Monotonne i dobijające samotne życie.

Niedawno skończyłam 18 lat. Do tej pory w moim życiu nic się nie wydarzyło - nikogo nie poznałam, ani nikt mnie. Jako, że mój stan sięga apogeum z racji świąt i sylwestra, naprawdę mi źle. Nic mnie nie cieszy, każdy dzień jest kalką poprzedniego, najchętniej przesypiałabym całe dnie, z tym, że potem mam problemy z zasypianiem w nocy. Telefon cały czas milczy, inne social media także.. Postanowiłam w tym roku, że nie mogę spędzić sylwestra jak co roku przed kompem, więc zapisałam się na zamkniętą imprezę na sali bankietowej. Byli tam ludzie mniej więcej w moim wieku 17-20. Nie uważam się za brzydką dziewczynę, głupią też nie. Mam jakieś zainteresowania itd. Strasznie smutno mi się zrobiło, jak na takich imprezach nikt mnie nie zauważa... Z żadnym chłopakiem nie zatańczyłam i prawdę mówiąc, z tego wszystkiego najlepsze było jedzenie. Myślałam, że jak zacznę wychodzić gdzieś do ludzi, to to wszystko się zmieni. Nie zmienia się nic. Ten stan trwa ponad 2 lata, ja już nei wiem co robić.. To nie jest tak, że na własne życzenie się izoluję, staram się być wśród ludzi, jednak na marne.. W miare regularnie chodzę na basen, jak jest okazja i zaproszenie do nielicznego niestety grona znajomych, to chodzę. Mimo wszystko nikt mnie nie zauważa i nawet w internecie nie ma nikogo, z kim mogłabym miło porozmawiać. Czuję się odrzucona, niekochana, zauważam po sobie, że tak staram się o te zainteresowanie mną i miłość, że to już przeradza się w desperację.. Jestem bezradna, bo to wszystko przekłada się na mój zapał do nauki, którego nei ma wcale. Robię wszystko byle jak, byle ktoś się ode mnie odczepił i tyle. Nie wiem już, co ze mną nie tak, czy to po prostu mam niewłaściwe otoczenie. Wiem jedno. To mnie niszczy. Nie wiem, jak długo jeszcze tak wytrzymam, ale nic innego mi nie pozostało jak wegetować... Smutne to życie.