozmowie analizuje takie rozwiązania, jak postawienie go pod ścianą bo jest szansa na to, że będzie mu głupio odmówić.

TO naprawdę śmierdzi desperacją na kilometr...

Gdybym była facetem w takim położeniu?... Pewnie bym może nawet i przyjęła takie oświadczyny - w końcu to TYLKO oświadczyny - do niczego tak naprawdę nie zobowiązują i można je w każdej chwili zerwać...

To w końcu mamy równouprawnienie, czy nie mamy?

Kobieta oświadczająca się facetowi byłaby zjawiskiem bezkreśnie żałosnym.

Oj, nie, ja sobie nie wyobrażam takiej sytuacji. Przynajmniej w moim przypadku. Ale jestem w stanie zrozumieć kobietę, która pozostajac w długoletnim związku z mężczyzną, mając określone oczekiwania co do tego związku, próbuje wpłynąć na mężczyznę aby ten w końcu się określił, czy chce legalizować związek czy nie, która rozmawia z nim na ten temat, która daje do zrozumienia że oczekuje od niego oświadczyn i że przyjmie te oświadczyny.

Pitagoras ale to może być jakaś nowoczesna forma oswiadczyn.

Ja byłam w takiej sytuacji. Miałam dość chodzenia ze sobą bez żadnych planów, zobowiązań. Chciałam mieć męża, rodzinę. Którego dnia doprowadziłam do rozmowy z moim chłopkiem na temat zaręczyn i małżeństwa. Dość mocno zasugerowałam że chciałbym kolejnego etapu w naszym związku. Przeprowadziliśmy długą i szczerą rozmowę. On powiedział mi o swoich obawach i planach, ja o swoich marzeniach. Myślę, że kobieta oświadczająca się mężczyźnie to trochę dziwne, ale rozmowa na ten temat jak najbardziej tak. :-)

Ta i najlepiej niech jeszcze włoży mu pierścionek na paluszka i klęknie przed nim. Jak facet nie jest w stanie się oświadczyć to co to za facet???

No ale przecież ta męska decyzja to często fikcja i oświadczyny następują, bo kobieta sobie je wychodziła i wybłagała, więc facet dla świętego spokoju to zrobił. Czym to się w ogóle różni od oświadczyn kobiety? Chyba tylko tym, że wtedy facet nie może powiedzieć już "nie", no i to ładnie wygląda.

Ale gdzie tu niewolnictwo? Nikt kobiet nie przymusza do wykonywania obowiązków domowych. Robią to, bo widocznie to lubią. Jeśli kobieta sprząta i gotuje po to, żeby facet jej się kiedyś oświadczył, to można zarzucić głupotę, ale nie niewolnictwo. Poza tym jeśli kobieta od początku nadskakuje facetowi, sprząta mu każdy pyłek sprzed nóg i podaje jedzenie pod nos, a facet nie robi niczego, to czyja to wina? Kto go do tego przyzwyczaił?

Wiecie co...
90% mężczyzn nie odróżni koszuli wyprasowanej od niewyprasowanej.
90% mężczyzn ma głęboko w dupie czy dywan w salonie jest poodkurzany czy nie.
90% mężczyzn nie widzi różnicy między big mackiem a sławetnym 'domowym obiadkiem'.
   Kobiety same się nakręcają na 'obowiązki', które nie są żadnymi obowiązkami, tylko ich widzimisię.
To kobiecie zależy by jej facet chodził wyprasowany, pachnący i ogolony.A jeśli nie chodzi, to nie mężczyźnie to przeszkadza, tylko co najwyżej teściowej albo koleżankom.
Kobieta w kwestiach zajęć domowych jest jak socjalizm: heroicznie zwalcza problemy, które sama wytworzyła.

Uff, na szczęście już wkrótce takie poglądy jak ten powyżej zostaną wytępione dzięki edukacji na temat szkodliwości stereotypowego i zacofanego postrzegania tzw. tradycyjnych ról przypisanych do płci.

to ciekawe, czemu siedzą z tymi głupimi babami, które to wszystko robią...
tak wiem-z miłości
chyba jednak fast foody nie smakują na dłuższą metę...

Od autorki tego wątku:

Całkiem ubawiły mnie odpowiedzi do tego tematu, pitagoras: szczególnie się uśmiałam, ale to dlatego, że czytam to forum od dawna i znam twoje zagrywki Nie powiem, niektóre z nich są tak stereotypowe, że naprawdę śmieszne. Nie wiem jak reszta, ale mnie to bawi. Lubię czytać twoje posty.

Zadałam to pytanie tak o, wcale nie jestem w związku od 7 lat i nie mam kandydata na narzeczonego. Nie mniej jednak, kocham kogoś. I chciałabym być z nim już do końca życia. Nie jestem typową kobietką, na pewno nieeee kocham za bardzo, jak wiele tutaj historii na forum. Raczej jestem typem zołzy. Ale jak pomyślę że mój luby miałby poślubić inną to aż mnie skręca. Tak twarda to ja nie jestem, nie przetrwałabym tego. Najchętniej wzięłabym sprawy teraz w swoje ręcę, tak jak to mężczyźni biorą, i oświadczyłabym się mu, deklarując że będę już z nim na zawsze.

Hohoh. Co za dziwaczne zagranie w mojej głowie. Najchętniej bym to zrobiła ale boje się reakcji całego mojego świata tzn. znajomych, rodziny, jego znajomych... Jeszcze tego nie zrobiłam.

W sumie co za różnica kto się komu oświadczy... to jest tylko kulturowy schemat, że to facet musi poprosić kobietę o małżeństwo - takie wychowanie i normy społeczne, wszystko siedzi w głowie. Są miejsca na Ziemi, że to kobieta wybiera sobie który mężczyzna będzie jej mężem i tam jest nie do pomyślenia żeby było odwrotnie. Nie dorabiacie do tego za dużej ideologii (chodzi mi o wpisy że to takie faux pas i takie małżeństwo już jest skazane na porażkę) ?

Właśnie o tym piszę - nie bałabyś się oświadczyć, ale boisz się reakcji ludzi bo to nie wypada.

Ja nigdy bym się nie oświadczyła. Jak to miałoby wyglądać? Jestem za równouprawnieniem, ale niektóre kwestie wyglądają po prostu śmiesznie gdy przejmuje je inna płeć.