podejrzenia czy urojenia

Dziekuje, ze ktos dotrwal do konca tej obszernej opowiesci

Wiem,  ze przesadzam i to powaznie. Chcialam sie jednak podzielic tym co mnie martwilo i zastanawialo, by ktos mogl jasno spojrzec i napisal czy to rzeczywscie sa racjonalne obawy.
Nie wiem czy po tamtym klamstwie ja nie potrafie zaufac na slowo? Niby wierze, niby wiem, ze to nie pasuje do niego, nawet mama jego mowila, ze on by nie wytrzymal dlugo z czyms takim sumienie by go zjadlo, fakt z trawka klamal, no ale to calkiem co innego jak zdrada przeciez.
Okej na poczatku nie byo jakies milosci, byly klotnie, ale raczj nie jest typem co po klotni na zlosc leci do innej.

Obawiam sie . mam problem zaufac do kinca, bo jest kilka niejasnosci, chociaz one w sumie tez nic nie mowia.
Chodzi o niektore gadki jego co opisalam wyzej jak to, ze on to wogole akceptuje. Nie jest typem raczej co tak sobie daje, a jednak. Jest dosc dumny wiec dziwie sie ze to znosi.
Fakt zrywal, mowil okropne slowa wscirkal sie, obrazak, nieodzywal, ale cAsem odpowiadal normalnie.

Jesli chodzu o jakies sytuacje z innymi dIewczynami, to kiedys oklamal mnie, ze bedac u kolegi w innym miescie nie bylo jego siostry, a jednak byla. Potem na sylwestra dostal od niej zyczenia noworoczbe a wczesniej numeru nie mial, mowil ze dlatego ze chcial od niej jakis obrazek i dala mu numer swoj wymienili sie, ze jak zrobi to da mu znac, bo bardzo ladnie maluje i kiedys przy mnie jednym obrazkiem bardzo sie zainteresowal.oklamal mnie bo jalestem strasznie zazdrosna, wiedzual ze jak powie ze ona bedzie yo go nie puszcze

Biedny facet, powinien wiać od Ciebie jak najdalej. Już w końcu nie wiem, czy z Tobą zerwał, czy nie, ale to co robisz, to jakiś koszmar.
Cokolwiek on powie, lub nie powie, Ty i tak przekabacisz jego wypowiedź, aby mieć powód do dręczenia go.
Większość swojego postu poświęciłaś na rozprawę o wyimaginowanej zdradzie, której nie było..........a może była?!?!? Tylko gdzie i kiedy? prawda, zawsze można zorganizować miejsce i czas. I tak w kółko, wszystkiego można się czepić.
" wiedzual ze jak powie ze ona bedzie yo go nie puszcze" jak to go nie puścisz? czy on jest niepełnosprawny, czy może ubezwłasnowolniony?
Dziewczyno, idź na tę terapię, pracuj nad sobą, a temu biedakowi daj od siebie odpocząć. Uważam, że on też powinien iść na terapię dla ofiar przemocy psychicznej, po to aby ostatecznie uwolnić się od Ciebie.

Tak czytam i aż mnie nerwy biorą, biedny chłopak. No ale dobrze, miały być konstruktywne rady. Tylko że za radami musi iść ocena sytuacji. Jak dla mnie to to jest coś więcej niż zaburzenia lękowe. Może BPD? Spise, spisek, wszędzie spisek. Ze skrajnosci w skrajność, najpierw prosisz o wybaczenie, potem obracasz kota ogonem i uważasz, że skoro zadzwonił, to pewnie coś przeskrobał jednak. Ale okej, nie jestem od stawiania diagnoz.

Przede wszystkim, co takiego złego jest w popalaniu trawki? Bo serio nie pojmuję. Czy on chodził jakiś zaćpany, nieogarniajacy, zaniedbywał obowiązki, przetracał ostatnie pieniądze? Bo jeśli nie, to nie powinnaś mu tego zabraniać, marihuana to nie LSD, czy amfa i pali naprawdę duuuża część populacji, łącznie z moim partnerem, co mi kompletnie nie przeszkadza i czasem nawet zajaram z nim. Lepiej zajarać trawkę niż chlać wódę a wiadomo, że człowiek czasem potrzebuje się zresetować. Nie dziwię się, że to zataił i uważam, że sama jesteś sobie winna. Wiedział, że będziesz mu o to robić problem, gdybyś była bardziej tolerancyjna, to nie musiałby palić po zakamarkach i Cię okłamywać. I serio, miałam do czynienia z większymi kłamstwami niż zatajenie takiej drobnostki jak popalanie trawki, traktujesz go jak surowa matka małego synka. To dorosły facet, od niego zależy, czy będzie chciał zapalić, czy nie, Ty się możesz albo dostosować, albo odejść, póki to jego palenie nie przynosi Wam jakichś strat - finansowych bądź emocjonalnych (o tym nie napisałaś), ale podejrzewam, że ich nie było,  skoro nawet tego nie spostrzegłaś.

Druga kwestia - musisz być bardzo męczącą osobą, ja bym od takiej uciekła gdzie pieprz rośnie. Nie mówię po to, by Ci dowalić, tylko otworzyć oczy, że Twój facet naprawdę ma przegwizdane i musisz się wziąć w garść, jak chcesz uratować związek. Ja też parę razy okłamałam mojego faceta (w błahych kwestiach tak samo) i on czasem mi to wypomni, ale nie robi mi takich scen i nie funduje piekła na ziemi. I to serio nie jest żadna zasada, że małe kłamstwo rodzi większe, bo z autopsji Ci mówię, że nic nie odwaliłam i odwalić nie zamierzam, a kłamstewka dotyczyły takich pierdół jak to, że niby wcześniej wróciłam ze spotkania ze znajomymi albo byłam na uczelni chociaż nie byłam - po prostu, żeby się nie martwił. I to jest powód, dla którego miałabym odrabiać jego utracone zaufanie, jak ja z dobroci serca? Wiem, że to mnie nie tłumaczy, ale serio daj facetowi żyć! Z tego co piszesz, on nic a nic przeciwko Waszemu związkowi nie robi. Wróć na tę terapię i to migiem, bo potem będziez mieć do siebie żal, jak Ci się rozwali związek. A z takim piętnem ciężko żyć. Masz cierpliwego faceta, doceń go.

I na koniec jeszcze dodam, że jak ktoś będzie chciał Cię zrobić w konia, to i tak to zrobi. Są tacy mistrzowie kłamstwa na tym świecie, że potrafią robić to z zimną krwią prosto w oczy. Póki na niczym go nie złapałaś, nie możesz go tak terroryzować. A czasem wychodzi też tak, że facet zaczyna kręcić właśnie dlatego, że zewsząd jest oskarżany i boi się przysłowiowo pierdnąć, bo już traci rachubę, co może Ci powiedzieć i o co się jeszcze przyczepisz.

Jedyne wyjście to kontynuować terapię, bo inaczej rozwalisz ten związek, nikt z Tobą nie wytrzyma na dłuższą metę, zamęczysz każdego.

Ludzie kłamią bo boją się reakcji drugiej strony. Gdybyś była wyluzowana i pewna swej wartości, szczęśliwa, prawdopodobnie mówiłby Ci prawdę w każdej sytuacji. Prawdopodobnie. A gdyby kłamał mimo to - znaczy że ma problem ze szczerością i to raczej wątpliwy kandydat Ja, gdy miałam problem z poczuciem wartości, wszędzie wietrzyłam kłamstwo. Inna sprawa że w przypadku jednego partnera - słusznie. Natomiast gdy trafisz na właściwego faceta - nie będzie potrzeby węszenia i podejrzewania. Pracuj nad sobą, to jedyna droga. To co on robi, nie stanowi raczej powodu do rwania włosów z głowy, palił to palił, jeśli nie nałogowo to nie widzę problemu.

OCZYWISCIE, ZGADZAM SIE.
ON OGOLNIE JEST SZCZERY, CZASEM AZ DO BOLU, JEGO KLAMSTWA WYNIKALY Z MOJEJ OSOBY BARDZIEJ, ZABORCZOSCI, ZAKAZOW, GADANIA, MECZENIA ITP.
PRZESTALAM TO ROBIC, TO SAM CHETNIE MNIE O WSZYSTKIM INFORMOWAL

WIEM, ZE PROBLEM JES RACZEJ WE MNIE, TO JA JESTEM OSOBA, KTORA PRAWIE WSZEDZIE WIDZI PROBLEM, ALBO Z DROBNOSTKI ZROBIE MEKE NA KILKA DNI.
ON NIGDY ,I NIC NIE WYPOMINA, SZYBKO WYBACZA. A JA POTRAFIE WYCIAGANC COS SPRZED PIECIU LAT.
JESTEM TROCHE NIE PORADNA, NIE WIERZE W SIEBIE ZBYT. I TO WIDZI KAZDY.

JAK ZACZELAM Z NIM BYC TO ODRAZU CHCIALAM BY PRZESTAL PALIC, NIE WIEM SAMA NAWET DLAECZEGO, SAMA KIEDYS TO ROBILAM. RZEZ TRZY LATA TO BYO DLA MNIE NAJWAZNIEJSZE. STAWALAM TO NA PIERWSZYM MIEJSCU, DLATEGO KLAMAL.
WIEM, ZE JA SIE PRZYCZYNILAM DO TEGO KLAMSTWA.
ALE PRZEZ TO TERAZ BOJE SIE ZE I WTYM NIE MOWI PRAWDY. BO SKORO Z TRAWKA NIE CHCIAL SIE PRZYZNAC TO BAL SIE PONIESC KONSEKWECJE, ODPOWIEDZIALNOSCI WIEC TYM BARZIEJ TAKA DUZO RZECZ JAK ZDRADA.
ALE TO TEZ ROZNICA PRZECIEZ. KLAMAC W TRAWCE A ZDRADZIC.

W SUMIE ODPOCZATKU WIEDZIALAM JAKI ON MA TEZ SPOTUSNEK DO ZDRAD, CHCIAZ CZAEM NIE BYLO TO DO KONCA JASNE, BO BYLY KIEDYS SYTUACJE , NA POCAATKU ZWIAZKU KIED GO PYTALAM CZY BY MNIE KIEDYS ZDRADZL ON NA TO; ZE NIE MOZNA NICZEGO BYC W ZYCIU PEWNYM NA 100%, ALE ZE JAKBY TAK ZROBIL TO NIE BYLBY ZE MNA, ODSZEDLBY. PAMIETAM, ZE WTEDY SIE ZBULWERSOWALAM, ZE JAK TO ZDRADZILBY I JESZCZE BY ZERWAL ? POTEM JAK O RO PYTALAM TO MOWIL, ZE CHODZILO MU BARDZIEJ O TO, ZE NIE MOZNA BYC PEWNYM ZE SIE ZKIMS BEDZIE ZAWSZE, ZE MOZE SIE CZLOWIEK ROZSTAC NIE WAZNE Z JAKICH POWODOW
OKEJ TERAZ TO ROZUMIEM, NIE POWIEDZIAL NIC ZLEGO, NIE POWIEDZIAL, ZE MOZE ZDRADZI, TYLKO ZE NICZEGO NIE MOZNA BYC PEWNYM, AE JAKBY SIE TAK STALO TO NIE BYLIBYSMY RAZEM.
ALBO BYLA TEZ SYTUACJA NA POCATKU ZWIAZKU KIEDY WROCIL  PRACY I MOWIL , ZE SZEF JEGO OPOWIADAL JAK GO ZDRADZILA ZONA, WSZYSCY WIEDZIELI TYLKO NIE OK I ZE TO TAKIE STRASZNE UCZUCIE, JA PYTAM SWOJEGO FACETA TO WCZESNIEJ NE WIEDZIALES ZE TO TAKIE STRASZNE? ON NA TO, WIEDZALEM, ALE JAKOS SIE NIE ZASTANAWIALAEM GLEBIEJ.

Widzę że nasze posty niewiele mają sensu bo ciągle piszesz to samo. Zajmij się swoją terapią, wylecz się, a potem oceniaj innych. To tyle w temacie, dalsze radzenie jest jak grochem o ścianę, pozdrawiam.

Powtarzasz się cały czas, a ja w dalszym ciągu nie widzę NIC podejrzanego w tym, co mówi Twój facet. Za to widzę, że cokolwiek by nie powiedział, i tak znajdziesz sposób, żeby odwrócić kota ogonem i zrobić z niego winnego. Czy Ty masz w życiu coś do roboty poza analizowaniem min swojego partnera i wszystkich jego słów? Jakieś hobby, pracę, obowiązki? Bo to wygląda z boku, jakbyś całą swoją energię poświęcała związkowi, co naprawdę może zajechać psychicznie drugą osobę. Byłam kiedyś z takim tyranem, który przyglądał się mojej mimice twarzy (jaka szkoda, że uważał się za takiego znawcę ludzkich emocji i znaków niewerbalnych, a wciąż i wciąż się mylił z tej całej paranoi). Oczywiście rozstaliśmy się, bo nie mogłam tego wytrzymać. Do dzisiaj jest sam i nie potrafi zbudować związku, co gorsza, dalej myśli, że to ze wszystkimi kobietami jest coś nie tak, a on jeden jedyny uczciwy i wspaniały. Na miejscu Twojego faceta chodziłabym jak na tykającej bombie i bała się odezwać. Serio, pomyśl o tym. Wydaje mi się ponadto, że powinniscie rozluźnić relację na czas tej terapii albo i się rozstać, bo to zabrnęło za daleko. Nie wiem, czy jesteś w stanie utrzymać związek, lecząc się, w momencie, kiedy jesteś tak daleko od samoświadomości. Bo niby piszesz, ze jesteś świadoma problemu, ale za chwilę pytasz nas, czy wymienione zachowania faceta mogą być podejrzane. Sama powinnaś to czuć. Dla mnie nie są podejrzane ani trochę. Czy Wy macie jeszcze jakieś przyjemności w tym związku oprócz Twoich wiecznych oskarżeń?

Ale autorce najwyraźniej o to chodzi - o biadolenie i ignorowanie dobrych rad. Dziewczyno lecz się serio, zamiast przesiadywać na tym forum. Szkoda Twojego i naszego czasu.

Skoro wiesz, że potrafisz zachowywać się normalnie i że Twoje zachowanie może męczyć, to po prostu gryź się w język. Na początku będziesz musiała się powstrzymywać, a potem może się tego nauczysz, widząc, że w związku się poprawia, a on staje się pewniejszy i mniej zestresowany Twoimi napadami.

Idź do psychologa, na NFZ dostaniesz się za darmo.

Myślę, że facet jest jakiś niepoważny bédąc z Tobą.
Ty natomiast jesteś tak niedowartościowana, tak mało pewna i tak męcząca, że słów szkoda.
Zajmij się sobą, znajdź pracę. Jak będzxiesz miała zajęcie to może zmądrzejesz, bo to co teraz wypisujesz
jest niewiarygodnie beznadziejne...
Ty tak na poważnie myślisz???

Tyle, że powtarza Ci, że ma czasami dosyć, że woli machnąć ręką i jest"normalny", a Ty od razu widzisz intrygi.
Nikt normalny tego prędzej czy później nie wytrzyma.
Poza tym KIEDYŚ Cię zraniono...i?
To było kiedyś, a Ty ciągle tym żyjesz?
Ileż można.
Te Twoje rozmyśenia wynikają z nic nierobienia.

"normalny" ?

to ja juz nie rozumiem, jak ja pisze, ze dziwie sie, ze on to znosil i ze ze mna jest to piszecie, ze czepiam sie itp. ze zli mi jak jest dobry, zle jak zly.
A same piszecie, ze sie dziwicie, ze ze mna jest

Nikt już się nie podzieli radą ?

W ogóle jak zaczęłam z nim ten temat to po jakiś czasie dopiero powiedział, że jak był kiedyś z kumplami z pracy w pubie, to tańczyli z jakimiś dziewczynami (nie jakieś przytulańce) i potem siedział chwile z nimi przy stoliku bo zaprosiły. A było to jakieś kilka miesięcy wcześniej i nie powiedział tego.
Nie byłam za to zła, bo w końcu jesteśmy wszędzie otaczani przez ludzi. Tylko czemu nie powiedział mi odrazu yylko jak zaczęłąm cały ten temat zdrad.
I strasznie dziwne jest, jaki ja miałam kiedyś tok myślenia.
Tak jak pisałam wcześniej, na początku związku mieliśmy jakieś tam rozmowy o zdradach itp. Pytaam czy kiedyś by mnie zdradził, odpowiedział: niczego w życiu nie można być pewnym, ale jakby tak się syało to byśmy się rozstali (teraz ma inne zdanie, mówi ze nie nigdy). A ja to wtedy odbierałam i mówiłam do niego; że jak mam sie czuc ze moj facet nie wie czy zdradzi czy nie. Co za abstrakcja wogóle i karmiłam sie takimi głupotaki które sie tworzyły w mojej głowie.
No przecież nie powiedział czegoś takiego a ja to tak odebrałam.

Jak mu wspominalam o takiej rozmowie, to powiedzial, ze to, ze cos tam kiedys gadal nieznaczy, ze cos zrobil. No, albo tez kiedys kiedys powiedział, że jak facet jest zaniedbywany w lozku, w sensie za zadko to wtedy najczesniej zdradzaja. No, ale to tez nieswiadczy o niczym przecież.

Kiedys tez kilka razy widziałam, że ma konta na jakiś portalach erotyxznych, ale nie byly to jego prawdiwe dane, zadnych zdjec, zadnych wiadomosci, i ostatnie logowania np 2-3 lata temu, mówił, że kiedys dla jaj z kolegami zalozyli, zeby zobaczyc kto jest z naszego miasta. Uwierzyłam, bo sama kiedys robilam tak z kolezankami.

Niby nic, ale wziac te wszystkie zachowania razem, gadki itp i zaczelam miec schizy.
W calej tej sprawie w sumie jedna sytuacja najbardziej mnie meczyla. 5 lat temu moj facet strasznie sie nawalil i poszesl sam do knajpy nikomu nie dal sie zatrzymac, jak poszlam pozniej po niego byl kompletnie nie soba, i klocilismy sie mowil ze teraz to on idzie bzykac. Wybaczylan mu cala akcje chodz bylo ostro ale wybaczylam bo widzialam jak to przezywa i nigdy to sie nie powtorzylo.
Ale balam siem ze moze jednak wtedy cos zrobil. Chociaz moei, ze przeciez byl z ludzmi a pozatym wie ze nic nje robil bo nie da sie nie pamietac takich rzeczy

Nigdzie nie napisałam, że mój facet jest nienormalny

Dlaczego miałabym pojechać po Tobie?
Wyraziłaś swoją opinie
Fakt, mam stwierdzone jakieś zaburzenie, jednak psychiatra i leki odpadają, bo to już ostateczność.
Muszę dodać, że jest tak po części też dlatego, że nie mam normalnego życia. Siedze tylko w domu.
Dopiero niebawm rozpczynam pracę w końcu wyjdę do ludzi i myśle, że to też wiele da, bo nie będe myślała o pierdołach.
Tak jak pisałam wcześniej, czasem było tak, że bardzo długo bło dobrze, kompletnie o tym nie myślałam, bo już sobie w głowie ułożyłam, a niedawno znów wróciło, ale dlaczego? Bo mam za dużo czasy na analizowanie wszystkiego...

oczywiscie, ze interesuje. Ale tak jak pisalam, chodilam na terapie i moj terapeuta odradzil tego.
Lepiej popracowac nad soba, wyjsc do ludzi zajac sie czyms niz brac leki. bo leki biora osoby bardzo zaburzone, a u mnie tego nie stwierdzono

Nie róbcie ze mnie nie wiem kogo proszę. Napisałam tutaj, żeby przelać myśli. Nie męczę innych ludzi. Jeśli męcze kogoś tutaj to przecież nie musi czytać, ani komentować.
Nie uważaam, że nie potrzebuje leczenia, bardziej może terapii- ale chyba bardziej wie o tym mój terapeuta, który poznał mnie dokładnie, a skoro mówi, ze lekó nie potrzebuje to mam iść do psychiatry i faszerować się?

Było mi ciężko, bo wiele rzeczy mogłby wskazywać na to, że jednak kłamie.
Te niepokoace rozmowy. które wypisałam wcześniej. Albo nawet sytuacja taka; rok temu byl w delegacji za granica, ja zaiast go wspoerac meczylam go tym, jednego dnia upil sie strasznie i zapalil, nastepnego dnia ze skrucha powiedzial; do tegp wszystkiego jeszcze zapalilem. A wczsniej przeciez z trawka klamal. Ja mu takie rzezczy tobilam, a on jeszcze chcial byc fair?

Hej, jakoś doszliśmy do porozumienia i mam nadzieje, ze po raz ostatni.
Chciałam mu przedstawić te niepokojące dla mnie zachowania i powiedzieć mu, jak można je tez odebrać. Chodzi o te:
- To przed pierwsza wizyta u terapeuty. Czy by mi pozwolił iść jakby miał coś na sumieniu, powiedział nie, ale nawet jakbym cos zrobił to byś nie wiedziała o tym wiec Twoje zachowanie i tak jest nienormalne- no i mowił, ze czego ja tu nie rozumiem, ze przecież to logiczne i ze chodzilo mu o to, ze terapeuta nie da mi gwarancji ze on nie klamie, ze sama musze sobie to w glowie poukladac. Bo to tylko ode mnie zalezy czy mu bede ufac czy nie. Chcial mi przedstawic to w ten sposob wlasnie, ze nawet jesli by bardzo chcial klamac to ja bym sie prawdy nie dowiedziala, i nikt poza mna sama w glowie mi nie pouklada tego
- sprawa z tym ze zauwazyl, ze mowie raz tak inaczej - powiedzial, ze sluchal mnie przeciez co mowie i chxial zwrocic mi uwsge, ze juz sama sie gubie w tym co mowie, a wczesniej odebralam to jako, ze moze cos zrobil i wylapal ze raz powiedzialam ze bym wybaczyla a drugi raz, ze nie. Ale tak jak powiedzial, jakby mnie zdradzil to nie potrzebowalby wybaczenia mojego, bo to jest niewybaczalne
- jak powiedzual, ze co on by mial jakby mi ktos cos powoedzial, ze cos robil czy cos na zlosc, odevralam to jako, ze moze wlasnie ktos ma mi cos powiedziec i on soe tego boi, a chodzilo mi o to, ze tak to walnal glosno myslal. Ze bez powodu tak ma tak mu robie, a co jakby ktos powiedzial jakos glupote, to szybko bym lyknela i uwierzyla
- z ta trawkabze sie przyznal, to poprostu chcialbyc fair. Wiedzial, ze po czesci stracilam zaufanie przez klamstwo . Ze jest zle ze mu nie wierze, wiec chce byc juz we wszystkim fair
- powiedzial kiedys, nawet jakbym klamal to juz w nerwach bym sie przyznal zebys tylko sie odwalila. Mowie no ok ale najpierw mowiles, ze odrazu po zdradzie bysmy sie rozstali, ze niedopuscilbys do takiego klamstwa- on mowi no tak, ale ty przeciez myslalas ze ja ciagle klamie wiec ci mowie, ze nawet jesli bym chcial klamac to juz vym ci w nerwach powoedzial, zebys dala mi swiety spokoj

Tych spraw sie uczepilqm bo poprostu ich nie rozumialam. Moze nie do kinca dalej rozumiem pierwsza rzecz, ale bez sensu sie tam czegos doszukiwac.
Tak samo jak czasem podejrzane bylo dla mnie to, ze mowii mile rzeczy, ze innej nigdy nie chcial itp., a to mowil tez dlatego. ZE chcial mnie jakos na duchu podtrzymac, dodac mi odwagi, no i stwierdzil, ze jak bedzie mily to moze ja sie uspokoje.

I tak, jak na przykład wydawało mi się dziwne, że jest dobry, że szybko mu przechodzi, albo potrafił nawet mówić, jak kiedś zamieszkamy razem to...albo, jak pokazałam mu usg siostry, powidział, może i my się doczekamy dziecka kiedyś. Wydawąło mi siędziwne, ja mu takei rzeczy robie, a on myśli o takich sprawach. Ale kurcze, no przecież skoro jest ze mną to, nie ma w głowie jakiegoś terminu ważności, wiadomo jak będe robić dalej jak robiłam, to żadne plany się nie zrealizują wspólne.
Tak samo jak siędziwiłam,ze potrafi powiedzieć dobre słowo, okazywać uczucia, czy być dobrym. Ale na dobrą sprawę co w tym dziwnego?
Jak odpuszczałam byłam i ja normalna to i on był i cieszył się, że jest już okej.
Nawet zauważyłam (i wcześiej też było to dla mnie dziwne, sztuczne), że jak coś mówi np. Jakbym kłamał to, i zaraz dodaje, ale nie kłamie, bo wie, że zaraz bym się czepneła, złapała za słówko. Jak sam powiedział, pogubił się i nie wie co ma już mówić.

Staram isę teraz uświadomić sobie, pomyśleć czemu, ja się czepnęłam takich rzeczy. Ttych co pisałam wyżej. Czemu mnie nie pokoiły? Bo nie rozumiałam tego chyba porpostu, sensu.
Wierzyłąm mu jakoś, ale ze nie rozumialam tych spraw to chcalam jakos je zrozumiec, ale też nie ma sięco doszukiwać w nich niewaidomo jakiego sensu

Zostawic zdradzacza.chyba,ze lubisz cierpiec.Pzdr.

Witajcie!
Po niedlugim czasie chcialam napisac wszystkim, ktorzy poswiecili swoj czas na przeczytanie tego dluugiego watku jak i pomoc, ze wszysyko dobrze sie ulozylo.
Zdalam sobie sprawe z tego co robie, probowalam patrzec na to "z boku". I zdalam sobie sprawe jak 25cio letnia dziewczyna, moze sie tak zachowywac?!
Poza tym mialam rowniez sama.tego dosyc, rozmyslania, to wykanczalo mnie, jego i ten zwiazek.
Aktualnie moj facet jest za granica, prqcuje bardzo ciezko, a ja z calych sil staram sie go wspierac.
Temat prawie calkiem zniknal.
Prawie calkiem mam na mysli, ze kilka dni temu z ciekawosci spytalam go, czy w tym wszysykim mial watpliwosci co do moich uczuc, bo kilka rwzy tak mowil. On na to : Wiem, ze to w jakis sposob bylo z milosci. ?!?!?!?!?SZOK.
Ja nie wiem, czy mam az taki problem z wlasnym poczuciem wartosci?
Ze ciezko mi uwierzyc. Ze facet poprpstu mnie kocha i chce ze mna byc. ?

Ja nie powróciłam do tematu, nie analizuje każdego słowa. Nie rozmyślam o tym.
Mam tyko takie dziwne odczucia. Poprostu dziwnie się czuje, że ja byłam taką sucz, a on traktuje mnie jak anioła.
Nie wydae mi się, by to o mnie źle świadczyło ?
Pisze mi, że mimo wszystko jest ze mną szczęśliwy, że kocha mnie nd życie i tego typu rzeczy.
I chodzi o to, że nie wrociłam do obsesji !!! TYlko , że mam świadomość, że zaden facet wtedy by tego nie wytrzymał, a mój wytrzymał (czego w życiu bym nie przypuszczała) i do tego jeszcze potrafi traktować mnie jak anioła.

To takie dziwne, że mam mętlik ? Ok niby znam swojego faceta, i zawsze traktował mnie dobrze. Zawsze zapewniał o uczuciach itp. I niby wiem, że związek to dwoje ludzi i mimo, że ja go raniłąm to teraz nie może być tak, że tylko j skacze, pracuje, a on nie robi nic , bo przeciez ja go raniłam.

Przeczytałam Wszystkie Twoje posty z przerażeniem... Ja na Twoim miejscu jednak wybrałabym się do jakiegoś psychiatry.

moim zdaniem niepowinnaś mieć wątpliwości co do jego uczuć

Przeczytałem te posty. Ja nie wytrzymałbym tego. Problem polega na tym, że uważasz się za NIE WARTĄ MIŁOŚCI zatem testujesz wytrzymałość partnera(jeśli kocha zniesie wszystko) a jednocześnie podejrzewasz go o to że niewystarczająco cię kocha (bo przecież nie zasługujesz). Podejrzenia zdrady załatwiają ci obie te rzeczy.

Niestety, TY jesteś większym zagrożeniem dla związku, bo zazwyczaj zdradza osoba NIEDOWARTOŚCIOWANA. Wspomnisz moje słowa, choć dziś wydaje ci się że to niemożliwe.
Przyjdzie czas - przy okazji pierwszego kryzysu w związku, że zauważysz że dowartościować może cię jakiś miły i przystojny chłopak... Przy tak niskim poczuciu własnej wartości nie będziesz mogła sobie tego odmówić.
Zauważ, że już teraz niszczysz związek z powodu niedowartościowania - jest to silniejsze niż zdrowy rozsądek. Lęk jest silniejszy niż uczucie do partnera, zatem uczucie do partnera (bo wolisz go męczyć niż wspierać i nagradzać) PRZEGRYWA na samym początku bycia razem,

Niskie poczucie własnej wartości sugeruje, że powinnaś uczęszczać na terapie (mam na myśli psychoterapię) i nie należy jej odpuszczać do czasu rozwiązania problemu. Może dzięki pracy z terapeutą uda ci się utrzymać ten związek.

Interesowałoby mnie czy dziewczyna podejmie leczenie i wytrwa w nim. Tylko to dawałoby nadzieję na przyszłość. Inaczej nie był bym jej pewien.