Ciągle mi nie ufa

Jak sie czulas jak on powiedzial do Ciebie"wypie....aj k.....!"?

Dlatego nie powinno juz tego zwiazku byc.

Bzdura... Wszystko powinniscie sobie wytlumaczyc, zrozumiec i dazyc do tego zrozumienia.
A nie konczyc powazne uczucie, bo chlopak powiedzial cos w stanie upojenia alkoholowego.

jasne!I zalozyc kolejny patologiczny zwiazek z rekoczynami wlacznie!Tak jakby policja i inne instytucje mialy malo do roboty!Wmawiaj jej to,ze wszystko jest ok.chlopak sie po prostu zdenerwowal,nie?Mial zly dzien ,co?Niedlugo autorka juz nie bedzie wiedziala czym jest zwiazek,i gdzie sa granice,ktorych partner nie powinnien przekraczac.Dzis ja wyzwie od "k...'jutro ja popchnie,a pojutrze uderzy.I tez bedzie wytlumaczenie,ze wypil!Biedny ,nie wiedzial co robi!!!

Ale ja go okłamałam kilka razy jak w liście dlugim napisałam

wez przestan!Nie pamieta...To jest wymowka.Kazdy przemocowiec mowi,ze nie pamieta jak uderzy czy zbluzni.To jest typowe.

może masz rację, ale za bardzo go kochma za wiele mnie z nim łączy,a  patrzę też na swoje bledy

Dziękuję za radę to bardzo miłe że ktoś może zrozumieć w jakiej sytuacji znalazł się M. Wiem że cięzko będzie, ale chodzi mi tylko o to, że boję się że mi nie uwierzy że do czegos doszło miedzy mna a tym K. z dyskoteki. Bo na prawdę nie doszło, teraz jak i dawniej, sama byłam zdradzana w związkach wiem jak to boli, i wiem ze on nie zasluguje na  to więc tak nie robię, jedynie co zlego zrobiłam to to że zataiłam pisanie i tą sesję a o tym chłopaku chyba będę musiała mu powiedzieć. I wiem czego chcę, chcę z nim być.
Pozdrawiam,
Z.
ps. Mam nadzieję że Twój wybranek się stara jak najmocniej o Ciebie

A i pamiętaj jeszcze o tym, że jesteśmy tylko ludźmi.
Wszyscy popełniamy błędy. Jeśli chodzi o tego typu kwestie, o których napisałaś, grunt to odpowiednie wyjście z tej pozornie patowej sytuacji, by dalej już tego, co złe, co nam i naszemu partnerowi szkodzi czy nie służy, nie miało prawa bytu. Wy musicie nad tym pracować, zapanować.
Wszystko zależy od Was.

Ja wiem i dlatego ja potrafię takie rzeczy wybaczać tylko ciekawe czy on będzie w stanie mi wybaczyć (choć w sumie nic nie zrobiłam) twoim zdaniem to coś złego że gadałam z tym chłopakiem?

Nie poradzę Ci byś się nie bała, bo w tej sytuacji towarzyszący Ci strach jest normalny, ale opowiedz wszystko. Niczego nie zatajaj. Tak jak już Ci napisałam, bo tylko wtedy Twój narzeczony i Ty będziecie mogli pójść dalej. Szczególne Ty - z czystym już sumieniem. Jeśli tego nie zrobisz, to nie przekonasz się, jak to może sie dalej po prawdzie potoczyć. Czasami nasze połówki potrafią zaskakiwać. Mój wybranek się nie spodziewał, że tak mogę postąpić przed tym, jak się bał zacząć ze mną dyskusję o tym, co zrobił, jak mnie okłamywał. Też się bał, bo mimo wszystko zawsze mu na mnie zależało odkąd jesteśmy razem, starał się nieustannie by było nam dobrze, nie zawsze mu wychodziło, jak widać, ale uczymy się tego codziennie. Od nowa. Teraz też taki jest, dziękuję. Wiadomo, że jestem czujniejsza, ostrożniejsza co prawda, ale nie tracę zmysłów i nie męczę go tym. Widzę jak jest teraz i wiem, że zmierzamy w dobrym kierunku. Czego i Wam życzę. ! Będzie dobrze. Wierzę, że dasz radę wszystko z siebie wyrzucić. Pozniej okaże się tylko czy i Twój narzeczony to przeskoczy, czy nie. Zwyciężyć możecie tylko prawdą.

To, że rozmawiasz - tylko rozmawiasz, wiadomo, że jest normalne.
Nie uważam, że rozmowa to coś złego, ale w momencie kiedy rozmawiasz z kimś trzy godziny, jesteś adorowana, powinien włączyć Ci się czujnik. Wiadomo, ze było Ci miło, bla bla bla. Ale powinnaś się wycofać, nie tańczyć. Skoro jak sama się przekonałaś, ten chłopak posunął się aż do tego, by mimo Twojego pierścionka zaręczynowego na palcu, próbował Cię pocałować.
W przypadku kiedy naprawiasz swoje relacje z ukochanym, kiedy starasz się o to by Ci ponownie mógł ufać, powinnaś wiedzieć by nie dokładać oliwy do ognia takimi niby niewinnymi zachowaniami. Tym bardziej właśnie, ze naprawiacie swoje relacje, gdzie Ty nadszarpnęłaś tego zaufania.

A co Ty bedziesz jakies personalne ataki uprawiac?Czy nauka nie jest zgodna z tym,co tu pisze?Masz lepsza teprie niz ta poparta doswiadczeniem?Cala wiedza zawarta w ksiazkach mowi dokladnie to samo1Cop Cie to obchodzi jakie ja mialam zwiazki_czy kiedykolwiek ukrylam,ze bylam w zwiazkach z przemoca?Wiec daruj sobie cenzurowanie moich?Jaki masz argument?Zaden.Jezeli sama w czyms takim tkwilam to nie wolno mi radzic innym?Wlasnie tym bardziej moge,bo znam to nie tylko z teorie.I wcale nie czuje sie gorsza,ze w tym bylam.A TY nie bedziesz manipulowac moimi postami i wyttykac mi moje slabosci.Poszukaj innego obiektu na tym forum.

Powiedz mu wszystko to, co nam napisałaś. Łącznie z tym, że bałaś się tej rozmowy, po tym jak zachował się poprzednio. Wydaje mi się, że w Twoim zachowaniu na imprezie nie było nic niestosownego, ale koniecznie musisz mu o tym opowiedzieć. To nie są łatwe sprawy, ale kto powiedział, że będzie łatwo? Ważne, że z tego, co piszesz kochacie się, więc jest o co walczyć. Zobaczysz, jak zareaguje na tę rozmowę. Czy będzie szczery, będzie Cię słuchał, nie będzie próbował manipulować, odwracać kota ogonem. To jest chyba jedna z tych sytuacji, w której macie okazję sprawdzić się... czy oboje chcecie iść razem i macie dla siebie zrozumienie. Czy taka rozmowa pomaga, sprawia, że jest między Wami lepiej, że lepiej rozumiecie się czy przeciwnie.

Uważam, że każdy z nas popełnia błędy. Sztuką jest nie wpadać w skrajności, czyli nie robić z siebie raz ofiary, a raz zarzucać sobie wszelkiego zła. Wydajesz się dość rozsądnie podchodzić do tematu.

Jesteś dość młodą osobą, więc tym bardziej pewnie jeszcze nie jeden błąd popełnisz. Podobnie, jak Twój partner. Pytanie tylko, co z tym zrobicie. Powodzenia

[wypowiedź poniżej poziomu forum - usunięte przez moderatora]

Więc walcz o niego. ! Wyjaśnij dokładnie wszystko, co Cię męczy, na spokojnie, i jeśli jest miedzy Wami tak silne uczucie o jakim piszesz, to duża szansa, ze będziecie mogli to wszystko zostawić za sobą i pójść dalej. Będzie to na pewno trudne dla Twojego ukochanego, ale jeśli Tylko będziesz przy Nim, to możecie dać radę i osiągnąć wszystko.
Daj mu wsparcie jakiego będzie potrzebował, uwierz w Was i daj jemu uwierzyć.
Jeszcze raz życzę Ci/Wam powodzenia. ! I czekam na post, gdy już wszystko to, co teraz jest przed Tobą, będzie już za i na to jeszcze oczywiście, co tam ustalicie miedzy sobą.
Szczerą, rozsądną rozmową możecie zyskać wiele.
Pozdrawiam.

Tak właśnie, tak napisałam, że wydajesz się podchodzić do tego rozsądnie i nie robisz z siebie ofiary. To była raczej taka ogólna uwaga w odniesieniu do postów innych osób w tym temacie.

Czy możesz zapobiec kłótni nie wiem... nie sądzie, żeby był jakiś jeden sposób, klucz. Może musicie się pokłócić i pogodzić? Nie wiem tego. Nie jestem zdania, że kłótnie są z gruntu złe, lepsze to zawsze niż zamiatanie pod dywan.
Spróbuj zachować się podczas tej rozmowy racjonalnie, nie stracić zimnej krwi, nie uciekać się do tłumaczenia siebie, tylko raczej przedstawić fakty. I słuchać tego, co on ma do powiedzenia. Tzn. nie sprowadzać rozmowy do wymiany argumentów, tylko myśleć o tym, że jej celem ma być wzajemne zrozumienie.

Niestety, ale ja popełniłam nie raz ten błąd, że nie umiałam tak rozmawiać, jak Ci piszę. Z różnych przyczyn, ale to już nie na temat

Jakiej mądrości?
Pa

wypowiedź obraźliwa, poniżej poziomu forum - usunięte przez moderatora

Tak zrobię, przyznam mu się do tego tańca, no do wszystkiego. Myślę, że mi uwierzy nie wiem jak to się potoczy wszystko, ale muszę być dobrej myśli. Wziąć na siebie całą odpowiedzialność za swoje czyny, okazać skruchę, którą cały czas czuję, do tego stopnia, że serce mnie boli, a w głowie mam tysiąc myśli na raz.
Ja podczas kłótni nie mam w zwyczaju krzyczeć (nie robię tego nigdy). Potrafię porozmawiać jak należy, staram się by nasza relacja wyglądała "na poziomie". Tego się będę trzymać, nie lubię wrzasków, dlatego tez unikam takiego towarzystwa. Nie mówię bo M. często podnosi ton, ale z drugiej strony nie dziwię się wcale.

Może powinnaś zacząć tak rozmawiać, by nie tracić wszystkiego.

Chciałabym dostać taką szansę

Trzymam kciuki za Was.

wszystko może się ułożyć, zależy o co chodzi
na pewno się przydadzą, każde prawdziwie szczere słowa się przydadzą i kciuki oczywiście

Powiem tak, zdrada zdradą, ale jeśli patrząc na wszystko to ja nie dopuszczam do siebie myśli że może się takie coś zdarzyć z jego lub mojej winy, wiem że jak dwoje ludzi potrafi tyle sobie miłości okazywać to żadna zdrada nie ma prawa tego zepsuć.

Służymy radą. Jeśli trochę choć mogłam pomóc, doradzić, to bardzo się cieszę.
Obyś tylko dzielnie sobie poradziła po 17.

A więc raz jeszcze - POWODZENIA. !
Trzymaj się.

Cześć wiadomość do tych, którzy chcieli wiedzieć, jak potoczyły się moje losy z M.
A więc tak. Jesteśmy ze sobą nadal. Rozmowa była bardzo trudna. Łzy popłynęły, ale M. wszystko zrozumiał, wysłuchał, rozmowa była prowadzona spokojnie. A jednocześnie uświadomiłam sobie jaki wielki błąd bym popełniła, gdybym została na tej dyskotece. M. bardzo mnie kocha, wiem to na pewno. On nie wyobraża sobie życia beze mnie. To takie miłe. Odbuduję to co zatraciło się w jednej chwili. Jestem dobrej myśli. Potrafię płacić za swoje błędy, ale ja od niego też zaczęłam czegoś wymagać, otóż nie chcę być szpiegowana, nie chcę by logował się na moich portalach, on też musi mi zaufać. Bo inaczej nici z tego, a ja będę robić to na co on zasługuje. Czyli same dobre i przemyślane rzeczy Bo nikt w życiu nie chce być źle traktowany. Musi się wszystko udać, będziemy podążać w dobrym kierunku- przynajmniej tak mi się wydaje. Tylko powiem jedno- Jego zazdrość o mnie jest coraz większa. Muszę udowodnić mu, że nie ma być już o co zazdrosny. Od teraz liczy się prawda i tylko prawda. Będę się tego trzymać.
Oczywiście na koniec chcę jeszcze raz podziękować i pozdrowić te osoby, które na tej stronie posłużyły radą Mam nadzieję, że i ja kiedyś będę w stanie komuś pomóc.
Pozdrawiam,
Z.

Pamiętaj jeszcze tylko o tym, że zazdrość sama w sobie (w granicy dobrego smaku) nie jest zła.
Zdrowa zazdrość w związku podtrzymuje i podkreśla moc uczucia na swój drobny sposób, gdyż to również pokazuje, czy nam zależy i czy wciąż interesujemy się naszym partnerem. Oczywiście jak już napisałam, wszystko w granicach dobrego smaku.

Rozumiem Cię doskonale. No i właśnie wtedy, kiedy ta zazdrość krąży wokół tych przyjemnie odczuwalnych emocji dla osoby, o którą się jest zazdrosnym, nie przeradza się to w jakieś kontrolowanie, etc., to właśnie zachowana pozostaje ta, powiedzmy normalna granica.:)
Wiesz... U nas jest kwestia tego typu, że mój kochany nie okazuje tak tego, że jest o mnie zazdrosny. Prowadzimy trochę inny tryb życia i powiedzmy, że po części nie ma czasu, dodatkowych powodów. To taka jedna kwestia. A ogólnie może ze trzy, cztery razy się zdarzyło, jak sam przyznał, że jest o mnie zazdrosny itd., z czego dwa, gdy był "podpity" i mu się przypomniało. Heh. I dochodzi też druga kwestia, bo akurat mój partner ma trochę inne podejście i osobowość, u niego objawia się to w taki sposób, że skoro tego nie okazuje, to znaczy, że jednak mi ufa. Taka moja "mała" ale jednak wielka oaza spokoju.

Dlatego już wiesz, co robić. Teraz tylko właśnie pozostaje działać w tym dobrym kierunku i czekać.
Czasu sporo upłynie zanim poczujesz różnicę, ale bez zbędnego naciągania nim też. Na pewno wszystko się ułoży. Dbajcie o siebie.
U nas za chwilę dopiero dwa lata upłyną. Jest nad czym pracować w każdym razie.
Fakt, myślę, że ze swojej strony nie daję powodów do zazdrości, a jeśli już coś się pojawiło (akurat przypomniała mi się taka jedna zabawna anegdotka), to nie z mojego powodu.
Co do charakterów, to wiadomo, każdy jest inny, tylko u mojego partnera jest jeszcze coś, czego nie znalazłam w żadnym innym mężczyźnie, którego lepiej znam, czy z takowym byłam. A dość szybko widać takie cechy u danej osoby. Stąd też takie moje zwrócenie uwagi na osobowość, podejście, obycie.

To opisz tą historię, chciałabym ją usłyszeć, jak możesz
Tak to mój rocznik, już wcześniej pisałam, ile mam lat, bo mnie zapytano

Dobrze, no więc czekam na anegdotkę od Ciebie
A Ty jaki rocznik ?
Miłego dnia