przyjaciółki? gdzie one są?

Właśnie dzisiaj dodałam bardzo podobny post, ale nikt mi jeszcze nie odpowiedział. Dokładnie Cię rozumiem, bo mam właśnie to samo. Chłopak nawet nie wiem jaki byłby wspaniały, nie zastąpi wypadu na zakupy czy piwo z przyjaciółką. Przyjaźń jest czymś wspaniałym, i bardzo mi tego brakuje. Łatwo powiedzieć "wkręć się gdzieś, zrób coś w tym kierunku, umów się". Ja próbuję, ale przeważnie kończy się na tym spotkaniu, a potem dalej nic. A tu chodzi o tę więź, o jedyną w swoim rodzaju więź między kobietą a kobietą... Co jest z nami nie tak, czemu się tak dzieje? Gdzie są te pokrewne dusze???

Moja wyjechała do Anglii i zostałam sama, bardzo to boli....nie mam też jakoś znajomych...ech...źle mi z tym

Czasem dziewczyny odbijaja sobie kolezanki, dlatego lepiej nie dzielic sie tymi co fajniejszymi z potencjalna "złodziejka". To dziala jak kiedys, w podstawowce.

myślę że wiele dziewczyn to przerabia.. ja przerabiałam chyba nazbyt wiele razy. W podstawówce.. z najlepszą przyjaciółką rozdzielił nas wiek, była o rok starsza.. może szybciej zaczęła myśleć o strojeniu się o chłopakach (ja byłam typeł łobuziary), później gimnazjum.. 3 lata razem no ale średnia szkoła w różnych miastach (ja wyjechałam do internatu) urwało się, w liceum 3 lata później różne studia nowi znajomi.. studia 1 stopień 3 lata razem nowi ludzie nowe "przyjaciółki" skończyły się studia skończyła się znajomosć, czasami coś się napisze odezwie, chociaż cały czas mam wrażenie że trzymały nas jedynie wspólne przedmioty i egzaminy (głównie o tym rozmawiałyśmy) w pracy nie mam możliwości poznania kogoś bardziej (samodzielne stanowisko, brak współpracowników), skąd wziąć przyjaciółkę? I to taką z którą możnaby porozmawiac naprawdę na każdy temat? Na sympatiach, e-darlingach, badoo ludzie szukają partnerów.. są portale dla tych co poszukują przyjaciół?

To nie tak, przynajmniej mi nie o to chodzi. Nie chodzi mi o taką szablonową przyjaciółkę. Chciałabym poznać osobę, która potrzebuje z kimś porozmawiać w taki zwyczajny babski sposób. Tylko nie wciąż o pogodzie albo poprawnopolitycznych tematach. Czasami chciałoby się poruszyć ważniejsze kwestie, mieć kogoś komu możesz powiedzieć co Ci leży na sercu, przed kim nie będzie Ci wstyd za niektóre myśli, ktoś kto będzie znał faktyczna Ciebie a nie maskę którą przybierasz żeby wpasować się w otoczenie. I to samo w drugą stronę. Ważne jest żeby ta osoba czuła, że może do Ciebie przyjść z problemem. Wspólne wspieranie się tak po prostu po przyjacielsku.
Ponoć na przyjaźń nigdy nie jest za późno, ja mam 23 lata więc nie ma co się załamywać.. wciąż szukam

Ja też zachorowałam w liceum i straciłam wszystkich znajomych z mojej klasy mimo iż byliśmy świetną paczką. Ale tak to już jest...prawdziwych przyjaciół poznajesz w biedzie i nic na to nie poradzisz. Dopiero na studiach poznałam dziewczynę, która warta była przyjaźni, ale zanim mogłam powiedzieć, że to przyjaźń minęły 3 lata. na początku się spotykałyśmy na uczelni, później poza nią, ale rzadko. Do tej pory widzimy się jak jedna z nas tego potrzebuje, wtedy zawsze znajdziemy dla siebie czas, mimo że każda z nas ma własne życie, dzieci, męża, pracę. Przyjaźń nie polega na spotykaniu się ze sobą non stop, przyjaźń to wyrozumiałość i gotowość wsparcia dla osoby bliskiej jaką jest przyjaciółka. Bywa tak, że obie nie widzimy się 2 miesiące, ale kontaktujemy się np. raz na tydzień.

Koleżanka mi kiedyś powiedziała, że woli męskie przyjaźnie, chociażby z tego względu, że facet, (o ile nie ma żadnych ukrytych intencji) zawsze przysłowiowo wyłoży kawę na ławę. Powie wprost, bo tak mu łatwiej, nie będzie oszukiwał, kłamał, wykręcał się. Natomiast o świństwach typu dziewczyna-dziewczynie jeśli chodzi o "najlepsze przyjaciółki" słyszał chyba nie jeden

Jestem tutaj również dlatego... bo męczy fakt, że przyjaźń coraz mniej znaczy. Oczywiście subiektywne to są oceny, z racji tego co się przeżyło. Ja przeżyłam bolesną stratę przyjaciółi, która nagle musiała wyjechać z kraju. To było jak grom z nieba, zaburzyło nasz rytm. Ale wraz z tym zdarzeniem wszystko się zmeiniło na gorsze. Dzisiaj , widzę  na takim głupim fejsbuku, że odwiedziła Polskę , ale nie pwoiedziała o tym ani słowa. Była i odjechała z powrotem. To  powoduję, że myśli fiksują.. o zrobiłam źle, czy to tylko ja widziałam to co bardzo chciałam widzieć... ( jakby ktoś chcia l wiedzieć, czy ja sama dzwoniłam,pisałam.. - niezliczoną ilość razy) . Przestałam sobie już zadawac natarczywe pytania o to "dlaczego". Chcę mimo wszystko dalej wierzyć , że przyjaźń istnieje. Taka która nie kończy się wraz  z niespodziewanymi zdarzeniami.

Też mam ten problem co wy. Jako pierwszego posta wstawiłam o przyjaźni właśnie, b.  wątpliwej. Przeczytało mnóstwo osób a tylko jedna skomentowała...mniejsza o to. Z moich obserwacji i doświadczeń wynika, że np po liceum czy po studiach każdy ciągnie w swoją stronę. Po moich koleżankach ze studiów i liceum tylko wspomnienia zostały. Poznawałam i poznaję wciąż nowe osoby ale niestety to co widzę i z czym się zazwyczaj zderzam to dystans i egoizm. Ludzie jacyś nie są chętni na zawieranie przyjaźni ???? a szkoda bo jestem b dobra w przyjaźni i się marnuję  nie poddawajcie się jest jeszcze nadzieja pozdrawiam

magg99 dokładnie, właśnie tak

=charlott93]Wiem co czujesz. Dla mnie wyjazd na studia i cały ten okres to jedna wielka samotność. Kiedyś zaś byłam duszą towarzystwa, więc cięzko to wszystko znoszę. Mimo, że mam kochającego chłopaka to brak właśnie jakiejś dobrej duszy w postaci przyjaciółki. Mimo obiecywania, że kontakt po liceum sie nie urwie i starania się aby tak się nie stało to i tak kontakt zmalał. Każdy wpadł w wir własnych spraw, pracy, nowych znajomych czy znalazł partnera. Cóż zrobić, słabe gadanie aby wyjść do ludzi. Co z tego, jak większość ma wywalone na ciebie i całą resztę, a kontaktuje się gdy czegoś potrzebuje lub sie akurat nudzi. Nie interesują mnie takie układy . Fajnie miec kogoś kto szczerze interesowałby się twoim losem, wspierał, rozumiał potrafił sam z siebie bezinteresownie zapytać "CO SŁYCHAĆ" i chciał pogadać. bez przyjaźni życie jest niekompletne, do bani ;/[/qu

właśnie takie stwierdzenia mnie często rozwalają. Wyjdź do ludzi, rusz tyłek, otwórz się.. Bo jeśli dzwonię i proponuję wyjście a w odpowiedzi słyszę "ok, jeszcze dam znać.." , "oj, nie dam rady blabla" to mam na siłę zmuisć kogoś do tego? Mogę jedynie ponownie próbować i czekać (choć czasem można mieć dość ) Bo przecież nie wyjdę z napisem na czole, że szukam przyjaciólki, najlepiej na cito , bo potrzebuję pogadać  A
Nie ma nic lepszego w takich chwilach jak długi spacer z pupilem swoim. I o ! własnie... juz prędzej w parku spotkasz bratnią duszę, właśnie taką która również będzie na spacerze ze swoim czworonożnym  przyjacielem.  Przynajmniej będzie na dzień dobry jeden wspólny mianownik - miłość do zwierząt

W sumie...chyba jesteśmy na takim forum-portalu spolecznosciowym, z podobnymi dylematami,wiec ja myślę i wierze ze to dobry pomysl poznawać się, nie tylko wirtualnie.

jestem osoba, która nie lubi się narzucać i pytam czasami znajomych czy gdzieś sie nie wybierają. Jesli każdy mi odmawia to nie ponawiam pytań. Samotność nie jest najgorsza. Czasami lepiej siedzieć samemu niz z d...