Witam serdecznie wszystkich z Forum;-)
Kochani mam malutki problem z moja córeczka Amelką. Ma 3,5 lat. Jest bardzo rozsądną dziewczynką, która lubi sie uczyc i jak na swój wiek jest dojrzała. ;-) Ano pewnie dlatego,że ma braciszka młodszego o rok. Od roczku musiała uczyc się dzielic mamą i tatą z młodszym brzdącem;-)
Od września poszła do przedszkola a po miesiącu przeniosłam ją do innej grupy, ponieważ udało się nam załatwić miejsce w grupie na więcej godzin. Ogólnie nie było płaczu z zaklimatyzowaniem sie. I w jednej i w drugiej grupie.Problem zaczął się po chorobie i 2tygodniowej przerwie. Córeczka stale chodzi za Panią. Chce być noszona na rękach.Odmawia zabawy z dziećmi. Były występy na dzień dzień Babci i Dziadka. Była bardzo przygotowana;-) Chwaliła sie w domu jaki zna wierszyk i piosenkę.Jednak na przedstawieniu jako jedyna...płakała i nie tańczyła ;-(
Nie krzyczymy na nią. Poświęcamy czas. Bez bicia przyznam się ,że jednak do czasu jak synek skończył roczek bywało różnie- częściej czasu wiecej poświęcałam synkowi jednak nigdy nie było tak,że Amelka była odepchnięta.
Córeczka zawsze lubiła dzieci. I młodsze i starsze. Chetnie zaczepiała i bawiła sie na placu zabaw lub gdy ktos nas odwiedzał. Nie ma problemu z dzieleniem sie zabawkami. Rozumiem,że może sie wstydzic. Ale to chyba nie to. Raczej chce zwrócić uwage pani przedszkolanki i chce bawic sie tylko z nią.
Co o tym sądzicie?
Podobne tematy
Blanko-imienniczko mej córki 
Pewnie masz rację,że córka chce zwrócić na siebie uwagę. Skoro mama tłumaczy,że nie zawsze może być tylko dla niej, próbuje znaleźć kogoś w zastępstwie i w tym celu wypróbowuje swe "sztuczki".
W klasie córki jest chłopiec bardzo niedojrzały emocjonalnie.Gdy miał lat siedem urodziła mu się siostra.Rozwalał lekcje i jakikolwiek kontakt z wychowawczynią innym dzieciom.Robił to płacząc,uciekając z klasy,chowając się pod ławkę.
Minęło trochę czasu i sporo wizyt u psychologa zanim przestał się tak zachowywać.Nadal jest bardzo niedojrzały ale wie na co może sobie w grupie pozwolić.
Chłopiec miał siedem lat i sobie nie radził a Twoja córka ma dopiero prawie cztery.
Może warto by pójść do dobrego psychologa dziecięcego,który podpowiedziałby Ci jak rozmawiać z córką,jak postępować by eliminować takie zachowania.
Kto wie,może tu chodzi o coś zupełnie innego.
Może córka w domu tego nie pokazuje, ale kto wie czy zwyczajnie nie radzi sobie z faktem bycia starszą siostrą...
Witaj Gojka;-)
Pozdrowienia dla córki Blanki ;-) Piękne imię ;-) Ja mam tak na drugie, jednak od zawsze tak na mnie w właśnie wolają ;-) Ku mojej uciesze bo Anna też jest fajne ale bardzo pospolite;-p
Myslę, że właśnie to może być przyczyną, kiedyś musiało się na niej odbić to,że już od roczku nie była w centrum uwagi. Jednak tak sobie myślę,że nie mogę siebie za to winić bo prędzej czy pózniej miałaby rodzeństwo i musiałaby zrozumieć sytuacje;-)
Wiesz jako Matka czytając Twoja odpowiedz, zaraz sobie myślę:" coooo? przecież ona jest taka rozwinięta, mądra ! Nie przechodziła buntu ani 2 ani 3 latka ! rozsądna ! Więc jak, po co do psychologa ! " - jednak po chwili namysłu zdaję sobie sprawę, że warto byłoby iść ;-) Że to mądry pomysł bo tak jak mówisz, w domu i na placu zabaw może sobie nieżle radzić za to już bez wsparcia kogoś bliskiego obok- w grupie innych dzieci- może być zupełnie inaczej;-)
Dziekuję za odpowiedz i pozdrawiam;-)
Witaj Blanka
Napisałaś, że problemy z Twoją córeczką zaczęły się po 2 tygodniowej chorobie. Może Amelka ominęła jakieś fajne wydarzenia w przedszkolu? Pamiętam jak mój synek Franek długo był nieobecny w przedszkolu i przez ten czas pozmieniały się tzw grupy przyjaciół. Zupełnie nie mógł się odnaleźć w grupie i też chował się "za spódnicą" Pani przedszkolanki. Kiedy zorientowałam się co jest przyczyną jego zachowania zaczęłam umawiać go z kolegami z grupy np na wyjścia na plac zabaw. Franek szybko nawiązał nowe kontakty z rówieśnikami i dawne przykrości odeszły w zapomnienie. Może z Amelką jest podobnie?
Pozdrawiam,
Joanna
Witaj Joanno;-)
Dziękuję Ci za odpowiedz;-) wiesz, byc może masz rację. Amelka przed choroba opowiadała o Gabrysi i Marcelince. A po chorobie już tylko mówi, ze nie chce się z nikim bawic. Byc może to nie ona się nie chce bawić a koleżanki już znalazły inne towarzyszki zabaw....
Dobry pomysł;-) Zaprosimy Marcelinke i Gabrysię do siebie oraz ich laleczki na popołudniowy soczek;-)
Witam,
Twoja córka potrzebuje uwagi rodziców. Spędzajcie z nią jak najwięcej czasu, wspólne wypady na piknik, basen, spacer, plac zabaw. Poświęcajcie jej tyle samo uwagi, co młodszemu dziecku. Pokażcie córce, że jest dla Was tak samo ważna jak jej brat. Spędź ze swoją córką trochę czasu sam na sam, w czasie gdy Twój mąż zajmie się młodszym dzieckiem. Natomiast kiedy Ty będziesz zajmowała się synkiem niech Twój mąż spędzi czas z córką. Trzymam kciuki za pozytywne rozwiązanie sprawy.
Pozdrawiam
Przeczekać. Musisz przeczekać ta sytuację i ten okres. Trzylatki są trudne, niby już powinno być łatwiej, z górki, a jednak okazuje się, że problemy robią się coraz większe... Z pewnością nie rezygnuj z chodzenia do przedszkola, to największy błąd, który potem może powtórzyć sie taśmowo, a ze szkołą to już będzie gorsza sprawa... Cierpliwości!
Szanowna Pani,
W mojej opinii opisana przez Panią sytuacja wymaga konsultacji z psychologiem dziecięcym. Warto byłoby również dowiedzieć się czy w przedszkolu nie było jakiejś sytuacji, która spowodowała, że córka zaczęła zachowywać się inaczej niż wcześniej. Jej zachowanie może wskazywać na zaburzenia lękowe, które często pojawiają się u dzieci w tym wieku i pod okiem dobrego specjalisty miną wraz z wiekiem. Może być również tak jak Pani mówi, że na skutek poświęcania większej ilości czasu młodszemu dziecku córka znalazła sobie w osobie nauczycielki pewien wzorzec i nie chce się nim dzielić – stąd zachowania typowe dla lęku separacyjnego. Warto byłoby na początek porozmawiać z córką o tych sytuacjach i dać jej wyraźny przekaz, że darzycie ją Państwo takim samym uczuciem jak jej młodszego brata. Ponieważ dziewczynka ma problem w odnajdowaniu się w grupie rówieśniczej uważam, że dobrze byłoby również zachęcać dziewczynkę, aby znalazła sobie koleżanki/kolegów w przedszkolu. Można zaproponować Jej aby zaprosiła kilka osób do domu. Jeśli macie Państwo znajomych bądź rodzinę, gdzie również są dzieci w podobnym wieku warto przemyśleć częste spotkania, tak aby córka mogła spędzać jak najwięcej czasu z innymi dziećmi. Będzie to z korzyścią dla obu stron. Jeżeli żadna z proponowanych metod nie zadziała polecam wybrać się do dobrego specjalisty, który jako osoba postronna pomoże przejść Państwa córce przez ten trudny okres.