Odkąd pamiętam, nie uważam się za atrakcyjną. Ani za fajną, ciekawą, zgrabną itp itd.
Miałam 'brzuszek' , okrągłą buzie i wszystkie inne 'atrybuty',które wskazywałyby na to,że trochę zrzucić powinnam.
Aby podnieść swoją samoocenę postanowiłam zabrać się za moje ciało. W zeszłym roku, w listopadzie, zaczęłam ćwiczyć, zmieniłam trochę nawyki żywieniowe. Przyszło lato , stare ciuchy zrobiły się luźniejsze, niektórzy zaczęli zwracać mi uwagę,że schudłam. Naprawdę dużo pracy w to włożyłam. Co prawda nie osiągnęłam takiego efektu na jakim mi zależało ( marzył mi się płaski brzuch! taki twardy ,bez fałd. Aktualnie zostało mi go jeszcze troszkę i nie mam pojęcia jak się gnoja pozbyć,bo fałdki nadal się pokazują 
) .
Schudłam jakieś 5 kg ( +/- ), chyba bardziej to widać na ciele niż na wadze. I przyznam szczerze,że piszę to na podstawie tego co słyszałam, tego jak wyglądam w starych ubraniach( miałam rozmiar M/L/czasem nawet XL, teraz często S, czasem M). Bo tak naprawdę nie czuje ,że schudłam. Patrzę w lustro i tego nie widzę. Widzę na zdjęciach jaką miałam okrągłą buzię , że byłam 'większa'.
I cholera, tyle pracy a w mojej głowie nic się nie zmieniło. Doszedł tylko strach ,że przytyję,że znowu będę 'taka' ( mimo,że w zasadzie nie czuję się chudsza o_0 ) . Nadal nie lubię siebie, nie czuje się atrakcyjna. Przy każdej szczupłej kobiecie czuje się jak wielki spaślak.
I to taki chory paradoks , bo nadal czuje się gruba,ale boję się przytyć.
Przykład : Mam kuzynkę,przy której czuje się jak tłuścioch. Siedzę koło Niej i widzę,że mamy TAKIE SAME nogi, że Jej też pokazują się fałdy na brzuchu jak usiądzie. I ja to widzę , ja jestem tego świadoma a i tak czuję się jak grubasek.
I to nie tak,że cały czas jest 'tragedia'. Czasem czuje się ok...
Nie wiem jak mam 'poustawiać' sobie w głowie. Zacząć się sobie podobać, lubić siebie. Pomyśleć czasem ' oooohoho! Fajna ze mnie laska!!' . Mieć głęboko w tyłku to wszystko, nie myśleć o tym czy mi tłuszczu przybędzie jak zjem batona!
Mam kochającego faceta. Wiem,że mu się podobam, że podoba mu się moje ciało. Czasem mi mówi,że musi mnie wziąć na 'wyżyr' ,bo chudnę mu i robię się malutka.
Ale ja chcę się SOBIE PODOBAĆ. Chcę myśleć o sobie dobrze, myśleć o sobie jak o naprawdę fajnej dziewczynie.
Pomóżcie , powiedzcie jak?
Wiem,że problem mam w głowie . Nie wiem jak się Go pozbyć .
( Ostatnio mój chłopak chciał żebym powiedziała głośno ' jestem piękna' i ( O ZGROZO) nie mogłam z siebie tego wydusić. Powaga! Przytkało mnie i nie dałam rady. Więc razem ze mną 'ćwiczy' takie mówienie na głos . Nie wiem jaki to skutek przyniesie)
Są jakieś sposoby na taki dziwny problem z samą sobą???:(
EDIT: Najgłupsze w tym wszystkim jest to ,że moim zdaniem najatrakcyjniejsze są kobiety 'z krągłościami'. Z fajną , radosną buźką, brzuszkiem , talią etc. 
A siebie cisnę jak mogę CHORE TO TO !
